II OSK 719/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 786/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 786/23 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] położonych przy ul. [...] w [...] (dalej: Wspólnota) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: SKO) z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu o wniesienia zażalenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent) decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. nr 580/2016 ustalił na rzecz: P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: inwestor) warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, usługami i handlem w parterze na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] w rejonie ul. [...] w [...], wraz z zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi, infrastrukturą techniczną i projektowanym zjazdem w pasie drogowym ul. [...] (działka nr [...]). Stroną postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji była m.in. Wspólnota reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] z adresem do korespondencji: [...], ul. [...]. Na ten też adres została doręczona Wspólnocie - ww. decyzja. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2020 r. nr 686/2020 Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. W odpowiedzi na wniosek inwestora, Prezydent, działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., postanowieniem z dnia 17 lutego 2021 r. znak URB-VIII.6730.23.2021 wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 grudnia 2016 r. Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania, w tym Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] na adres do korespondencji: [...], ul. [...]. Pismem z dnia 1 kwietnia 2023 r. Wspólnota wystąpiła do organu z wnioskiem o doręczenie jej postanowienia z dnia 17 lutego 2021 r. wskazując, że przedmiotowe postanowienie zostało skierowane do członków Zarządu Wspólnoty przy ul. [...] tj. B. U., A. D., K. P. oraz A. M. na adres: ul. [...], i odebrane pod tym adresem przez B. s.c. Jak podkreśliła pełnomocnik Wspólnoty przedmiotowa korespondencja nigdy nie dotarła do adresata, gdyż została wysłana do niewłaściwych osób (niebędących na datę wydania postanowienia - członkami Wspólnoty) oraz na niewłaściwy adres. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Prezydenta w dniu 17 kwietnia 2023 r. doręczył przedmiotowe postanowienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota. SKO postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że w niniejszej sprawie okolicznością sporną jest prawidłowość doręczenia Wspólnocie postanowienia z dnia 17 lutego 2021 r. Podkreśliło, że skoro postanowienie z art. 113 § 2 k.p.a. nie ma samodzielnego bytu, lecz jest integralną częścią decyzji administracyjnej, to organ nie miał obowiązku powtórnego ustalania kręgu stron postępowania oraz ich adresów. W konsekwencji to Wspólnota miała obowiązek powiadomienia organu o zmianie adresu, a w aktach sprawy brak jest takiej informacji. Wspólnota była reprezentowana przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] z adresem do doręczeń przy ul. [...]. Na ten sam adres, podobnie, jak decyzja o warunkach zabudowy, zostało skierowane postanowienie wyjaśniające wątpliwości co do treści ww. decyzji i doręczone w dniu 19 lutego 2021 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. SKO uznało, że zaskarżone postanowienie zostało Wspólnocie skutecznie doręczone w dniu 19 lutego 2021 r. Tym samym termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie w dniu 26 lutego 2021 r. Natomiast doręczenie pełnomocnikowi Wspólnoty na jego wniosek egzemplarza przedmiotowego postanowienia nie jest jego powtórnym doręczeniem i nie rozpoczyna biegu terminu do wniesienia zażalenia. Zażalenie wpłynęło do organu I instancji w dniu 26 kwietnia 2023 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Natomiast nowy adres do korespondencji wynika dopiero z pisma pełnomocnika Wspólnoty z dnia 1 kwietnia 2023 r., a przed tą datą Wspólnota o zmianie adresu nie informowała organu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota zarzucając naruszenie: 1) art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.), dalej: u.w.l., wobec ich niezastosowania skutkującego błędnym przyjęciem, że organ I instancji prawidłowo i skutecznie doręczył skarżącej Wspólnocie postanowienie z dnia 17 lutego 2021 r., przesyłając je administratorowi nieruchomości wspólnej - B s.c. na adres jego siedziby tj. ul. [...] lok. [...], [...], która nie posiadała umocowania do odbioru