II OSK 72/25

Dnia 26 lutego 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. i J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1995/24 w sprawie ze sprzeciwu M. R. i J. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lipca 2024 r., nr 706/2024 w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/24, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), oddalił sprzeciw M. R. i J. O. (dalej jako skarżące) od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia 2 lipca 2024 r., nr 706/2024, którą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia 15 maja 2024 r. o odstąpieniu od nałożenia obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlne w sprawie ogrodzenia na działce nr ew. [...] w C. i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Powyższy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na prośbę Zarządu Dróg Powiatowych w Otwocku o kontrolę budowy parkingu i ogrodzenia działki nr ew. [...] obr. C. z wykorzystaniem części pasa drogowego drogi powiatowej - ul. [...] w C. (dz. nr ew. [...] obr. C.), PINB w Otwocku 2 lutego 2021 r. przeprowadził przedmiotową kontrolę. Wykazała ona, że na działce ew. [...] znajduje się ogrodzony parking niepubliczny na 11 samochodów osobowych z zadaszeniem nad parkingiem dla rowerów. Wjazd zamyka szlaban. Ogrodzenie od ul. [...] leży w granicy działki, od ul. [...] przylega do chodnika, ogrodzenie i chodnik znajdują się na ww. działce. Ogrodzenie jest z siatki na słupkach stalowych z podmurówką betonową o wys. ok. 30 cm (ul. [...] - droga gminna). Zarząd nie zna daty budowy. Działka nr [...] jest wpisana do rejestru zabytków decyzją [...], nr rej. [...]. Gmina C. poinformowała, że nie odnaleziono dokumentacji ww. budowy. Starosta Otwocki wskazał, że w 2021 r. nie stwierdzono zgłoszenia w tym zakresie. Postanowieniem z 23 grudnia 2022 r. PINB wstrzymał A. A., Z. A. i M. R. roboty budowlane. WINB postanowieniem z 26 maja 2023 r. umorzył postępowanie zażaleniowe wobec faktu, że PINB nie wydał decyzji w ustawowym terminie. Następnie PINB decyzją z 15 maja 2024 r. odstąpił od nałożenia obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlne, wskazując, że ogrodzenie od ul. [...] leży na działce drogowej nr ew. [...], nie wpisanej do ewidencji zabytków, a sprawa nie leży w jego kompetencji, ale dotyczy kwestii cywilnoprawnych, a więc nie było konieczności zastosowania art. 51 Prawa budowlanego. PINB dodał, że ogrodzenie odpowiada przepisom prawa i nie narusza decyzji o warunkach zabudowy. Nie zagraża bezpieczeństwu dla ludzi i mienia, a więc brak jest podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg Powiatowych w Otwocku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z 2 lipca 2024 r., nr 706/2024, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił w całości decyzję PINB. Zdaniem WINB, wydanie ww. decyzji było co najmniej przedwczesne, gdyż nie wyjaśniono okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z 7 maja 2024 r. Zarząd wskazał, że zgodnie z art 39 ust. 1 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Usytuowanie ogrodzenia w pasie drogowym drogi powiatowej uniemożliwia wykonywanie ustawowych obowiązków zarządcy drogi, w tym konserwacji przebiegającego pod jezdnią przepustu drogowego, jak i utrzymania zieleni. Organ odwoławczy zauważył, że PINB nie ustalił daty realizacji ogrodzenia. Nawet jeśli nie ma ono 2,20 m i nie jest samowolą - czego nie ustalono - to PINB winien sprawdzić, czy nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz czy jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawem miejscowym (czy leży w liniach rozgraniczających). WINB zaznaczył, że - co do zasady - postępowanie nadzorcze nie może służyć rozwiązywaniu sporów odnośnie do naruszenia granic nieruchomości. Skoro na wykonanie danego ogrodzenia nie była wymagana zgoda organu architektoniczno - budowlanego (inwestor musiałby wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), to takiego prawa nie bada organ nadzoru w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Powyższe dotyczy jednak ogrodzenia zrealizowanego legalnie, które m. in. nie zagroża bezpieczeństwu ludzi i mienia (np. leży w liniach rozgraniczających drogi). Organ odwoławczy stwierdził, że PINB naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ponownym postępowaniu zobligował go do ustalenia daty budowy ogrodzenia, oceny jego legalności w świetle przepisów obowiązujących w dacie rozpoczęcia prac, zbadania inwestycji w świetle przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 Prawa budowlanego. Uznał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy dotyczy okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy i wykracza poza zakres art. 136 K.p.a. Winien też