II OSK 683/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2513/19 w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 22 sierpnia 2019 r. nr SKO.4000-294/2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2513/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 22 sierpnia 2019 r., nr SKO.4000-294/2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach na rzecz W.G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 24 sierpnia 2015 r. P. S.A. wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy linii napowietrznej 110 kV wraz z przewodem OPGW na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie miasta S. Zawiadomieniem z 31 sierpnia 2015 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie, o czym ogłosił również w drodze obwieszczenia. W. i W. małżonkowie G., właściciele ww. działek, nie wyrazili zgody na proponowany przebieg napowietrznej linii energetycznej 110 kV, na wskazanych we wniosku działkach (pismo z 27 października 2015 r.). Uzasadniając swoje stanowisko wskazali, że dla przedmiotowych nieruchomości uzyskali już decyzję o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynków wielorodzinnych. Decyzją nr 31/2015 z 2 grudnia 2015 r. Burmistrz S. ustalił lokalizację powyższej inwestycji na ww. działkach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją nr SKO.4000-82/2016 z 9 lutego 2016 r., wydaną na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez małżonków G., uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Miasta S. decyzją z 7 czerwca 2016 r. ponownie ustalił lokalizację ww. inwestycji na powyższych działkach zaś SKO w Siedlcach, rozpoznając wniesione przez małżonków G. odwołanie, decyzją z 28 lipca 2016 r., nr SKO.4000-1206/2016, ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Na skutek rozpoznania wniesionej przez inwestora skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2553/16, uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1942/17, oddalił wniesioną od ww. rozstrzygnięcia skargę kasacyjną. Jednocześnie, w toku rozpoznawania ww. skarg, po doręczeniu organowi I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 28 lipca 2016 r. (uchylającej decyzję organu I instancji), Burmistrz Miasta S. przystąpił do ponownego rozpatrywania sprawy i 29 września 2016 r. wydał decyzję nr 31/2016 ustalającą lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Po rozpoznaniu wniesionego przez małżonków G. kolejnego odwołania, decyzją z 21 września 2017 r., nr SKO.4000-1910/2016, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach utrzymało ww. decyzję Burmistrza w mocy. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3124/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę małżonków G., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 21 września 2016 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z 29 września 2016 r. Natomiast wniesiona od ww. wyroku przez P. S.A. skarga kasacyjna nie została rozpoznana do dnia wydania zaskarżonego wyroku (z dnia 12 marca 2020 r.). 26 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadesłał do SKO w Siedlcach odpis prawomocnego ww. wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. Wobec powyższego organ odwoławczy podjął postępowanie celem rozpoznania wniesionego przez małżonków G. odwołania, przy czym w stosunku do W.G. postanowieniem z 22 listopada 2018 r., nr SKO.4000-1462/2018 umorzył postępowanie z uwagi na nieuzupełnienie przez ww. odwołania. Rozpoznając odwołanie W.G. SKO w Siedlcach ustaliło, że w toku postępowania, po wydaniu ww. decyzji przez organ I instancji (z 7 czerwca 2016 r.), część nieruchomości, na których ustalona została lokalizacja przedmiotowej inwestycji, uległa podziałowi. Ostateczną decyzją Burmistrza Miasta S. z 3 stycznia 2017 r., znak MK.6831.41.2016, działka nr [...] została podzielona na działki o nr ew. [...] oraz [...]. Kolejną ostateczną decyzją z 25 stycznia 2017 r., znak MK.6831.39.2016, Burmistrz Miasta S. dokonał podziału działki nr ewid. [...] w wyniku czego powstały działki o nr ewid. [...], [...], [...] i [...]. Nastąpiła także zmiana w zakresie prawa własności nieruchomości, na których miała zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Aktualnymi właścicielami działek o nr ewid. [...], [...], [...] oraz [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr ewid. [...]) są M. i A. małżonkowie K., zaś działki nr ewid. [...] (która powstała w wyniku podziału działki nr ewid. [...]) – P. sp. z o.o. z siedzibą w S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uznało, że powyższe zmiany stanowią o konieczności uchylenia ww. decyzji Burmistrza z 7 czerwca 2016 r., co uczyniło decyzją z 22 listopada 2018 r., nr SKO.4000-938/2018. Na skutek wniesienia przez P. S.A. sprzeciwu od ww. