II OSK 689/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 150/15 w sprawie ze skargi (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 150/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Pomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej w skrócie PINB) pismem z dnia (...) maja 2011 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy budynku garażowego znajdującego się na działce nr (...), obręb (...) zlokalizowanej przy ul. (...) w G. Równolegle PINB wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego dotyczące samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr (...) na salę konferencyjną w budynku administracyjno – biurowym oraz nałożył na firmę (...) Spółkę z o.o. obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem tj. robót budowlanych polegających na odtworzeniu otworu i wrót wjazdowych do garażu zgodnie z ich poprzednim miejscem zamontowania. Decyzja ta została uchylona w postępowaniu odwoławczym, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. PINB przeprowadził postępowanie legalizacyjne w sprawie samowolnego wybudowania parterowego z poddaszem użytkowym, budynku administracyjno - biurowego, o wymiarach w rzucie ok. 9,70 x 10,15 m znajdującego się na działce nr (...) przy ul. (...) w G. Stosownie do art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. PINB wstrzymał rozbudowę budynku garażowego i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ww. ustawy. Ponieważ inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie przedmiotowych dokumentów, organ na podstawie art. 48 ust. 1 i w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego decyzją z dnia (...) maja 2013 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku administracyjno - biurowego znajdującego się na działce nr (...). Wskutek odwołania (...) Spółki z o. o. z siedzibą w G. decyzją z (...) lipca 2013 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Po raz kolejny rozpoznając sprawę PINB pismem z dnia (...) lipca 2013 r. wezwał właściciela obiektu obowiązanego do przechowywania przez okres istnienia obiektu dokumentów, o których mowa w art. 60 Prawa budowlanego do przedłożenia dokumentacji budowy, dokumentacji powykonawczej, a również innych dokumentów i decyzji dotyczących obiektu oraz opracowań projektowych i dokumentów technicznych robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania zgodnie z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego. Spółka przesłała odpisy dokumentów będących w posiadaniu (...) Sp. z o. o. W dokumentach tych brak było jakichkolwiek decyzji i dokumentów świadczących o legalności wybudowanego obiektu - budynku administracyjno-biurowego, w przekonaniu organu sam fakt naniesienia budynku na mapie geodezyjnej nie świadczy bowiem o tym, że jego budowa nastąpiła na podstawie pozwolenia na budowę, co wynika z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo i geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). Ujęcie danego budynku znajdującego się na określonej działce gruntu na mapie geodezyjnej oznacza tylko tyle, że faktycznie taki budynek w danym miejscu się znajduje, natomiast nie znaczy to, że został wzniesiony na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. PINB ponownie nałożył na (...) Spółkę z o. o. obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego ocenę techniczną poświadczającą, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności, że zlokalizowany i wykonany jest on zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie ze sztuką budowlaną oraz inwentaryzację przedmiotowego obiektu wykonaną przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (wraz z kopiami uprawnień i zaświadczenia); 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żądane dokumenty nie zostały złożone w wyznaczonym terminie, natomiast (...) Sp. z o.o. pismem z dnia (...) lutego 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem do Prezydenta Miasta G. wniosku w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie nabycia nieruchomości położonej w G. przy ul. (...). Postanowieniem z dnia (...) lutego 2014 r, organ odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia (...) października 2014 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego PINB nakazał (...) Spółce z o. o. z siedzibą w G. rozbiórkę parterowego z poddaszem użytkowym budynku administracyjno - biurowego o wymiarach w rzucie ok. 9,70 m x 10,15 m, znajdującego się na działce nr (...), zlokalizowanej przy ul. (...) w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że jakkolwiek pierwotny obiekt czyli garaż został wybudowany przed (...) stycznia 1995 r., a w aktach archiwalnych brak jest dokumentów potwierdzających legalność jego realizacji, to jednak nie ma podstaw do odrębnego prowadzenia postępowania legalizacyjnego wybudowanego garażu na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, gdyż garaż po przebudowie i rozbudowie nie stanowi samodzielnego obiektu i nawet trudno byłoby określić jego pierwotne rzeczywiste wymiary jako garażu. Nie ma również podstaw do prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania samowolnie wybudowanego garażu, co potwierdził w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) marca 2013 r. organ drugiej instancji. Przyjmując, że kolejne roboty budowlane wykonywane były w samowolnie wybudowanym obiekcie budowlanym, stanowią one kontynuację samowoli budowlanej. W przekonaniu organu inwestor (...) Sp. z o. o. nie legitymuje się decyzją zawierającą pozwolenie na budowę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają one trybowi postępowania określonemu przez art. 48 Prawa budowlanego. Ponieważ skarżąca Spółka nie wykonała obowiązków nałożonych w trybie przepisów art. 48 Prawa budowlanego PINB nie miał możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia niż nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 i w związku z art. 48 ust. 4 ww. ustawy. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie wskazując, że organ wydając zaskarżoną decyzję błędnie przyjął, że rozbudowa garażu stanowi kontynuację samowoli budowlanej, która nie miała miejsca, zatem co do garażu powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto problemy związane z odtworzeniem lub odnalezieniem przez organ dokumentacji w sprawie mają charakter proceduralny, tj. dowodowy i nie mogą przełamywać zasady lex retro non agit. Brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt uzyskania pozwolenia na budowę garażu nie może uprawniać do podjęcia decyzji nakazującej rozbiórkę z pominięciem całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Rozpoznając odwołanie Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu wskazał, że PINB powołując się na orzecznictwo NSA, prawidłowo przyjął, że ponieważ kolejne (samowolne) roboty budowlane były wykonywane w samowolnie wybudowanym (przed 1 stycznia 1995 r.) obiekcie budowlanym, to stanowią one kontynuację samowoli budowlanej, podlegającą trybowi określonemu w art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazał, że strona zobowiązana nie wypełniła obowiązków wymienionych w postanowieniu, w związku z czym powiatowy organ nadzoru budowlanego zaskarżoną decyzją nakazał rozbiórkę parterowego, z poddaszem użytkowym, budynku administracyjno-biurowego, w związku z czym wydanie tego rozstrzygnięcia było zasadne. W związku z powyższym (...) Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zadaniem Sądu w przedmiotowej sprawie była kontrola postępowania prowadzonego na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) zakończonego decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą (...) Spółce z o. o. z siedzibą w G. rozbiórkę parterowego z poddaszem użytkowym budynku administracyjno - biurowego o wymiarach w rzucie ok. 9,70 m x 10,15 m, znajdującego się na działce nr 159/13 przy ul. (...) w G. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów administracji obu instancji, że przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Kontrolując zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 K.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 K.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji prawidłowo oceniły, że dowody na które powołuje się Spółka dotyczą sąsiedniej działki nr (...) (przedmiotowy budynek znajduje się na działce nr (...)) i realizowanie na tej działce inwestycji nie dotyczy przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Prawidłowo wskazały, że "sam fakt naniesienia budynku na mapie geodezyjnej nie świadczy bowiem o tym, iż jego budowa nastąpiła na podstawie pozwolenia na budowę, co wynika z przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ujęcie danego budynku znajdującego się na określonej działce gruntu na mapie geodezyjnej oznacza tylko tyle, że faktycznie taki budynek w danym miejscu się znajduje, natomiast nie znaczy to, że został wzniesiony na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przekonaniu Sądu przedmiot tego postępowania, a co za tym idzie treść decyzji rozbiórkowej został określony prawidłowo. W dacie, kiedy organy prowadziły postępowanie legalizacyjne pierwotny garaż już nie istniał, ponieważ został całkowicie zabudowany przedmiotowym parterowym budynkiem z poddaszem użytkowym i stanowi jedno z jego pomieszczeń (salę konferencyjną). Prawidłowo zatem postępowanie dotyczyło istniejącego budynku, zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. Prawidłowo organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych opisanym wyżej postanowieniem PINB, przedstawione okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec inwestora nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ustalenia obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. - rejon ul. (...) i (...) w mieście G. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. nr (...) z dnia (...) października 2003 r. (Dz. Urzęd. Woj. Pom. z 2003 r. Nr 155, poz. 2814) wskazują, że przedmiotowy budynek administracyjno - biurowy znajduje się w strefie o symbolu: (...) Ulica (...). Dwie jezdnie po dwa pasy ruchu. Trasa tramwajowa, trasa rowerowa zbiorcza. Chodniki. Zatem lokalizacja budynku jest bezwzględnie sprzeczna z ustaleniami planu, co także wskazuje na zasadność decyzji o rozbiórce. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skargę oddalił. W skardze kasacyjnej (...) Spółka z o. o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, tj. oddalenie skargi pomimo, że z materiału zgromadzonego w roku postępowania wynika, że decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r. o numerze (...) narusza następujące przepisy K.p.a.: a) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie reguł prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności nie rozstrzygnięcie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i zebranego materiału dowodowego; b) art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy tj. poprzez błędne przyjęcie że w sprawie ma miejsce "kontynuacja samowoli budowlanej", a także poprzez błędne ustalenie, że w dacie, kiedy organ prowadził postępowanie legalizacyjne pierwotny garaż już nie istniał; c) art. 8 i art. 107 K.p.a. poprzez wydanie orzeczenia bez uzasadnienia dla nieuwzględnienia dowodów przedstawionych w toku postępowania przez skarżącą Spółkę; 2) na podstawie art. 174 ust. 1 P.p.s.a. będące konsekwencją błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48. ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie rozbiórki całego budynku zamiast jego części (nadbudowy nad garażem). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie organy administracyjne nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a w szczególności błędnie ustaliły, że w sprawie ma miejsce "kontynuacja samowoli budowlanej", a w dacie wydania decyzji pierwotny garaż już nie istniał i to ma stanowić naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ustosunkowując się do tych zarzutów należy stwierdzić, że przedmiotem sprawy jest samowolne wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr (...) przy ul. (...) w G. Organy obu instancji prawidłowo opisały objęty tą sprawą istniejący budynek wskazując, na czym polegała nadbudowa (wybudowanie poddasza użytkowego składającego się z trzech pokoi biurowych) oraz rozbudowa (dobudowanie kolejnych pomieszczeń do istniejącego garażu wraz ze zmianą użytkowania samego garażu na salę konferencyjną). Trafnie uznał tak ustalony stan faktyczny jako prawidłowy Sąd pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, ani strona skarżąca kasacyjnie, ani organy administracyjne nie ustaliły, aby garaż w pierwotnych wymiarach 3,95 x 7,55 był wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę. Można jedynie ustalić, że garaż ten został wybudowany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Tym niemniej to nie budowa garażu na działce nr (...) jest istotą tej sprawy. Istotą jest zakres robót budowlanych i ocena ich legalności dotyczących już wybudowanego garażu. Jak wynika z akt sprawy i czego nie zakwestionowała skutecznie strona, wybudowany garaż na działce nr (...) uległ następnie daleko idącym robotom budowlanym, w wyniku których pierwotny obiekt przestał istnieć. Okoliczność, że niektóre fragmenty poprzednio wybudowanego garażu zostały wykorzystane przy rozbudowie i nadbudowie nie oznacza, że garaż ten nadal istnieje, a jedynie został trwale połączony z kolejnym obiektem i łącznie tworzą nowy budynek. Nie można więc uznać, że jest to sytuacja analogiczna do tej, w wyniku której poprzednio wybudowany budynek został zachowany, a jedynie trwale połączony z rozbudowywanym obiektem. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że należało zastosować tryb wynikający z art. 48 Prawa budowlanego celem legalizacji nowego obiektu budowlanego, którego nie tylko wymiary, zakres robót, ale nawet i funkcja są całkowicie odmienne od pierwotnie wybudowanego garażu. Zakres robót budowlanych był tak duży, że pierwotny garaż przestał istnieć. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na roboty budowlane obejmujące rozbudowę połączoną z przebudową, nadbudowę i zmianę funkcji użytkowania inwestor nie posiadał ani pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia. Tym samym w tej sprawie organy administracji nie naruszyły art. 7 K.p.a. nakazującym ustalenie dokładnego stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Nie naruszyły również organy administracyjne art. 75 § 1 K.p.a. dopuszczając jako dowody wszystko co mogło przyczynić się do dokonania ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Nie naruszono również art. 77 § 1 K.p.a. skoro organy administracji w tej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i art. 80 K.p.a. nakazującego dokonanie oceny danej okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa uznając, że żaden z ww. przepisów nie został naruszony przez organy pierwszej i drugiej instancji. Nie jest zasadnym kolejny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na niedostrzeżeniu naruszenia przez organy administracyjne art. 8 i art. 107 K.p.a. poprzez wydanie orzeczenia bez uzasadnienia dla nieuwzględnienia dowodów przedstawionych w toku postępowania przez skarżącą Spółkę. Kontrolując zaskarżony wyrok należy - wbrew temu stanowisku - stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji ocenił prawidłowość pominięcia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy dokumentów przedkładanych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą Spółkę. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że dokumenty przedkładane przez Spółkę dotyczą innego garażu zlokalizowanego na innej działce (na działce nr (...)), a ponadto garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego. W przedmiotowej zaś sprawie pierwotny garaż znajdował się na działce nr (...) i nie był dobudowywany do budynku mieszkalnego. Wyraźnie to wynika ze znajdujących się w aktach sprawy map ewidencyjnych, z zaznaczonymi konturami budynków. Tym samym wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie Spółki, organy administracji prawidłowo zastosowały art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśniając, dlaczego pominięto dowody przedkładane przez Spółkę dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wyjaśniając podstawy nie uwzględnienia tych dowodów, organy administracji dochowały zasadzie budowania zaufania do organów administracji i nie naruszyły art. 8 K.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest niezasadny. W związku z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy, organ pierwszej instancji prawidłowo wszczął procedurę legalizacyjną określoną art. 48 Prawa budowlanego i na skutek braku spełnienia przez Spółkę przesłanek umożliwiających legalizację budynku – nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jego rozbiórkę. W związku z tak daleko idącym rozbudowaniem i nadbudowaniem istniejącego garażu, które to roboty doprowadziły do likwidacji garażu i wybudowania w jego miejscu innego obiektu budowlanego, prawidłowo organy administracje nakazały jego rozbiórkę. Nie było bowiem możliwości wyodrębnienia technicznie garażu w istniejącym obiekcie, który takiego garażu nie zawiera, a tym samym także możliwości nakazania rozbiórki tylko części nadbudowanej i rozbudowanej. Nie jest usprawiedliwionym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, tj. oddalenie skargi pomimo, że z materiału zgromadzonego w roku postępowania wynika, że decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r. o numerze (...) narusza przepisy K.p.a. Skoro zaskarżony wyrok prawidłowo oddalił skargę, to tym samym nie nastąpiło naruszenie art. 151 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Ani zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...), ani też poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. z dnia (...) października 2014 r. nr (...) nie naruszały prawa. Prawidłowo ustalił to w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- ł Sygn. akt II SA/Gd 150/15 # i