ocenić, czy ogrodzenie jest zgodne z planem, w tym co do użytych materiałów i czy znajduje się w liniach rozgraniczających, jak i nie narusza przepisów bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. M. R. i J. O. wniosły sprzeciw od powyższej decyzji wskazując na brak podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a., zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji merytorycznej. Ich zdaniem ustalajac stan faktyczny w sprawie nie wzięto pod uwagę, że ogrodzenie działki nr ew. [...] od strony ul. [...] jest wpisane do rejestru zabytków, przed przyznaniem własności Powiatowi Otwockiemu. Jest ono częścią założenia parkowo-leśnego wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z [...] W ich ocenie, nie było podstaw aby ustalać czy ogrodzenie działki o nr ew. nr [...] nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz czy wystąpiły inne nieprawidłowości skutkujące podjęciem działań w trybie Prawa budowlanego. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Admnistracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw. Sąd mając na uwadze granice orzekania w sprawie wywołanej sprzeciwem od decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. wskazał, że były podstawy do wydania tego rodzaju decyzji bowiem organ pierwszej instancji nieprzeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie wystarczajacym do wydania decyzji przez organ odwoławczy zgodnie z art. 15 K.p.a. Sąd podkreślił, że organ odwoławczy może uzupełnić materiał dowodowy, stosownie do art. 136 K.p.a., jednak uprawnienie to nie może polegać na gromadzeniu nowych dowodów, czynieniu nowych ustaleń faktycznych i ich ocenie niejako od początku, jeżeli mają one istotny wpływ na wynik sprawy, a ich rozważenie wymaga podjęcia przez organ odwoławczy szeregu czynności procesowych. Właśnie taka sytuacja, zdaniem Sądu, wystąpiła w niniejszej sprawie. Okoliczności które należy jeszcze ustalić mają istotne znaczenie, w szczególności dla ewentualnego zastosowania konkretnego trybu naprawczego. Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony przez PINB nie pozwalał na dokonanie takiej oceny. Należało jednoznacznie ustalić, kiedy powstał parking i ogrodzenie, czy w dacie budowy były objęte reglamentacją Prawa budowlanego, czy w istocie - jak wskazywał Zarząd Dróg Powiatowych w Otwocku - ogrodzenie wzniesiono w pasie drogowym drogi powiatowej i uniemożliwia zarządcy drogi utrzymanie i konserwację, w szczególności przepustu drogowego znajdującego się pod jezdnią. Z art. 39 ust. 1 pkt 8 ustawy o drogach publicznych wprost bowiem wynika zakaz zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Sąd zauważył, że z samego sprzeciwu również wynika, że skarżące kwestionują brak dokonania szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie posadowienia i daty budowy ogrodzenia, powołując się na konkretną dokumentację. Wobec powyższego Sąd uznał, że przeprowadzenie postępowania w tak znacznym zakresie tylko przez organ II instancji i co do okoliczności mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, niewątpliwie naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności. Polegałoby bowiem na dokonywaniu nowych ustaleń faktycznych i wielu czynności procesowych. Dostrzeżone uchybienia uzasadniały wydanie decyzji kasatoryjnej bowiem organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. M. R. i J. O. wniosły skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżące zarzuciły naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1. art. 151a § 2 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie i oddalenie sprzeciwu oraz art. 151a § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia skarżonej decyzji w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. polegającym na uznaniu, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i w konsekwencji uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy wadliwie ustalono, że organ odwoławczy w sposób uprawniony skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy ten materiał został już na gruncie sprawy kompleksowo zebrany co uzasadniało wydanie decyzji merytorycznej a nie kasacyjnej; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do zarzutu, że w sprawie wydano decyzję kasacyjną w sprawie, w której nie ziściły się przesłanki z ark 138 § 2 K.p.a, i nie wykazano skutecznie ich istnienia, podczas gdy to na organie odwoławczym ciążył obowiązek wykazania, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania bowiem jest to jedna z przesłanek zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., co winien uczynić przedmiotem swojej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 3. art. 151a § 2 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie i oddalenie