II OSK 71/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.L. i P.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 146/23 w sprawie ze skargi A.L. i P.L. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia [...] 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...]. – [...] w G., rejon ulic [...] i [...] oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 146/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.L. i P.L. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia [...] 2005 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] – [...] w G., rejon ulic [...] i [...], stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do stanowiącej własność skarżących A.L. i P.L. działki o numerze ewidencyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy w Gdyni, V Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] (pkt 1) i zasądził od Rady Miasta Gdyni solidarnie na rzecz skarżących A.L. i P.L. kwotę 1294 (tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A.L. i P.L. wnieśli skargę na wskazaną wyżej uchwałę, zaskarżając ją w całości, względnie w zakresie dotyczącym ustalenia obsługi komunikacyjnej drogi [...] w karcie terenu nr [...]. Skarżący zarzucili uchwale naruszenie art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Podniesiony przez skarżących brak ustalenia dostępu do drogi publicznej [...] (ul. W.) z działki nr [...], doprowadził do naruszenia prawa skarżących do zagospodarowania i korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem i przysługującym prawem własności, pozbawienia ich podstawowego atrybutu prawa własności, tj. możliwości zabudowy nieruchomości, a także naruszenia zasady proporcjonalności przy ustalaniu zakresu potencjalnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, naruszenia interesu prawnego skarżących przez nieuwzględnienie gwarancji ochrony własności przy określaniu zasad kształtowania ładu przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że mimo położenia nieruchomości bezpośrednio przy ul. W., działka ta nie miała i nie ma ustanowionego dostępu do drogi publicznej, ani do przyległej do niej drogi publicznej – ul. W. – ani do żadnej innej drogi. Z pozostałych bowiem trzech stron działka graniczy z prywatnymi działkami (nr [...], [...] oraz [...]) już zabudowanymi, bądź przeznaczonymi pod zabudowę. Zgodnie z treścią planu, działka nr [...] znajduje się w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolem 014 MN1, w strefie dopuszczalnej lokalizacji usług – MN1,U. W § 12 ust. 2, Karty terenu 012-016, pkt 9 lit. a uchwały dla terenu oznaczonego symbolem 014 MN1 w zakresie ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej ustalono: "drogi – dojazd od ulicy: 083 KD-L 1/2, 092 KD-D 1/2, 093 KD-D 1/2, 094 KD-D 1/2, 095 KD-D1/2, 096 KD-D 1/2; dopuszcza się obsługę komunikacyjną od ulicy 079 KD-Z 2/2 poprzez istniejący wydzielony dojazd; dopuszcza się wjazd od ulicy 077 KD-Z 2/2 na działkę nr [...]". Zdaniem skarżących brak precyzyjnego ustalenia komunikacji działki skarżących z ul. W. uniemożliwia uzyskanie przez skarżących pozwolenia na budowę i zagospodarowania nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta Gdyni wniosła o uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności § 12 ust. 2, Karty terenu 012-016, pkt 9 Zasady obsługi infrastrukturą, lit. a w zakresie słów "na działkę nr [...]". Pełnomocnik organu wyjaśnił, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nieruchomości objęte granicami planu miejscowego były w znacznej mierze niezabudowane, co uzasadniało przyjęte w planie ustalenia. Tym samym Rada Miasta Gdyni działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego. Z uwagi na fakt, że działki sąsiadujące z działką skarżących zostały zabudowane w sposób znacznie utrudniający zapewnienie dojazdu do działki skarżących w sposób ustalony w planie miejscowym, zasadne jest uwzględnienie skargi w tym zakresie. W piśmie procesowym z 14 marca 2023 r. skarżący oświadczyli, że precyzują wniosek skargi w ten sposób, że wnoszą o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Gdyni nr [...] z dnia [...] 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] – [...] w G., rejon ulic [...] i [...], w części: § 12 ust. 2 Karty terenu nr 2202 pkt 9 lit. a w zakresie słów "na działkę nr [...]". Na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. skarżący wyjaśnili, że w rok przed zakupem nieruchomości działka nr [...] miała bezpośredni wjazd na ul. W., co potwierdza brama w ogrodzeniu oraz zdjęcia archiwalne z Google Maps, które skarżący przedkładał w postępowaniu o zezwolenie na zjazd na ul. W. W konsekwencji Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżących do przedłożenia dokumentów dotyczących sposobu użytkowania działki skarżących w dacie uchwalania planu, a pełnomocnika organu do wskazania stanu prawnego działki skarżących przed uchwaleniem planu, w szczególności podania jej przeznaczenia i sposobu