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3403/18, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Wskazał, że zmiana w zakresie prawa własności nieruchomości, na których ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, jeżeli wpływa na krąg stron posiadających interes prawny w rozstrzygnięciu, musi być uwzględniona z urzędu przez organ administracji na każdym etapie postępowania i skoro zmiana nastąpiła na etapie postępowania odwoławczego, organ ten musi zaktualizować krąg stron postępowania. Sąd podkreślił, że dokonanie podziału części nieruchomości objętych wnioskiem, tj. działki nr ew. [...] i nr ew. [...], pozostaje bez wpływu na przebieg planowanej trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV wraz z przewodem OPGW. Sąd wskazał, że organ odwoławczy, w oparciu o art. 136 k.p.a., winien wystąpić do inwestora o przedłożenie zaktualizowanych załączników graficznych, w oparciu o które wyda rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd zobowiązał zatem Kolegium do uwzględnienia powyższych wskazań co do dalszych czynności organu odwoławczego w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie ustalił, na co wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że niezależnie od przebiegu niniejszego postępowania, Burmistrz Miasta S. rozpoznał wniosek inwestora z 17 października 2018 r. i wydał 21 stycznia 2019 r. decyzję nr 6/2019, którą ustalił lokalizację celu publicznego obejmującą budowę linii energetycznej napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW, na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul. Z. w S. na rzecz P. Wobec zaistniałej sytuacji organ zwrócił się do inwestora o udzielenie informacji czy nadal podtrzymuje swój wniosek z 24 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, czy też go wycofuje, ewentualnie w przypadku pozytywnego stanowiska, wniósł także o przedłożenie przez inwestora zaktualizowanych załączników graficznych, obrazujących nieruchomości objęte wnioskiem, po dokonanych podziałach, oraz o wskazanie numerów ewidencyjnych działek, na których ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja celu publicznego. Pismem z 8 kwietnia 2019 r. P. podtrzymało swój wniosek z 24 sierpnia 2015 r. jednocześnie przedkładając zaktualizowane załączniki graficzne obrazujące aktualne nieruchomości, na których przedmiotowa inwestycja ma zostać zlokalizowana, tj. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] – stanowiących własność W.G., na działce nr [...] – stanowiącej własność A.K.1 i A.K.2 oraz na działce nr [...] – stanowiącej własność A.Ż. Nadto, inwestor wskazał (pismo z 26 kwietnia 2019 r.), iż stanowisko z 8 kwietnia 2019 r. stanowi modyfikację wniosku z 24 sierpnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach, działając w oparciu o treść art. 136 k.p.a., zleciło Burmistrzowi Miasta S. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez sporządzenie projektu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (w 3 egzemplarzach) oraz sporządzenie mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w 9 egzemplarzach) – zgodnie ze zmodyfikowanym stanowiskiem inwestora, zaprezentowanym w pismach z 8 kwietnia 2019 r. i 26 kwietnia 2019 r. Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o charakterze gminnym oraz spełnia wszelkie warunki określone przepisami odrębnym. Stąd też, w ocenie organu odwoławczego, zasadnie Burmistrz Miasta S. decyzją z 7 czerwca 2016 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, obejmującą budowę przedmiotowej energetycznej linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW na wskazanych w niej działkach. Jednakże, z uwagi, iż część nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem uległa w trakcie postępowania wskazanemu wyżej podziałowi, koniecznym było uwzględnienie dokonanej przez inwestora pismem z 26 kwietnia 2019 r. modyfikacji przedmiotowego wniosku z 24 sierpnia 2015 r. Mając na uwadze wskazane zmiany, organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z kompetencji merytoryczno-reformacyjnych wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Co do meritum, Kolegium uznało, że kwestionowana przez odwołującą decyzja nie narusza prawa i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podniosło też, że odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji celu publicznego, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymienionymi w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Natomiast w rozpoznawanej sprawie ani organ I instancji, ani również organ odwoławczy, ponownie rozpoznający sprawę, nie doszukał się takiego przepisu, który uniemożliwiałby wydanie decyzji pozytywnej, uwzględniającej wniosek inwestora w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. I choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. SKO wskazało także, iż organ I instancji przeprowadził wymaganą prawem analizę w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, określając wymagania, jakie winna w tym zakresie spełniać inwestycja objęta wnioskiem. Podniosło, że organy, w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mają uprawnień do badania oraz oceny skutków, jakie może nieść ze sobą realizacja planowanej inwestycji w sferze stosunków cywilnoprawnych. Interesem społecznym przemawiającym za realizacją inwestycji jest bezsprzecznie konieczność modernizacji części linii napowietrznej WN 110 KV w celu zapewnienia jej sprawnego i bezawaryjnego funkcjonowania. Jest to inwestycja o znaczeniu gminnym. Dotychczasowe elementy linii (słupy) mają ponad 20 lat i od takiego czasu znajdują się na działce odwołującej. Trasa budowy linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV, nie jest zatem nową trasą lecz utrzymany zostaje dotychczasowy przebieg trasy linii energetycznej. Powyższa inwestycja będzie prowadzona po tej samej, dotychczasowej trasie oraz z wykorzystaniem