II OSK 699/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. w W. (dawniej: M.sp. z o.o. z siedzibą w W.), od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1786/24, w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z dnia 15 maja 2024 r. nr ..., w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1786/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 maja 2024 r. znak: ... w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. M. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: 1. art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej: "ustawa o własności lokali" lub "u.w.l."), przez jego niezastosowanie - skutkujące oddaleniem skargi mimo iż zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie przez Prezydenta m.st. Warszawy zaświadczenia o samodzielności lokalu, 2. art. 2 ust. 1b ustawy o własności lokali, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że przez "budynek" w rozumieniu tego przepisu rozumieć należy nie budynek w powszechnym rozumieniu tego słowa oraz w rozumieniu wynikającym wprost z przepisów ustawy Prawo budowlane, a lokal, wskutek czego WSA uznał że dla ustalenia kryteriów odrębności lokalu należy stosować wymogi określone w art. 1 a ustawy o własności lokali, 3. art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, przez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że lokal powstał wskutek przebudowy budynku, podczas gdy: a) jego wyodrębnienie nastąpiło przez modyfikację powierzchni lokali istniejących w tym budynku przy pomocy ścian działowych z gips-kartonu, których stawianie w ramach konstrukcji nośnej budynku nie stanowi jego przebudowy, a jedynie remont, czego skutkiem było oddalenie skargi, b) nawet jeśli w budynku prowadzone były roboty budowlane polegające na jego przebudowie (czemu skarżący stanowczo zaprzecza), to lokal nie powstał w wyniku tych robót, a wyłącznie w wyniku remontu, który był dopuszczalny na mocy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej jako: Prawo budowlane) przez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że: a) wykonanie robót budowlanych polegających na postawieniu wewnątrz budynku, ścianki działowej z płyt gipsowo-kartonowych, a także jej przesunięcie bądź usunięcie takiej ścianki stanowi przebudowę obiektu budowlanego, w sytuacji kiedy w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje jednolity pogląd, zgodnie z którym postawienie wewnątrz budynku (czy istniejącego już wyodrębnionego lokalu) ścianki działowej z płyty gips-karton bez ingerencji w ściany nośne i konstrukcję budynku nie stanowi przebudowy budynku, a jedynie jego remont, b) jakakolwiek zmiana powierzchni i podziałów poszczególnych lokali wchodzących w skład budynku stanowi jego przebudowę, w sytuacji kiedy kwalifikacja określonych robót budowlanych jako przebudowy obiektu budowlanego winna następować z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku, czego organy obu instancji ani WSA w żadnej mierzę nie ustaliły i skutkiem czego było oddalenie skargi, oraz przez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że lokal powstał w wyniku przeprowadzenia robót budowlanych mających charakter przebudowy, podczas gdy w rzeczywistości roboty te stanowiły remont, czego skutkiem było oddalenie skargi, 5. art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali w zw. z § 20 ust. 14 Uchwały nr LVII/1706/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], przez ich błędną wykładnię i uznanie, że: a. pojęcia przebudowy lokalu i przebudowy budynku są tożsame, w związku z czym przebudowa budynku w zakresie nieobejmującym lokalu stanowi podstawę do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza przebudowę budynku, podczas gdy wyodrębnienie lokalu nastąpiło przez podział lokali istniejących w budynku przy pomocy ścian działowych z gips-kartonu, których stawianie w ramach konstrukcji nośnej budynku nie stanowiło jego przebudowy, a jedynie remont, którego przeprowadzenie jest dopuszczalne według planu miejscowego, b. rzekoma przebudowa lokalu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym budynek jest posadowiony, w sytuacji, w której plan miejscowy [...] zakazuje adaptacji, rozbudowy i przebudowy budynków, a w żadnym zakresie nie odnosi się do ewentualnej przebudowy lokali, która nie powoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, c. ustanowienie odrębnej własności samodzielnych lokali zgodnie z wnioskiem narusza plan miejscowy [...], w sytuacji kiedy plan ten nie zawiera jakiegokolwiek ograniczenia liczby lokali możliwych do wyodrębnienia w budynku, czego skutkiem było oddalenie skargi; II. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.), tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na Postanowienie SKO w sytuacji, gdy w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa skarga winna zostać uwzględniona, a Postanowienie SKO uchylone, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy Postanowienia SKO; . 