sprzeciwu oraz art. 151a § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia skarżonej decyzji, w sytuacji, gdy w sprawie niewyjaśniono okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegające na braku wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i braku poczynienia w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, a w szczególności nieustalenie tego, że ogrodzenie działki od strony ul. [...] figuruje na działce drogowej tymczasem jest ono wpisane do rejestru zabytków; ww. obiekt jest częścią założenia parkowo-leśnego wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją konserwatora Zabytków Miasta Warszawy z [...] (w aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 6 lipca 2020 r., które potwierdza powyższą okoliczność); 4. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd istotnych okoliczności oraz niedostateczne dokonanie analizy sprawy i w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej oceny ustalenia stanu faktycznego przyjętego przez Wojwewódzki Sąd Administracyjny poprzez brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów urzędowych tj. przedłożonego przez skarżące kasacyjnie pisma Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 6 lipca 2020 r. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących kasacyjnie przedstawił argumentację przemawiającą, jego zdaniem, za tym, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i z tego powodu powinien zostać uchylony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna M. R. i J. O. nie zasługiwała na uwzględnienie. Zauważyć należy, że przedmiotem oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji tj. decyzji kasatoryjnej, która powoduje przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwagi na dostrzeżone uchybienia w jego postępowaniu wskazuje, że decyzja ta nie wypowiada się odnośnie do materialnoprawnych podstaw wydania decyzji. Nie mówi ona o słuszności lub jej braku wydania przez organ takiego czy innego rozstrzygnięcia, o prawach lub obowiązkach strony bowiem przeprowadzone postępowanie miało wady, a to uniemożliwiało wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia lub zakończenia postępowania w inny sposób (umorzenia postępowania). Zatem w tym postępowaniu Sąd nie bada jak powinny zostać ukształtowane określone prawem obowiązki czy prawa stron i czy organy uczyniły to prawidłowo mając na uwadze odnośne przepisy. Sąd ma ocenić wyłącznie czy zaistniały wskazane w art. 138 § 2 K.p.a. procesowe podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej tj. czy postępowanie przed organem I instancji było wadliwe pod względem przepisów procesowych, które je regulują i czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał wpływ na jej rozstrzygnięcie. Podkreślić również należy, że przedmiotem rozważań Sądu I instancji powinny być wyłącznie zagadnienia dotyczące prawidłowości wydania przez organ w postępowaniu odwoławczym decyzji kasatoryjnej. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem NSA, ocena Sądu I instancji wyrażona w zaskarżonym wyroku, że organ odwoławczy w zaistniałych w sprawie okolicznościach miał podstawy aby wydać decyzję kasatoryjną była prawidłowa. Zasadniczą wadą postępowania organu I instancji dostrzeżoną przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było to, że w postępowaniu dotyczącym istnienia ogrodzenia na działce nr ew. [...] w C. nie dokonano wielu ustaleń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro ogrodzenie na tej działce istnieje, co potwierdza protokół kontrolny, to należy ustalić kto i kiedy to ogrodzenie postawił i czy jego budowa w tym miejscu wymagała pozwolenia, zgłoszenia czy w chwili jego budowy nie podlegało ono reglasmentacji ustawy Prawo budowlane. Brak tego rodzaju ustaleń uniemożliwiał ocenę odnośnie do legalności wzniesienia tego ogrodzenia. Ponadto brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwiał zastosowanie w sprawie właściwego trybu postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Nawet zakładajac legalność jego pobudowania (czego jednoznacznie nie ustalono), to należy skontrolować czy jego istnienie w tym miejscu odpowiada przepisom prawa miejscowego, nie narusza innych przepisów w tym wskazanego art. 39 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320). Przepis ten jednoznacznie zakazuje dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności w pkt 8 zabrania się zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Zatem należało ustalić czy działka nr ewid [...] jest pasem drogowym podlegającym Zarządowi Dróg Powiatowych w Otwocku i czy postawienie ogrodzenia na tej działce nie narusza przepisów prawa, w tym wskazanego art. 39 ust. 1 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Dodatkowo