komunikacji oraz wskazania, czy obowiązywał na jej terenie plan miejscowy. W odpowiedzi pełnomocnik organu wyjaśnił, że w dacie sporządzenia i uchwalenia planu nieruchomość skarżących stanowiła niezagospodarowaną działkę, sklasyfikowaną jako użytek Bp/RVI – miejskie tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy/grunty orne VI. Nieruchomość ta nie posiadała zjazdu z przyległej drogi publicznej – ul. W., co potwierdza kopia mapy zasadniczej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, na której został sporządzony rysunek planu oraz zdjęcia satelitarne – ortofotomapa z 2006. Wyjaśniono również, że przed uchwaleniem zaskarżonego planu na nieruchomości skarżących nie obowiązywał plan miejscowy. Do 31 grudnia 2003 r. na obszarze obejmującym m.in. nieruchomość skarżących obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta G. (uchwała nr XXII/115/88 Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni z 4 lutego 1988 r.). Zgodnie z ustaleniami tego planu, teren obejmujący nieruchomość skarżących przeznaczony był pod ulicę W. – [...] – ulica zbiorcza obszarowa dwujezdniowa o dwóch pasach ruchu w każdym kierunku (teren [...] Kzo). W piśmie procesowym z 7 sierpnia 2023 r. pełnomocnik organu ustosunkowując się do zdjęć archiwalnych działki przedstawionych przez skarżących wyjaśnił, że obrazują one stan nieruchomości po 2018 r., tj. po uchwaleniu planu, co potwierdza obecność budynków na sąsiednich działkach budowlanych, wybudowanych legalnie w 2011 (działka nr [...]) i w 2018 r. (działka nr [...]). Informacje te potwierdzają wypisy z kartoteki budynków zasobu geodezyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga jest zasadna, choć nie w całokształcie sformułowanych zarzutów. W ocenie Sądu redakcja § 12 ust. 2 Karty terenu 014 pkt 9 lit. a planu uprawnia do stwierdzenia, że wyłącznie na zasadzie wyjątku dopuszczono zjazd z ulicy [...] na działkę nr [...]. Wyklucza to dostępność działek położonych w tej strefie, w tym również działki skarżących, do drogi publicznej, przy której jest ona bezpośrednio położona, tj. do drogi oznaczonej symbolem [...] - ULICA ZBIORCZA 2x2, (tzw. ul. N.). Oznacza to, że działka skarżących nie ma prawnego dostępu do drogi – ul. W. (N.), a przewidziany dla niej dostęp do drogi publicznej dojazdowej – [...] wymaga uzyskania przez nich na drodze cywilnej lub sądowej odpowiednich tytułów do korzystania z praw innych osób do nieruchomości oddzielających ją od tej drogi publicznej. Według Sądu ten sposób uchwałodawca ograniczył swobodę korzystania skarżących z ich własności uzależniając możliwość zgodnego z funkcją planistyczną użytkowania ich działki od przyszłej i niepewnej zgody osób trzecich bądź sądu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., obligatoryjnym elementem planu uchwalanego w 2005 r., było określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Doprecyzowanie tego obowiązku następowało w § 4 pkt 9 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) przez wskazanie, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych a także określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Z powyższych przepisów wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej terenów nim objętych, w tym postanowienia planu powinny przewidywać rozwiązania określające dostęp do drogi publicznej działek, które przeznaczono pod budownictwo. W ocenie Sądu, o ile nie można zgodzić się z zarzutami skarżących, że brak zapewnienia ich działce bezpośredniego dostępu do drogi publicznej – ul. W. (przyszłej N.), narusza zasady sporządzania planu w sposób istotny, o tyle w tej sytuacji nie można było zaakceptować wadliwego, bo niekompletnego w sensie prawnym, rozwiązania komunikacyjnego polegającego na tym, że dostęp nieruchomości ze strefy 014 MN1, w tym działki skarżących, do drogi publicznej określono wyłącznie poprzez wskazanie, że dojazd następuje od ulicy [...] (ul. G.). Tak ukształtowany sposób skomunikowania działki skarżących nie daje im możliwości swobodnego korzystania z ich własności zgodnie z planistycznym przeznaczeniem, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu i nieproporcjonalną, nieuzasadnioną żadnymi skonkretyzowanymi celami, ingerencję ograniczającą prawa właścicielskie skarżących. Wyjaśniając stanowisko Sądu w zakresie, w jakim nie podważono legalności rozwiązania polegającego na braku bezpośredniego dostępu działki skarżących do drogi publicznej ul. W. (N.), Sąd wskazał przede wszystkim na zgodność takiego rozwiązania z kierunkiem i założeniami rozwoju systemu komunikacji określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miasta Gdyni (uchwała nr XIII/483/99 Rady Miasta Gdyni z dnia 24 listopada 1999 r.), które w odniesieniu do ul. W. i N., ze względu na ich istniejącą i planowaną kategorię i funkcje, przewidziało, że "w sporadycznych przypadkach dopuszcza się dostępność do niej poza skrzyżowaniami – dostępność częściowo ograniczona". Takie