tych samych słupów. Linia napowietrzna, jest napowietrzną, kablową linią energetyczną. Ponadto, jak podniósł organ, inwestor planuje taki sposób realizacji inwestycji, aby był on jak najmniej uciążliwy dla odwołującej. Jej lokalizacja nie spowoduje pogorszenia warunków do inwestowania na działkach stanowiących własność W.G. Natomiast, zdaniem organu, uwarunkowania wynikające z tranzytowej trasy linii napowietrznej 110 kV wraz z przewodem OPGW wykluczają możliwość dokonania zmiany trasy planowanej linii energetycznej, na krótkim odcinku. Skargę na powyższą decyzję SKO w Siedlcach wniosła W.G. zarzucając naruszenie: – wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP, jak również wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, jak również przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegające w szczególności na wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach ww. decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na podstawie wniosku inwestora z 24 sierpnia 2015 r. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się wcześniejsza ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 21 września 2017 r., nr SKO.4000-1910/2016 (i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta S. nr 31/2016 z 29 września 2016 r.) rozstrzygająca ten sam wniosek inwestora; – zasad wyrażonych w art. 7 k.p.a.: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art 77 i nast. k.p.a. przez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę, polegającą na wydaniu decyzji lokalizacyjnej w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym wcześniejszej ostatecznej decyzji SKO w Siedlcach z 21 września 2017 r., rozstrzygającej ten sam wniosek; powieleniu w całości argumentacji wnioskodawcy w niniejszej sprawie bez podjęcia właściwych kroków celem weryfikacji tych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w świetle twierdzeń podnoszonych przez skarżącą; uchyleniu się przez organ odwoławczy od dokonania własnej oceny istotnych dla sprawy okoliczności związanych z wpływem opisanej we wniosku inwestycji na możliwość pełnego zrealizowania przez skarżącą inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych, na podstawie prawomocnego i ostatecznego pozwolenia na budowę; – art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej (w tym w szczególności naruszenia § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47, poz. 401), jak również zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego oraz oceny dowodów), co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia; – art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach i w konsekwencji wydanie skarżonej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na podstawie wniosku inwestora z 24 sierpnia 2015 r. w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym wcześniejszej ostatecznej ww. decyzji; – art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2, art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające w szczególności na: wydaniu decyzji bez właściwej analizy wymagań dotyczących ochrony osób trzecich (nieuwzględnienie realizacji przez skarżącą, na nieruchomościach objętych wnioskiem, ww. inwestycji budowlanej); poprzestanie na konieczności respektowania warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ustaleń ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 2 i 3 wydanej decyzji lokalizacyjnej) jako wystarczających w sytuacji, gdy usytuowanie linii energetycznych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków wielorodzinnych wymaga zachowania odległości od budynków, wyznaczenia stref ochronnych wskutek oddziaływania pola elektroenergetycznego; stwierdzenie, iż zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem jest zgodne z przepisami odrębnymi podczas gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie obejmowało badania zgodności projektowanego odcinka linii elektroenergetycznej z przepisami prawa budowlanego w części dotyczącej odległości od linii budynków mieszkalnych wielorodzinnych i innej infrastruktury projektowanej na działkach skarżących; przyjęciu że "konkretyzacja" wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, przy realizacji przedmiotowej inwestycji, nastąpić winna na etapie wydawania pozwolenia na budowę jako na etapie właściwym w sytuacji, gdy zgodnie z przepisem art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ostatecznie ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, jako wydanej w naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji ustalającej lokalizację ww. inwestycji celu publicznego, zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Według Sądu, organ administracyjny winny jest dołożyć należytej staranności celem ustalenia okoliczności sprawy. Nie wystarcza samo poprzestanie na stwierdzeniu, iż wniosek inwestora spełnia wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych wykazała możliwość realizacji inwestycji. Zdaniem Sądu ta konkluzja organu, wyrażona w zaskarżonej decyzji, nie została poparta postępowaniem wyjaśniającym. W okolicznościach badanej sprawy, brak jest bowiem dowodów na to, co wynika z uzasadnienia decyzji SKO, aby organ w jakikolwiek sposób ustalił czy decyzja ta nie narusza interesów osób trzecich. Sąd podniósł, że organ odwoławczy ograniczył się do powielenia argumentacji