II OSK 750/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2073/23 w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 czerwca 2023 r. nr 640/23 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie prawa własności nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz I.P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 11 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2073/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 czerwca 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie prawa własności nieruchomości i zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz I.P.(dalej również: skarżąca lub cudzoziemka) zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 15 stycznia 2023 r. I.P.(obywatelka [...]) wystąpiła na podstawie art. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2017 r. poz. 2278; dalej: u.n.n.c.) o udzielenie zezwolenia na nabycie, w drodze darowizny, do majątku osobistego, od małżonka – R.B. (dalej: małżonek skarżącej): – prawa własności nieruchomości zabudowanej położonej w [...]. We wniosku wskazano, że celem nabycia nieruchomości jest zaspokojenie potrzeb życiowych skarżącej. Decyzją z 23 czerwca 2023 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej również: Minister) odmówił wydania zezwolenia na nabycie, w drodze darowizny, do majątku osobistego, od małżonka prawa własności nieruchomości. Organ wyjaśnił, że uzyskał z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: ABW) informację opiniującą wniosek strony o udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Pismo ABW zostało opatrzone klauzulą "zastrzeżone". W związku z powyższym organ na podstawie art. 3c u.n.n.c. odstąpił od uzasadnienia faktycznego, gdyż w jego ocenie wymagały tego względy obronności i bezpieczeństwa państwa. Minister uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy i okoliczności sprawy wskazują na zagrożenie bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, a także na istnienie sprzeczności planowanego nabycia nieruchomości przez cudzoziemkę z interesem państwa oraz słusznym interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, bowiem stwierdził naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego i nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie. Gdyby organ ocenił niewiążącą opinię ABW, to doprowadziłoby go to do odmiennego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można nie dostrzec istotnej luki w argumentacji organu, tj. znaczenia dla przesłanki naruszenia obronności i porządku publicznego nabycia konkretnej nieruchomości. Indywidualizacji powinno się zatem dokonać zarówno w aspekcie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Tymczasem organ w ogóle nie odniósł się do kwestii w jaki sposób nabycie opisanej we wniosku konkretnej nieruchomości miałoby się w negatywny sposób przełożyć na niewątpliwie ważkie i nie do przecenienia wartości w postaci obronności, bezpieczeństwa czy porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ, ponownie rozpatrując sprawę, zastosuje wykładnię, zgodnie z którą brak jest podstaw do skutecznego wywodzenia, iż nabycie konkretnej, opisanej w sprawie nieruchomości zagraża obronności czy bezpieczeństwu Państwa, chyba, że przedstawione zostaną w toku postępowania dodatkowe okoliczności, skłaniające do odmiennej oceny. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a) naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) poprzez błędne uznanie, że organ nie dokonał wszelkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, w tym nie poczynił analizy, która w wystarczający sposób uzasadniałaby odmowę wydania skarżącej wnioskowanego zezwolenia, podczas gdy organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy, który następnie został poddany wszechstronnej i swobodnej ocenie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dokonana przez organ analiza nie była spójna, logiczna i adekwatna do niniejszego przypadku, bez posługiwania się niezindywidualizowanymi kryteriami, podczas gdy organ dokonał analizy akt sprawy (zgromadzonego materiału dowodowego) w sposób bezstronny i zindywidualizowany – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż dokonanie nabycia, o które ubiega się skarżąca, może prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, a także byłoby niezgodne z interesem państwa, podczas gdy przekazany przez Szefa ABW materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, iż nabycie przez skarżącą przedmiotowych nieruchomości pociągnie za sobą zagrożenia, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.n.n.c., zwłaszcza, iż pochodził on od organu wyspecjalizowanego w zakresie bezpieczeństwa i dotyczył także zagrożeń mogących wystąpić w przyszłości – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które elementy stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, przy uwzględnieniu, że fakty znane powszechnie nie wymagają dowodu oraz poprzez brak jednoczesnego wskazania, jakie elementy stanu faktycznego istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej – w szczególności w kontekście przesłanek wskazanych w art. 1a ust. 1 u.n.n.c., nie zostały ustalone przez organ – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3c u.n.n.