rozwiązania planistyczne zostały zaakceptowane przez zarządcę drogi (powiatowej – ul. W.), który w toku procedury planistycznej, uzgadniając projekt potwierdził jego zgodności z wymogami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Sąd zaznaczył, że bez prawidłowego ukształtowania przez plan układu komunikacyjnego łączącego działkę skarżących z drogą publiczną, pozostałe postanowienia planu odnoszące się do tej działki nie będą mogły posłużyć skarżącym do efektywnego wykorzystania ich własności zgodnie z planem, a zatem postanowienia planu odnoszące się do działki skarżących nie będą mogły spełniać swoich ustawowych funkcji. Brak zapewnienia prawidłowej komunikacji z drogą publiczną powoduje, że działka budowlana skarżących, przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z usługami, nie może być w ten sposób zainwestowana, co potwierdza dokumentacja przedłożona przez skarżących wraz ze skargą potwierdzająca, m.in., brak uzyskania przez nich pozwolenia na budowę. To zadecydowało o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały o planie w całości w odniesieniu do działki skarżących o nr [...], co kompleksowo doprowadzi do usunięcia negatywnych skutków stwierdzonych nieprawidłowości w odniesieniu do działki skarżących. Ukształtowany w ten sposób stan "bezplanowy" działki skarżących umożliwi skorzystanie z instrumentów oferowanych przez przepisy u.p.z.p. służących do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z funkcją występującą w sąsiedztwie. Uwzględnienie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności § 12 ust. 2, Karty terenu 014, pkt 9 lit. a planu w zakresie słów "na działkę nr [...]" (aktualny nr [...]) nie doprowadziłoby do sytuacji pożądanej przez skarżących, tzn. nie uzyskaliby oni dostępności planistycznej do drogi publicznej – ul. W. (planowanej N.). Plan bowiem we wskazanym postanowieniu ukształtował sposób skomunikowania jednostki 014, w której położona jest działka skarżących, w ten sposób, że połączył ją z drogą publiczną, dojazdową – ul. G. oznaczoną w planie symbolem [...]. Nie przewidział natomiast jej skomunikowania z planowaną drogą publiczną – ul. N. oznaczoną symbolem [...]. Usunięcie fragmentu treści postanowienia § 12 ust. 2 w zakresie słów "na działkę nr [...]" nie spowoduje dostępności planistycznej działki skarżących od ulicy N. Objęty wnioskiem o stwierdzenie nieważności przepis planu ma bowiem charakter wyjątku od reguły dostępu działek do dróg dojazdowych. Nadal obowiązująca będzie ustalona w planie zasada skomunikowania działki nr [...] z drogą publiczną dojazdową – ulicą G. W tej sytuacji, ingerencja w powyższą regulację w żądanym przez skarżących zakresie zaproponowanym przez organ wykraczałaby poza interes prawny skarżących wyznaczony granicami przysługującego im prawa własności do działki nr [...], poza który Sąd kontrolując legalność planu wykroczyć nie może. Byłaby również wyrazem realizacji przez Sąd funkcji kreacyjnej, która pozostającej w wyłącznej kompetencji gminy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A.L. i P.L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Powołując się na art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wyrokowi zarzucono: – naruszenie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. przez zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny instytucji nieważności w zbyt daleko idącym zakresie co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. stwierdzenie przez Sąd nieważności całości uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia [...] 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] – [...] w G., rejon [...] i [...] – w odniesieniu do stanowiącej własność skarżących działki o numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. zgodnie z wnioskiem stron postępowania byłoby w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy wystarczające i doprowadziłoby do załatwienia sprawy skarżących; – naruszenie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z treścią przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej: "u.s.g.") przez orzeczenie poza granicami naruszonego interesu prawnego skarżących co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. stwierdzenie przez Sąd nieważności całości uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia [...] 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] – [...] w G., rejon [...] i [...] – w odniesieniu do stanowiącej własność skarżących działki o numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy naruszony interes prawny skarżących polegał na braku ustalenia obsługi komunikacyjnej dla ich działki, co winno skutkować wydaniem orzeczenia jedynie co do części m.p.z.p. dotyczącej zasad obsługi infrastrukturą; – naruszenie przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. przez zasądzenie na rzecz skarżących od Rady Miasta Gdyni zwrotu kosztów postępowania w wadliwej wysokości, tj. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w wysokości 1.294 zł na które składała się kwota 960 zł zasądzona tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, 34 zł zasądzona tytułem łącznej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 300 zł zasądzona tytułem wpisu sądowego, podczas gdy każdy ze skarżących uiścił kwotę wpisu po 300 zł tj. łącznie skarżący tytułem wpisu wpłacili 600 zł i co za tym idzie na rzecz skarżących powinna zostać zasądzona kwota 1.594 zł. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o zmianę w pkt 1 zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] przyjętej przez Radę Miasta Gdyni w dniu 22 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] – [...] w G., rejon ulic [...] i [...] w części: § 12 ust. 2 Karty Terenu nr 2202 pkt 9 lit. a w zakresie słów "na działkę nr [...]", zmianę w pkt 2 zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Rady Miasta Gdyni solidarnie na rzecz skarżących A.L. i P.L. kwoty 1.594 zł (tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ewentualnie, na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów niniejszego postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., albowiem zarzucenie Sądowi I instancji zastosowania "instytucji nieważności w zbyt daleko idącym zakresie" nie wpisuje się w dyspozycję art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia." Mając powyższe na względzie należało przyjąć, że: po pierwsze, cytowany przepis nie obejmuje kwestii, tak jak w art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygania w granicach danej sprawy, ale także niezwiązania sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz przyznaje sądowi administracyjnemu uprawnienie do objęcia kontrolą innych aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach sprawy w celu usunięcia naruszenia prawa, z którego Sąd I instancji z uwagi na okoliczności i charakter rozpoznawanej sprawy nie skorzystał. Po drugie, Sąd nie mógł orzec według wniosku skarżących, ponieważ jak słusznie zaznaczono to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdzenie nieważności § 12 ust. 2 Karty terenu 014 pkt 9 lit. a w zakresie słów "na działkę nr [...]" wykraczałoby poza kontrolną właściwość sądu administracyjnego, wkraczając równocześnie w kreacyjne kompetencje organu planistycznego. Nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że Sąd I instancji, rozpoznając skargę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., przeprowadza kontrolę zaskarżonego aktu w granicach interesu prawnego skarżących. W niniejszej sprawie interes prawny skarżących jest wywodzony z prawa własności do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Działka ta została przeznaczona w zaskarżonej uchwale pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, jednak ze względu na brak dostępu do drogi publicznej, nie wypełnia wymogów ustawowego pojęcia działki budowlanej, ponieważ z art. 2 pkt 12 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, wynika że uznanie nieruchomości za działkę budowlaną jest uzależnione między innymi od możliwości dostępu z tej nieruchomości do drogi publicznej. Dostęp ten powinien zaś spełniać wymogi wynikające z przepisów odrębnych oraz aktów prawa miejscowego. W tych okolicznościach Sąd I instancji był zobligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego ustaleń zaskarżonej uchwały odnoszących się do działki skarżących, albowiem ustalenia te, z uwagi na powyższe, naruszały zasady sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Nie mógł natomiast, jak podniesiono to w tym zarzucie, orzec jedynie co do części planu dotyczącej zasad obsługi komunikacyjnej działki skarżących kasacyjnie, ponieważ takie ustalenia nie zostały w zaskarżonym planie poczynione, co zresztą stanowiło powód zaskarżenia przedmiotowego planu. Poza tym orzeczenie takie (stwierdzenie nieważności planu w odniesieniu do działki nr [...] w zakresie nieistniejącej obsługi komunikacyjnej) stanowiłoby usankcjonowanie, jak wyżej wskazano, stanu niezgodnego z obowiązującym prawem. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. przez zasądzenie na rzecz skarżących od Rady Miasta Gdyni zwrotu kosztów postępowania w wysokości 1.294 zł. Należy przypomnieć, że skarżący wnieśli do Sądu I instancji jedną skargę wywodząc swój interes prawny do zaskarżenia uchwały w sprawie planu miejscowego z tego samego tytułu prawnego do nieruchomości objętej ustaleniami tego planu. Zatem do skutecznego wniesienia skargi było wymagane uiszczenie, zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) wpisu w wysokości 300 zł. Oznacza to, że uiszczenie dwóch wpisów od jednej skargi doprowadziło do nadpłaty, która nie jest zaliczana do kosztów postępowania, którego zwrot w sposób prawidłowy orzeczono w pkt. 2 sentencji zaskarżonego wyroku, a którą to Sąd I instancji jest obowiązany zwrócić z urzędu na rzecz i koszt strony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.