korespondencji; 2) art. 42 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię; 3) art. 41 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną; 4) art. 61 § 1 w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną; 5) art. 129 § 2 k.p.a. wobec stwierdzenia, że zażalenie na postanowienie Prezydenta z 17 lutego 2021 r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta z 29 grudnia 2016 r. nie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia; 6) art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadami prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., który to stanowi, że organ administracji stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie zaś z treścią art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., co wynika wprost z treści przytoczonego przepisu. Sąd I instancji podniósł, że zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest prawidłowość doręczenia skarżącej Wspólnocie postanowienia Prezydenta z dnia 17 lutego 2021 r. wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Pełnomocnik Wspólnoty stoi na stanowisku, że doręczenie ww. postanowienia w dniu 19 lutego 2021 r. nie było skuteczne, albowiem organ I instancji przesyłał je administratorowi nieruchomości: "B. s.c. na adres jego siedziby tj. ul. [...] lok. [...], [...]", który nie posiadał umocowania do odbioru korespondencji w imieniu Wspólnoty. Sąd I instancji przyznał rację SKO, które uznało, że bieg terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta z 17 lutego 2021 r. powinien liczyć się od dnia 19 lutego 2021r., tj. od dnia doręczenia tego postanowienia na adres: "B. s.c., ul. [...] lok. [...],[...]", albowiem jest to adres korespondencyjny wskazany przez samą Wspólnotę w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r., złożonym w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienie doręczone zostało Zarządowi Wspólnoty na adres: ul. [...] w dniu 19 lutego 2021 r. Skarżącą Wspólnotę reprezentowali wówczas: A. D., K. P. i A. M., te też osoby zostały odnotowane w wykazie stron prowadzonego postępowania jako Zarząd Wspólnoty. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało pod ww. adresem podpisane przez ustanowionego zarządcę nieruchomości B. W przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej zasadą jest, że to zarząd - jego członkowie w ramach kompetencji do reprezentacji są uprawnieni do odbioru przesyłek kierowanych do wspólnoty mieszkaniowej, a w niniejszej sprawie zarząd wprost wskazał, że wszelkie pisma w ramach prowadzonego postępowania należy kierować na adres zarządcy nieruchomości: B s.c., ul. [...], [...]. Na żadnym etapie prowadzonego postępowania wskazany adres do korespondencji nie był kwestionowany, nikt nie kwestionował również samego podmiotu, który funkcjonował pod ww. adresem i w imieniu Wspólnoty odbierał korespondencję. Sam podmiot, zajmujący się profesjonalnie zarządzaniem nieruchomościami korespondencji, nie poinformował przy doręczaniu przedmiotowej korespondencji, że nie jest uprawniony do jej odbioru. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że nie można podzielić argumentacji skarżącej Wspólnoty, że skoro sporne postanowienie zostało skierowane na adres zarządcy nieruchomości i doręczone, jest ono bezskuteczne. Skarżąca Wspólnota w innej toczącej się przed sądem sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Podlaskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji (sygn. akt II SA/Bk 635/21), wprost powołała się na treść postanowienia Prezydenta z 17 lutego 2021 r. Skoro treść wydanego postanowienia była cytowana w skardze Wspólnoty złożonej w dniu 30 lipca 2021 r., to nie ulega wątpliwości, że Wspólnota wiedziała o wydanym postanowieniu co najmniej od tej daty. Mimo zatem posiadanej wiedzy o treści ww. postanowienia, Wspólnota nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń, że ww. rozstrzygnięcie nie zostało jej skutecznie doręczone. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę przez Sąd I instancji uchybień przepisom postępowania jakich dopuściło się SKO uznając datę 19 lutego 2021 r., tj. datę odebrania postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 lutego 2021 r. przez administratora nieruchomości "B. s.c.", za datę skutecznego doręczenia tegoż postanowienia dla Skarżącej, w sytuacji gdy podmiot ten - w świetle pisma "B. s.c." z dn. 30 listopada 2018 r. oraz pisma Kierownika Referatu Pozwoleń na Budowę - Rejon Południe Departamentu Architektury Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 31 grudnia 2018 r. - nie był uprawniony do odbioru korespondencji kierowanej do wspólnoty mieszkaniowej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zażalenie na postanowienie Prezydenta z dn. 17 lutego 2021 r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta z dn. 29 grudnia 2016 r. nr 580/2016 o warunkach zabudowy nie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, podczas gdy bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji, która to została wraz z uzasadnieniem prawidłowo doręczona Skarżącej w dniu 17 kwietnia 2023 r. na wniosek jej pełnomocnika; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek informowania organu przez stronę o zmianie adresu dotyczy nie tylko toku danego postępowania administracyjnego, ale rozciąga się również na wszystkie przyszłe potencjalne postępowania, mające charakter akcesoryjny wobec postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, co należy uznać za nieuprawnioną wykładnię rozszerzającą godzącą w prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą nieuprawnionym przyjęciem, że wniosek inwestora o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta nr 580/2016 z dnia 29 grudnia 2016 r., znak URB-VIII.6730.218.2016 o warunkach zabudowy spowodował wszczęcie postępowania incydentalnego, które zostało zakończone postanowieniem Prezydenta z dnia 17 lutego 2021 r., co zaś zwalnia organ z obowiązku ustalenia na nowo kręgu stron i ich adresów. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz postanowienia SKO z dnia 7 sierpnia 2023 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zrzekła się również przeprowadzenia w sprawie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona uzasadnione podstawy. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu braku prawidłowości doręczania postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 lutego 2021 r. członkom zarządu wspólnoty. Zarówno SKO jak i Sąd wojewódzki przyjęły stanowisko, że skierowanie korespondencji zawierające w/w postanowienia na adres, który uzyskał organ we wcześniejszym postępowaniu było skuteczne. Powołując się przy tym na obowiązek zawiadamiania organu w toku postępowania administracyjnego o każdej zmianie adresu strony (art. 41 § 1 k.p.a.). Z takim stanowiskiem SKO oraz Sądu wojewódzkiego nie sposób się zgodzić. Podkreślić w tym miejscu należy, że zawiadomienie dokonane w trybie art. 41 § 1 k.p.a. przez stronę o zmianie jej adresu wiąże bezwzględnie organ administracji. Oznacza to, że wszelkie doręczenia po tym zawiadomieniu powinny być dokonywane na ten nowy adres. Kierowanie zaś korespondencji na poprzedni adres jest czynnością wadliwą i nie może powodować dla strony negatywnych skutków. Stanowisko zaprezentowane w sprawie przez Sąd I instancji oraz organ odwoławczy nietrafnie przerzuca popełnione w postępowaniu zaniedbanie organu administracji na pełnomocnika i obciąża stronę skutkami nieprawidłowego procedowania organów administracji, co narusza określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej. Wszczynając postępowanie to organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić adres do doręczeń oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i o konsekwencjach prawnych określonych w art. 41 § 2 k.p.a. W przypadku, gdy tego nie uczyni, nie może zastosować skutków prawnych z powołanego przepisu. Z kolei strona nie ma obowiązku powiadamiania wszystkich, potencjalnych organów administracji publicznej, przed którymi być może w przyszłości mogą toczyć się jakieś postępowania administracyjne, o zmianie swojego adresu dla doręczeń (por. wyrok NSA z dnia z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt I OSK 504/20, LEX nr 3094515 oraz wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1695/19, LEX nr 3036916, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2120/17, LEX nr 2720212). Obowiązek pouczenia znajduje oparcie w sformułowanej w art. 9 k.p.a. zasadzie ogólnej procedury administracyjnej, dotyczącej udzielenia stronom informacji faktycznej i prawnej, mogącej mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków tych podmiotów. Brak tego pouczenia, stanowi mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 9 k.p.a. Naruszenie to ma taki skutek, iż powoduje w ocenie składu orzekającego nieskuteczność prawną doręczenia pod dotychczasowym adresem mimo zaniechania przez stronę powiadomienia o jego zmianie. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie nie miała wiedzy o prowadzonym postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczącym wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W aktach administracyjnych brak jest dowodu o zawiadomieniu strony o tym postępowaniu. Stąd też skarżąca kasacyjnie nie mogła skutecznie złożyć oświadczenia wskazując nowy adres dla doręczeń. Nie sposób również uznać, za wystarczające posłużenie się przez organ adresem strony z wcześniejszego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zakończonego wydaniem decyzji w dniu 29 grudnia 2016 r. gdy od tej daty do wniosku o wyjaśnienie wątpliwości upłynęło 5 lat i 10 miesięcy. Biorąc pod uwagę, że stroną postępowania była Wspólnota, a do jej reprezentowania upoważniony był zarząd, którego skład mógł ulec zmianie, tym bardziej organ winien był dokonać weryfikacji stron wszczętego postępowania. Z samego faktu, że postępowanie w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie stanowi odrębnego postępowania od postępowania, w którym została wydana decyzja, a udział w nim biorą te same strony, nie sposób wywieść wniosku, że organ nie miał obowiązku zawiadomienia stron o takim postępowaniu oraz zweryfikowania adresów dla doręczeń korespondencji, zwłaszcza na znaczny upływ czasu i zmienność składu organu uprawnionego do reprezentacji strony. Brak bowiem odrębności postępowania dotyczy jedynie braku możliwości uzupełniania postępowania, prowadzenia postępowania dowodowego, dokonywania ponownej oceny prawnej i faktycznej, czy też odmiennego rozstrzygania. Natomiast nie dotyczy kwestii ustalania adresów stron postępowania. Należy podkreślić, że doręczenie pism w toku prowadzonego postępowania ma przede wszystkim zapewnić jego stronom możliwość udziału w tym postępowaniu. Z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę pisemności (art. 14 k.p.a.) wymagającą, by wszystkie czynności składające się na załatwienie sprawy administracyjnej były utrwalane w formie pisemnej, konieczność uzewnętrznienia działania organu w tejże formie wymaga powiadomienia stron postępowania o podejmowanych czynnościach procesowych w trybie doręczeniowym. Czynność doręczenia może mieć charakter wyłącznie jednokrotny. Powtórne doręczenie pisma nie może mieć znaczenia procesowego, jednak odnosi się to tylko do przypadku, gdy pierwsze doręczenie było skuteczne. Wadliwe doręczenie powoduje bowiem bezskuteczność tejże czynności, co stwarza podstawę do jej powtórzenia. "Wyłącznie skuteczne doręczenie pisma warunkuje rozpoczęcie biegu terminu procesowego, jaki przepisy procesowe łączą z jego dotarciem do adresata" (tak uchwała 7 sędziów NSA z 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16). W konsekwencji zasadnie skarżąca kasacyjnie podnosi, że doręczenie w dniu 19 lutego 2021 r. było bezskuteczne. Oznacza to obowiązek powtórnego doręczenia postanowienia. Takim powtórnym doręczeniem było odebranie postanowienia przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie w dniu 17 kwietnia 2023 r. Doręczenie to otworzyło jej termin do wniesienia zażalenia. Tym samym wniesienie zażalenia w dniu 24 kwietnia 2023 r. należało uznać za złożone w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Jeżeli termin nie zaczął w ogóle biec, gdyż brak było skutecznego (prawidłowego) doręczenia postanowienia, z uwagi na niedochowanie warunków jego doręczenia, to nie można w ogóle mówić o uchybieniu terminu. Termin może zostać uchybiony, o ile w ogóle rozpoczął się jego bieg (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 3729/16). Nieprawidłowość doręczenia przesyłki nie jest przesłanką przywrócenia terminu. W orzecznictwie NSA wskazuje się na bezprzedmiotowość takiego wniosku i w konsekwencji konieczność umorzenia postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 841/04, LEX nr 837883, postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GZ 191/10, LEX nr 663540, postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 92/11, LEX nr 783862; postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 254/11, postanowienie NSA z 15 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1761/11, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 187/11, CBOIS). Wobec wadliwej oceny przez Sąd wojewódzki zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 134 k.p.a. w zw. z art. 41 § 2 k.p.a. należało uznać, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza prawo, co powodowało konieczność jego uchylenia na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił także zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zaś o kosztach orzekł stosownie do art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art.182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.