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.), polegające na oddaleniu skargi na Postanowienie SKO, podczas gdy przy jego wydawaniu doszło do naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażającego się w: a) niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzeniu w całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego w sprzeczności z zasadą prawdy materialnej, co skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych polegających na: - ustaleniu, że prace remontowe, w wyniku których nastąpiła zmiana powierzchni i podziałów poszczególnych lokali, stanowiły przebudowę budynku; - niepodjęciu działań w ceku ustalenia, czy roboty budowlane prowadzone w Budynku stanowiące rzekomo jego przebudowę dotyczyły również lokalu; - ustaleniu, że prowadzenie w budynku prac innych niż te, w wyniku których powstał wnioskowany lokal, wpływa na ocenę sprawy i możliwość wydania zaświadczenia o samodzielności lokali; - ustaleniu, że lokal powstał w wyniku przebudowy budynku, pomimo, niepodjęcia przez organ prowadzący postępowanie wystarczających czynności zmierzających do całościowego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a to w związku z zaniechaniem przez organ dokładnego przeanalizowania sytuacji lokalu; b) dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych rażąco sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, i które stanowiły podstawę postanowienia SKO, co łącznie spowodowało że WSA błędnie uznał, że w stanie faktycznym sprawy nie zostały spełnione techniczne i prawne warunki umożliwiające wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2) oraz art. 218 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi na Postanowienie SKO, podczas gdy przy jego wydawaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażającego się w odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu, podczas gdy WSA stwierdził istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia, a w stanie faktycznym sprawy wystąpiły okoliczności uzasadniające wydanie takiego zaświadczenia określone w ustawie o własności lokali co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia SKO;. 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. - przez odstąpienie, bez uzasadnionej przyczyny, od utrwalonej praktyki, rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a to przez odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, pomimo że w 2019 roku (tj. już po wejściu w życie MPZP) organ wydał zaświadczenie o samodzielności lokalu F1, powstałego (wyodrębnionego) w wyniku robót budowlanych zmieniających; już po wejściu w życie MPZP, układ lokali w budynku względem stanu istniejącego przed 1 stycznia 1995 roku, w sposób zasadniczo analogiczny ze zmianą układu lokali w budynku dokonaną w wyniku robót budowlanych w wyniku których powstał lokal; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA, a mianowicie przez brak wyjaśnienia na czym, zdaniem WSA, polegały roboty budowlane o charakterze przebudowy, w wyniku których powstał lokal oraz przez całkowity brak odniesienia się przez WSA do zarzutów skarżącego dotyczących nieuzasadnionego odstąpienia od utrwalonej praktyki organu w zakresie wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali w budynku co świadczy o braku rozpatrzenia przez WSA istoty sprawy i co w konsekwencji spowodowało oddalenie skargi jako bezzasadnej. . 6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez oddalenie skargi ma postanowienie SKO, w sytuacji gdy przy jego wydawaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na odmowie, mimo wniosku skarżącego, wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu, podczas gdy w okolicznościach sprawy występowały okoliczności uzasadniające wydanie, takiego zaświadczenia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu poniesionych przez skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 192 p.p.s.a. wniesiono również o zawieszenie postępowania zainicjowanego niniejszą skargą do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przed Trybunałem Konstytucyjnym, wywołanego skargą konstytucyjną skarżącej wniesiona, na podstawie art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 lutego 2024 roku, sygn. akt TS 36/24 dotyczącej stwierdzenia niezgodności przepisu art. 58 §. 1 pkt 6 p.p.s.a. z przepisami art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku. Wymieniony wniosek został oddalony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2025r. sygn. akt II OSK 699/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie naruszył przepisów wymienionych w niej zarzutach. Przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 15 maja 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 21 marca 2024 r., odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu niemieszkalnego nr ... w budynku przy ul. B. ... w W. Zasadniczym spornym zagadnieniem, którego dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej, a wcześniej skargi, stała się wykładnia art. 2 ust. 1b u.w.l. stanowiącego, że przepisu 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, zasadnie Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym art. 2 ust 1b u.w.l. nie miał w sprawie zastosowania, chociaż w istocie budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal powstał przed dniem 1 stycznia 