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji czy przesłanki wykluczające możliwość udzielenia zezwolenia wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.n.n.c., podczas gdy w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia na nabycie wnioskowanej nieruchomości są względy bezpieczeństwa państwa i interes państwa, co z kolei stanowiło przyczynę odstąpienia od uzasadnienia przedmiotowej decyzji – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; f) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez umieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku elementów wskazanych w wyżej opisanych zarzutach niniejszej skargi, a także poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania, w sytuacji, gdy Sąd uznał, iż doszło do uchybień prawa procesowego, w wyniku których organ nie poczynił konkretnych ustaleń faktycznych i analizy zgromadzonych dowodów w sprawie, które w wystraczający sposób uzasadniałyby odmowę wydania zezwolenia – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2022 r. poz. 557 ze zm.) poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie przy ocenie ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy okoliczności, że załączone do akt sprawy stanowisko Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zostało wyrażone w konkretnej sprawie administracyjnej i w odniesieniu do indywidualnie oznaczonej osoby, a więc nie miało charakteru abstrakcyjnego, co doprowadziło Sąd do nieuzasadnionej konkluzji, iż organ nie posłużył się zindywidualizowanymi kryteriami – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c., w myśl którego organ może dokonać przed wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia sprawdzenia, czy będące przedmiotem sprawy administracyjnej nabycie nieruchomości przez cudzoziemca będzie zgodne z interesem państwa – co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wniósł o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie skargi na decyzję i oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.n.n.c. nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Odmowa wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga wystąpienia do Ministra Obrony Narodowej lub ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 1 ust. 1b u.n.n.c.). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c. Minister przed wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia może dokonać, także przy pomocy właściwych organów administracji rządowej, sprawdzenia, czy nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa. Z przepisów tych wynika, że oprócz obligatoryjnego wystąpienia do Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, w toku postępowania administracyjnego, Minister przy pomocy właściwych organów może dokonać sprawdzenia czy nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa. Dokumenty uzyskane w wyniku realizacji kompetencji określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c. podlegają ocenie Ministra. Organ powinien dokonać analizy uzyskanych dokumentów i ocenić, czy wynika z nich, że nabycie nieruchomości przez cudzoziemca spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa. Rozpoznając wniosek I.P. Minister skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c. i wystąpił do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Ministra Obrony Narodowej, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz Komendanta Głównego Policji o opinię dotyczącą nabycia przez wnioskodawczynię przedmiotowych nieruchomości. Dokumenty uzyskane od tych organów podlegały zatem ocenie Ministra w zakresie wystąpienia przesłanki negatywnej do wydania wnioskowanego przez skarżącą zezwolenia. 3. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą oceny jest to, czy materiał zgromadzony przez organ pozwalał na przyjęcie, że cudzoziemka zagraża bezpieczeństwu państwa, co uzasadnia odmowę udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zapoznał się z dokumentem zawierającym informacje niejawne, któremu została nadana klauzula "zastrzeżone". Z dokumentu tego wynika, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemkę. W rozpoznawanej sprawie dokument zawierający informacje niejawne nie dawał podstaw do formułowania przez Ministra wniosku, iż nabycie nieruchomości przez cudzoziemkę spowoduje przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.n.n.c. zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Opinia Szefa ABW w dotychczasowym kształcie, na której oparł się organ przy rozstrzyganiu tej sprawy, nie ujawnia bowiem takich okoliczności. Podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że Minister niewyczerpująco zebrał i ocenił materiał dowodowy. Nie przesądzając obecnie w jakimkolwiek zakresie ostatecznego wyniku sprawy, należy stwierdzić, że konieczne jest dokładne wyjaśnienie, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia wnioskowanego przez skarżącą zezwolenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można bowiem wyprowadzić przekonujących argumentów, które uzasadniałyby odmowę wydania zezwolenia na nabycie przez skarżącą cudzoziemkę przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że Minister nietrafnie zarzucił w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. 4. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że skarżąca uzyskała zezwolenie na pobyt stały, udzielone decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 15 czerwca 2022 r. Uzyskanie takiego zezwolenia przez skarżącą powinno zostać rozważone przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pod kątem wpływu tej decyzji na ocenę zasadności uznania w sprawie o udzielenie skarżącej zezwolenia na nabycie nieruchomości, iż występuje w niej przesłanka z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.n.n.c. Przepisy ustawy o cudzoziemcach dotyczące udzielenia zezwolenia na pobyt stały zawierają regulacje, z których wynika obowiązek uzyskania informacji co do tego, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 207 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2023 r. poz. 519). Fakt, że skarżąca uzyskała zezwolenie na pobyt stały świadczy, iż informacje uzyskane od Szefa ABW w tamtym postępowaniu były pozytywne. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że stwarzanie zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa powoduje, że właściwy organ powinien wszcząć stosowne postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały osoby stwarzającej takie zagrożenie (art. 199 ustawy o cudzoziemcach). Z akt sprawy nie wynika by takie postępowanie toczyło się w stosunku do cudzoziemki, co mogłoby ewentualnie oznaczać, że istnieją materiały wskazujące, iż skarżąca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa. 5. Zamierzonego skutku nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3c u.n.n.c. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji obarczone jest brakami, ponieważ organ nie rozważył całości dowodów i argumentów, a następnie nie odzwierciedlił całego procesu oraz rezultatu tej czynności w drodze prawidłowo sporządzonego uzasadnienia. Organ na podstawie art. 3c u.n.n.c. odstąpił od uzasadnienia faktycznego decyzji, gdyż w jego ocenie wymagały tego względy obronności i bezpieczeństwa państwa. Minister uzasadniając zaskarżoną decyzję stwierdził jedynie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nabycie przez wnioskodawczynię nieruchomości może spowodować zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a ponadto byłoby ono niezgodne z interesem państwa. W rozpoznawanej sprawie obowiązek szczegółowego i przekonywującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynikający z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., został w sposób nieuprawniony ograniczony. Sąd pierwszej instancji miał zatem podstawy, aby uchylić zaskarżoną decyzję. Uzasadnieniem ograniczenia szczegółowego uzasadnienia decyzji jest ochrona przed ujawnieniem informacji niejawnych znajdujących się w dokumentach opatrzonych klauzulą "zastrzeżone". Dołączenie do materiału dowodowego materiałów niejawnych nie uprawnia jednak organu do całkowitego odstąpienia od uzasadnienia decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że brak możliwości zapoznania się przez stronę z niejawnym materiałem dowodowym ze względu na konieczność ochrony informacji niejawnych był przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Standard gwarancji procesowych został wyznaczony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Departament, C-300/11. W sprawie tej Trybunał zajął jednoznaczne stanowisko, że nie jest dopuszczalne całkowite pozbawienie strony możliwości poznania zasadniczych podstaw faktycznych decyzji ograniczającej swobodę przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodzin. Trybunał nie zdefiniował co oznacza powiadomienie zainteresowanego o zasadniczej treści względów leżących u podstaw decyzji w sposób uwzględniający należycie konieczną niejawność dowodów. Kwestia ta została pozostawiona do oceny sądu krajowego w konkretnej sprawie. ETPC w wyrokach z dnia 19 września 2017 r. w sprawie Regner przeciwko Czechom (skarga nr 35289/11) i z dnia 15 października 2020 r. w sprawie Muhammad i Muhammad przeciwko Rumunii (skarga nr 80982/12) zwrócił uwagę, że gwarancje procesowe nie mają charakteru absolutnego i mogą podlegać ograniczeniu, pod warunkiem odpowiedniego zrównoważenia negatywnych skutków tych ograniczeń przez mechanizmy procesowe i aktywną kontrolę sądu zasadności i legalności korzystania z dowodów niejawnych. W rozpoznawanej sprawie istniała jedynie podstawa prawna pominięcia w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji bliższych informacji o treści dokumentu, któremu nadano klauzulę "zastrzeżone". Minister powołując się na treść art. 3c u.n.n.c. całkowicie odstąpił od uzasadnienia faktycznego. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał wprost, iż to właśnie treść dokumentu Szefa ABW stanowiła przesłankę do oceny, że w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.n.n.c. Minister nie uzasadnił również dlaczego nabycie nieruchomości przez skarżącą jest niezgodne z interesem państwa. Organ dopiero w odpowiedzi na skargę i w skardze kasacyjnej próbował to wyjaśnić. Powoływanie się na zmiany geopolityczne i społeczne nie uzasadnia odstąpienia od uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Jeżeli nabycie nieruchomości przez skarżącą jest niezgodne z interesem państwa ze względu na zmiany geopolityczne lub społeczne, to organ powinien dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę i uzasadnienie skargi kasacyjnej nie może zastępować uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zasada przekonywania ustanowiona w art. 11 k.p.a. nakłada na organ obowiązek takiego wyjaśnienia sprawy i jej wyważenia, aby strona miała przekonanie, że skierowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Aby to osiągnąć konieczne jest rozważenie całości dowodów i argumentów, a następnie odzwierciedlenie całego procesu oraz rezultatu tych czynności w drodze prawidłowo sporządzonego uzasadnienia. W świetle powyższego za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c. 6. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jedynie bardzo ogólne wskazania co do dalszego postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ, ponownie rozpatrując sprawę, zastosuje wykładnię, zgodnie z którą brak jest podstaw do skutecznego wywodzenia, iż nabycie konkretnej, opisanej w sprawie nieruchomości zagraża obronności czy bezpieczeństwu Państwa, chyba, że przedstawione zostaną w toku postępowania dodatkowe okoliczności, skłaniające do odmiennej oceny. Brak szczegółowych wskazań co do dalszego postępowania stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak w rozpoznawanej sprawie naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Podkreślić należy, że dokumenty uzyskane w wyniku realizacji kompetencji określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.n.n.c., jak już wcześniej wskazano, podlegają ocenie Ministra. Organ powinien zatem dokonać analizy uzyskanych dokumentów i ocenić, czy wynika z nich, że nabycie nieruchomości przez cudzoziemca spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa. Biorąc pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie opinia Szefa ABW nie ujawnia takich okoliczności, Minister był upoważniony do wystąpienia do opiniującego organu o uszczegółowienie i uzupełnienie zajętego stanowiska. 7. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.