organ odwoławczy słusznie zauważył, że sama legalność wzniesienia ogrodzenia nie wyklucza interwencji organów nadzoru budowlanego bowiem organy te dokonują oceny budowli pod kątem mogącego wystąpić zagrożenia jego istnieniem dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Do kompetencji organów nadzoru budowlanego należy także ocena czy ogrodzenie to nie zostało wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach, o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Jak słusznie wskazuje organ odwoławczy należało ustalić czy przedmiotowe ogrodzenie znajduje się w liniach rozgraniczających drogi. Dopiero po poczynieniu powyższych ustaleń organ może ocenić czy jest podstawa do prowadzenia postępowania z art. 51 ustawy Prawo budowlane i jakie ewentualnie czynności należy podjąć lub jakie obowiązki nałożyć na podmiot odpowiedzialny za to orgodzenie. W ocenie NSA, w kontekście poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji powinien także wziąć pod uwagę okoliczność wynikającą z pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 6 lipca 2020 r. nr DOZ-KiNK.052.163.2019.AOS, w którym stwierdza się, że ogrodzenie i cześć parkingu z działki [...] (powinno być [...]) obręb [...] w C. są częścią założenia parkowo – leśnego wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Konserwatora Zabytków Miasta Warszawy z [...] Skoro przedmiotowe ogrodzenie wraz z parkingiem są pod ochroną konserwatorską, to nie wyklucza to jakichkolwiek działań organu nadzoru budowlanego. W razie zaistnienia podstaw do wydania decyzji zmierzającej do jego usunięcia lub przesunięcia wymagane będzie uzyskanie stosownej decyzji zezwalajacej na takie działania przy zabytku wydanej przez organ konserwatorski. Wobec powyższego wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 151a § 2 P.p.s.a. albowiem słusznie uznał, że organ odwoławczy dostrzegł wady postępowania wyjaśniajacego PINB istotne dla wydania rozstrzygnięcia i zasadnym było wydanie decyzji kasacyjnej, a w konsekwencji oddalenie sprzeciwu. W istocie bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niepełny i nie uzasadniał odmowy wydania decyzji o nałożeniu obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem NSA, zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji przedstawili argumentację, z której wynika, że odmowa nałożenia obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie została podparta stosownym materiałem dowodowym. Wskazane zostały kwestie wymagające wyjaśnienia i ustalenia, które wykraczały (jako nowe okoliczności sprawy) poza granice uzupełniajacego postępowania dowodowego o jakim mowa w art. 136 K.p.a. Nie mogły być zatem przedmiotem ustaleń organu odwoławczego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd wskazał w nim motywy oddalenia sprzeciwu (art. 151a§ 2 P.p.s.a.) i przeprowadził ocenę argumentacji organu odwoałwczego w zakresie wykazania przez ten organ podstaw do wydania decyzji kasatoryjnerj, wskazał na braki w ustaleniach faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, które nie mieściły się w możliwym do przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającym postępowaniu dowodowym. O wadliwości zaskarżonego wyroku nie świadczy okoliczność wynikająca z pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 6 lipca 2020 r., że ogrodzenie na działce [...] jest wpisane do rejestru zabytków. Ochrona konserwatorska nie wyklucza bowiem nałożenia na właściciela budowli obowiązków odnośnie doprowadzenia tej budowli do stanu zgodnego z prawem jeśli oczywiście doprowadzenie do tej zgodności nie spowoduje zniszczenia lub utraty wartości zabytkowej budowli podlegającej ochronie. Na marginesie należy zauważyć, że jak stwierdza się w decyzji PINB, z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że przedmiotowe ogrodzenie od strony ul. [...] znajduje się na terenie działki drogowej nr ewid. [...], która nie jest wpisana do rejestru zabytków. Powstaje zatem uzasadniona wątpliwość, czy faktycznie ogrodzenie, którego sprawa dotyczy jest objęte ochroną konserwatorską gdyż w sprawie pojawiają się wykluczające się wzajemnie informacje. Wobec powyższego nie sposób zarzucić Sądowi I instancji oraz organowi odwoławczemu, że nie zaistaniały w okolicznościach przedmiotowej sprawy okoliczności, które uznać należało za naruszenie przepisów postępowania, które spowodowało, że sprawa nie została wyjaśniona w zakresie koniecznym i istotnym dla wydania rozstrzygnięcia. Zatem słuszenie w zaskarżonym wyroku uznano, że należało sprzeciw oddalić na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. bowiem MWINB wykazał, że przesłanki do wydania decyzji z art. 138 § 2 K.p.a. wystąpiły. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.