1995 r. Sąd Wojewódzki oparł się na ukształtowanym w orzecznictwie poglądzie trafnie wskazującym, że wprawdzie w art. 2 ust. 1b u.w.l. mowa jest o "budynkach" istniejących przed 1 stycznia 1995r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą, to jednak wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, iż nie chodzi w nim tylko o datę powstania budynku, lecz o datę powstania lokalu będącego przedmiotem oceny w trybie wydawania zaświadczeń (por. wyroki WSA z 1 sierpnia 2019r. II SA/Kr 601/19; 12 sierpnia 2020r. II SA/Kr 376/20; 6 września 2023r. VII SA/Wa 1369/23). Zgodzić się należało z przedstawioną w tych wyrokach argumentacją, że celem wprowadzenia art. 2 ust. 1b u.w.l. było umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm. Trudno natomiast założyć, że przepis ten miałby umożliwić inwestorom realizację robót budowlanych w budynku bez zachowania aktualnych wymogów prawnych, tylko dlatego, iż dany budynek powstał przed 1995 rokiem. Jeżeli więc lokal objęty kontrolowanymi w sprawie postanowieniami powstał w następstwie robót budowlanych zrealizowanych po 2019 r. (lata 2021-2022), to nie miał do niego zastosowania art. 2 ust 1b u.w.l., a zatem jego wyodrębnienie powinno spełniać wymogi określone w art. 2 ust 1a i ust. 2 u.w.l. Słusznie więc zaznaczył Sąd w uzasadnieniu wyroku, że organ rozpoznając wniosek był zobowiązany do zbadania, czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2 u.w.l.), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Warto w tym miejscu odnotować, że taką samą ocenę przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w identycznych sprawach, dotyczących innych lokali powstałych w przedmiotowym budynku (zob. wyroki NSA z 20 listopada 2025r. II OSK 483/25 i II OSK 502/25). Mianowicie NSA w uzasadnieniach wymienionych wyroków stwierdził: "że dyspozycję art. 2 ust. 1b u.w.l. można zastosować jedynie w odniesieniu do lokali, które przed datą 1 stycznia 1995 r. technicznie istniały i po tej dacie nie były prowadzone jakiekolwiek roboty zmieniające ich parametry, które można by uznać za ich przebudowę. Redakcja przepisu kładzie nacisk na istnienie budynku przed 1995 r., co nie może być rozumiane inaczej jak odniesienie do określonego stanu, w tym stanu lokali ukształtowanego przed tą datą. Skoro stan ten uległ zmianie poprzez zmianę parametrów poszczególnych lokali, co zmienia parametry użytkowe tej części obiektu budowlanego poprzez powstanie nowego lokalu, stanowi to w realiach sprawy przebudowę tej części obiektu budowlanego. Został zatem ukształtowany nowy stan obiektu, który nie istniał przed datą 1 stycznia 1995 r., co wyklucza stosowanie wyjątku z art. 2 ust. 1b u.w.l.". Skład orzekający, podzielając przytoczoną argumentację, również w niniejszej sprawie uznał, że weryfikacja przesłanek ustanowienia odrębnej własności przedmiotowego lokalu wymagała uwzględnienia treści art. 2 ust. 1a u.w.l. W konsekwencji bezzasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1b u.w.l. Jako chybione uznać należało także kolejne zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia art. 2 ust. 1a u.w.l., art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego oraz art. 2 ust. 1a u.w.l. w zw. z § 20 ust. 14 Uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 czerwca 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. W ramach tych zarzutów zakwestionowano stanowisko organów orzekających oraz Sądu Wojewódzkiego, że przeszkodą do wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu było naruszenie ustanowionego w planie miejscowym zakazu: "adaptacji, rozbudowy i przebudowy istniejących budynków przy ul. B." w związku z ustaleniem docelowej ich likwidacji i zagospodarowania terenu jako terenu zieleni urządzonej. Tymczasem Sąd Wojewódzkie w uzasadnieniu wyroku w sposób prawidłowy wywiódł, iż przedmiotowy lokal powstał w następstwie przebudowy części budynku, polegającej na podziale lokalu (oznaczonego jako F1) na lokale o zmienionej powierzchni i układzie. Sąd Wojewódzki, odwołując się do ukształtowanego orzecznictwa w zakresie definiowania przebudowy (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego) trafnie wyjaśnił, że przebudową są takie roboty budowlane, które nie tylko zmieniają parametry techniczne obiektu budowlanego, ale które powodują zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem, przykładowo układ pomieszczeń, powiększenie liczby pomieszczeń (por. wyroku NSA z 16 stycznia 2020r. II OSK 459/18, 15 października 2019r. II OSK 2847/17, 19 kwietnia 2016r. II OSK 1972/14, 15 października 2016r. II OSK 2847/17). W przywołanym wyroku II OSK 1972/14, NSA wskazał, że zmiana układu pomieszczeń spowodowana zmianą układu ścianek działowych i występujących w nich drzwi, jest przebudową obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom eksponowanym przez stronę skarżącą, dla kwalifikacji robót budowlanych w rozpoznawanym przypadku, nie miał decydującego znaczenia fakt zastosowania do podziału lokalu ścian gipsowo-kartonowych. Istotna była natomiast okoliczność, że wykonane roboty budowlane doprowadziły do wyodrębnienia samodzielnych przestrzennie