inwestora oraz stanowiska organu I instancji, bez podjęcia właściwych kroków celem weryfikacji twierdzeń podnoszonych przez skarżącą. Sąd przyznał rację skarżącej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się wyłącznie na stanowisku organu I instancji, uwzględniając jedynie decyzje podziałowe, nie przeprowadzając w sposób należyty postępowania wyjaśniającego. Organ ani nie przeprowadził wizji lokalnej, ani nie zapoznał się z dokumentacją energetyczną obejmującą tę linię (według skarżącej – nieistniejącą), której korytarzem została zaprojektowana ww. lokalizacja sieci energetycznej 110 KV, jak również nie uwzględnił, będącej w toku, prowadzonej przez skarżącą inwestycji budowlanej, jej oddalenia od planowanej inwestycji (czy odległość planowanej linii jest zgodna z obowiązującymi przepisami w tej materii) i tym samym czy przedmiotowa lokalizacja może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Sąd zatem stwierdził, że organ II instancji oparł swoją ocenę co do planowanego przebiegu linii energetycznej, w pierwotnym jej kształcie (decyzja z 7 czerwca 2016 r.), nie podejmując koniecznych, własnych ustaleń uzupełniających zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowego odwołania SKO w Siedlcach weźmie pod uwagę powyższe wywody i po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego we wskazanym zakresie, wyda stosowne rozstrzygnięcie. Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze, dotyczącego żądania stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji, z uwagi na istnienie dwóch decyzji wydanych w tożsamej sprawie, tj. będącej przedmiotem aktualnej analizy Sądu oraz będącej przedmiotem rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznającym skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3124/17 (decyzja SKO W Siedlcach z 21 września 2017 r.). Wskazał, że trzeba mieć na względzie, że postępowanie przebiegało dwutorowo. Organ nie miał możliwości zawieszenia postępowania w na nowo prowadzonej sprawie (w której wydana decyzja jest przedmiotem niniejszego postępowania), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu prawomocnego rozpoznania przez sąd administracyjny prawidłowości decyzji SKO w Siedlcach z 21 września 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. – przez dokonanie w zaskarżonym wyroku ocen prawnych sprzecznych z oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16, wydanym w niniejszej sprawie, co skutkowało bezpodstawnym uchyleniem zaskarżonej decyzji Kolegium; 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. – przez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest przez niezasadne uwzględnienie skargi na decyzję organu II instancji, która została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i k.p.a. oraz wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16; 3. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez brak wskazania, które przepisy prawa (materialnego lub też postępowania) zostały naruszone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, zaś formułowane w tym zakresie lakoniczne wytyczne stoją w sprzeczności z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16; 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez jego bezzasadne niezastosowanie i uwzględnienie skargi, która podlegała oddaleniu. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: 1. art. 153 p.p.s.a. – polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16 i sformułowaniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2513/19 nowej oceny prawnej (sprzecznej z poprzednią), przy czym wyrażona wcześniej ocena prawna została w uzasadnieniu orzeczenia wyrażona w postaci jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz Sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania dodatkowych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Uchybienie temu przepisowi polega na jego niezastosowaniu przez ponownie orzekający w sprawie skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; 2. art. 54 u.p.z.p. – przez jego niewłaściwą i wykładnię i zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 22 sierpnia 2019 r. nie określa wszystkich elementów wymienionych w przywoływanym przepisie; 3. art. 54 w zw. z art. 56 w zw. z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. – przez ich błędną wykładnię i zastosowanie, gdyż decyzja lokalizacyjna nie narusza prawda własności, a nadto nie jest wydawana w granicach uznania administracyjnego, nadto przez błędne uznanie, iż postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga przeprowadzenia szeroko zakrojonego postępowania dowodowego w zakresie określenia i ustalenia oddziaływania planowanej inwestycji w związku z koniecznością zapewnienia ochrony interesu osób trzecich; 4. art. 54 ust. 2 (powinno być pkt 2 – przyp. NSA) lit. d) w zw. z art. 64 u.p.z.p. – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, to jest uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach nie zawiera postanowień w powyższym zakresie i koniecznym jest przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia ochrony interesu osób trzecich. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi strony przeciwnej na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 22 sierpnia 2019 r., nr SKO.4000-294/2019, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach – stosownie do treści art. 203 pkt 2 p.p.s.a. – kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca W.G. wniosła o jej oddalenie, wskazując że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej stanowią jedynie polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Rozbudowane w swej treści zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno te dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego, koncentrują się w istocie wokół dwóch zagadnień: po pierwsze, związania Sądu I instancji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16 oraz po drugie, dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w kontekście ustaleń co do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w rozumieniu art. 54 pkt 1 lit. d u.p.z.p. Skarżący kasacyjnie organ twierdzi, że Sąd I instancji nie zastosował się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu przywołanego wyroku, formułując nową ocenę prawną, sprzeczną z oceną prawną i wytycznymi zawartymi we wcześniejszym orzeczeniu. Wypada zatem przypomnieć, że Sąd w zaskarżonym wyroku podniósł, że w sprawie brakuje dowodów na podjęcie jakichkolwiek działań przez organ odwoławczy mających na celu weryfikację, czy decyzja lokalizacyjna nie narusza interesów osób trzecich. W ocenie Sądu organ odwoławczy ograniczył się do powielenia argumentacji inwestora oraz stanowiska organu I instancji, bez podjęcia właściwych kroków celem weryfikacji twierdzeń podnoszonych przez skarżącą. Nie przeprowadził wizji lokalnej, ani nie zapoznał się z dokumentacją energetyczną obejmującą przedmiotową inwestycję, jak również nie uwzględnił, będącej w toku, prowadzonej przez skarżącą inwestycji budowlanej, jej oddalenia od planowanej inwestycji, a zatem oparł swoją ocenę co do planowanego przebiegu linii energetycznej, w pierwotnym jej kształcie, określonych w decyzji z 7 czerwca 2016 r., nie podejmując, własnych ustaleń uzupełniających zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Z kolei Sąd w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16, uchylając decyzję kasacyjną SKO z 28 lipca 2016 r., wskazał między innymi, że organ odwoławczy powinien samodzielnie uzupełnić brakujące elementy, w tym wszechstronnie ocenić "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując w szczególności analizy czy ustalone w decyzji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich są wystarczające na tym etapie postępowania". Mając powyższe na uwadze nie sposób się zgodzić ze skarżącym kasacyjnie organem jakoby Sąd I instancji nie zastosował oceny prawnej zawartej w wyroku z 2017 r. dokonując ocen prawnych sprzecznych z oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym orzeczeniu. Stąd też za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. (zarzut I. 1), art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. (zarzut I. 2) oraz art. 153 p.p.s.a. (zarzut II. 1). Także związane treściowo z tą kwestią zarzuty naruszenia art. 54 u.p.z.p. (zarzut II. 2), art. 54 w zw. z art. 56 w zw. z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. (zarzut II. 3) oraz art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 u.p.z.p. (zarzut II. 4), okazały się nieuzasadnione. Po pierwsze, Sąd nie odnosił się uzasadnieniu do całego art. 54 u.p.z.p. Wskazał jedynie na niedostateczne ustalenia co do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.), które ograniczyły się do powielenia w tym zakresie ustaleń zawartych w decyzji organu I Instancji. Po drugie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie podnoszono kwestii charakteru prawnego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (jej uznaniowości bądź nieuznaniowości), ani prawnych skutków, jakie wywołuje decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez brak wskazania, które przepisy prawa zostały naruszone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania konkretnych przepisów, do naruszenia których doszło w wyniku wydania decyzji organu odwoławczego, nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wyraźnie zaznaczył braki w zakresie postępowania wyjaśniającego, które w postępowaniu administracyjnym skutkują naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., zaś w kontekście ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego odnoszą się do art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Z wcześniej ocenianych zarzutów należy wnosić, że skarżący kasacyjnie organ orientuje się, które z przepisów zostały naruszone przez wskazane przez Sąd zaniechania, albowiem właśnie wymienione powyżej przepisy zostały wykorzystane jako podstawy kasacyjne. Nieuzasadnionym okazał również się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez jego bezzasadne niezastosowanie i uwzględnienie skargi, która podlegała oddaleniu (zarzut I 4.). Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przytoczone brzmienie art. 151 p.p.s.a., wskazuje na jego wynikowy charakter. Cechą przepisów wynikowych jest to, że skuteczność zarzutu ich naruszenia zależy od zasadności zarzutu naruszenia innych powiązanych z nimi przepisów. Skoro zaś stwierdzono wyżej niezasadność zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., to tym samym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. należało uznać za nieskuteczny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.