II OSK 716/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ł. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 506/16 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ł. D. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 506/16, uwzględniając skargę [...] Sp. z o.o. w S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2016 r., którą ten organ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej jego decyzją z [...] stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2009 r. o ustaleniu dla skarżącego lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji elektroenergetycznej – rozdzielni na działce nr [...] obręb [...], w gminie U., uchylił tę decyzję z [...] stycznia 2016 r. i stwierdził, powołując się m.in. na art. 158 § 2 k.p.a. oraz art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, wniesionej przez uczestnika postępowania Ł. D., na skutek podania którego wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2009 r., zarzucono po pierwsze, nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji z tego powodu, że w postępowaniu tym nie uczestniczyła [...] Sp. z o.o. w W., która według skarżącego kasacyjnie jest następcą prawnym skarżącej [...] Sp. z o.o. w S., po drugie, naruszenie art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna, gdyż nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Podnosząc zarzut nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie powołanego żadnego przepisu prawa, mogącego ten zarzut uzasadniać. Z przytoczonych okoliczności wynika, że chodzi o podstawę nieważności wymienioną w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), czyli pozbawienie strony możności obrony jej praw, przy czym tą stroną miałaby być [...] Sp. z o.o. w W. Tak rozumiany zarzut nieważności postępowania nie jest zasadny, gdyż [...] Sp. z o.o. w W. nie była stroną postępowania przed Sądem pierwszej instancji bowiem nie była stroną postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną przed Sądem pierwszej instancji decyzję administracyjną (art. 33 § 1 p.p.s.a.) lub nie została dopuszczona przez Sąd pierwszej instancji do udziału w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji na skutek jej zgłoszenia udziału w tym postępowaniu (art. 33 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że nawet, gdyby [...] Sp. z o.o. w W. była następcą prawnym skarżącej, to mogła by być stroną postępowania przed Sądem pierwszej instancji tylko na skutek zgłoszenia swego udziału w tym postępowaniu, zaś takiego udziału nie zgłosiła. Zauważyć też należy, że skarżący kasacyjnie błędnie przyjmuje, że [...] Sp. z o.o. w W. jest następcą prawnym skarżącej. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby na [...] Sp. z o.o. w W. zostały przeniesione uprawnienia wynikające z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2009 r. Dokumentami dołączonymi do pisma z 13 stycznia 2017 r. wykazuje przeniesienie pozwoleń na budowę, co jednak nie jest równoważne przeniesieniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. NSA nie podzielił więc zarzutu skargi kasacyjnej o nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Nie jest zasadna podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącego kasacyjnie art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien być rozumiany w ten sposób, że "odnosi się tylko do terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a." Przytoczona podstawa kasacyjna nie jest jasno sformułowana. Znaczenie art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przecież takie, że zawiera on niezależną od art. 156 § 2 k.p.a. negatywną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mianowicie upływ 12 miesięcy od jej doręczenia lub ogłoszenia. Nie jest zrozumiałe, jak ten przepis ma się odnosić tylko do terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., skoro w ostatnio powołanym przepisie mowa o terminie 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Jest oczywiste, że w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego art. 156 § 2 k.p.a., w zakresie dotyczącym terminu 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie będzie miał zastosowania, gdyż zawsze wcześniej upłynie termin, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co – jak wynika ze zdania drugiego tego przepisu – spowoduje skutek taki, jak w przypadku upływu terminu 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którym skargę uwzględniono, NSA na mocy art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględnił wniosek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącego zwrot tych kosztów.