lokali, co wiąże się w sposób oczywisty z nowym układem pomieszczeń w części budynku. Drugorzędne więc znaczenie ma w takiej sytuacji to, że nie zmieniono układu ścian nośnych. Zauważyć trzeba, że powołane w skardze kasacyjnej judykaty nie są adekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a sformułowane w nich poglądy w zakresie zaliczenia określonych robót budowlanych do kategorii przebudowy wynikały z okoliczności konkretnych inwestycji (por. wyroki WSA z 30 listopada 2007r. II SA/Gl 524/07 – w skardze kasacyjnej błędnie powołano II SA/Gl 524/06, 9 września 2016r. II SA/Rz 1672/15, 9 stycznia 2018 II SA/Op 511/17). Dla porządku odnotować trzeba, że wypowiedź WSA w wyroku z 29 września 2010r. II SA/Kr 864/10 dotyczyła montażu drzwi, a nie montażu ścianek działowych, jak podano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z kolei w wyroku NSA z 9 stycznia 2018r. II OSK 750/16 rozróżniano przypadki stawiania, przesunięcia czy usunięcia ścian gipsowo-kartonowych w obrębie jednego budynku – niebędące przebudową, od takich robót, które prowadzą do zmiany układu pomieszczeń w budynku. W rezultacie zaprezentowana w skardze kasacyjnej argumentacja nie mogła podważyć przyjętej w zaskarżonym wyroku kwalifikacji robót budowlanych związanych z wyodrębnieniem w budynku przedmiotowego lokalu. Ponadto nietrafnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające stosownie do reguł wynikających z wymienionych przepisów. Niewątpliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy czym zasadniczo spór nie odnosił się do przyjętych w wyroku ustaleń stanu faktycznego, lecz wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Przypomnieć trzeba, że podstawą ustaleń odnoszących się do zakresu i charakteru robót budowlanych zrealizowanych w danym budynku był dokument urzędowy w postaci zaświadczenia nr ... z 14 sierpnia 2019r. o samodzielności lokali, dokumentacja załączona przez stronę do wniosku (inwentaryzacja) oraz oświadczenie Kierownika robót z 27 czerwca 2022r. i zgłoszenie robót budowlanych z 30 października 2019r. Nadto Sąd Wojewódzkie uwzględnił przy weryfikacji stanu faktycznego sprawy także oświadczenie Kierownika robót budowlanych z 3 czerwca 2024 r., złożone w toku postępowania sądowego. Rzecz w tym, że według skarżącej zgromadzony w aktach materiał dowodowy świadczy o dokonanym remoncie w budynku (polegającym na "przestawieniu ścianek działowych według nowej aranżacji lokali), podczas gdy organy wykazały, iż doszło do przebudowy budynku, co słusznie zaakceptował Sąd Wojewódzki. W takim stanie sprawy nie budzi zastrzeżeń ocena wyrażona przez organy obu instancji, a następnie Sąd, zgodnie z którą odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia podyktowana była niezgodnością dokonanej przebudowy budynku z ustaleniami planu miejscowego (§ 20 ust. 14). Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 1a w zw. z § 20 ust. 14 Uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 czerwca 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], a także zarzut odnoszący się do art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 i art. 218 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaznaczyć trzeba, że Sąd Wojewódzki stosownie do wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan sprawy, odnosząc się to istotnych okoliczności sprawy oraz związanych z nimi zarzutów skargi. W sposób wyczerpujący Sąd Wojewódzki wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności przesłanki determinujące kwalifikację robót budowlanych związanych z wyodrębnieniem w budynku przedmiotowego lokalu. Tym samym nie mógł odnieść skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Słusznie Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły art. 8 k.p.a., co według zarzutu skargi miało polegać na tym, iż odmówiono wydania zaświadczenia dla przedmiotowego lokalu, a wcześniej w tożsamych okolicznościach wydano zaświadczenie nr ... z 14 sierpnia 2019r. Przede wszystkim należy zauważyć, że fakt wydania jednego wspomnianego zaświadczenia o samodzielności innych lokali w tym budynku nie może być postrzegany w kategoriach "utrwalonej praktyki" w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a. Organy w kontrolowanym postanowieniu przedstawiły rzetelnie okoliczności konkretnej sprawy oraz uwarunkowania prawne, które determinowały negatywne załatwienie wniosku. Dlatego nie może być mowy o nieuzasadnionej zmianie stanowiska w zakresie przesłanek prawnych, które podlegały badaniu na podstawie art. 2 ust. 1a u.w.l. W konsekwencji za bezzasadny uznać należało zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. Ponownie wskazać trzeba, że również w powołanych wyżej wyrokach z 20 listopada 2025 r. (sygn. II OSK 483/25 i II OSK 502/25) Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów skarg kasacyjnych w tym zakresie, akcentując trafnie, że wynikająca z art. 8 § 2 k.p.a. zasada uzasadnionych oczekiwań nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność powielania poprzednich orzeczeń, w podobnych sprawach, gdyby miało to prowadzić do wydania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 3