II OSK 674/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Spółdzielni [...] w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 1 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.5.95.2024.SA utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 sierpnia 2024 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółdzielni [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 683/25 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...], Spółdzielni [...] w [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej 1. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.5.95.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 683/25, oddalił skargi: Wspólnoty Mieszkaniowej [...], Spółdzielni [...] w [...] (dalej: "skarżąca") i Wspólnoty Mieszkaniowej 1. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 1 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.5.95.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji. Przedmiotowy wniosek nie zawierał uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca w istocie w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; nie wskazała nawet i nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na szkodę majątkową, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji organów I i II instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy także zwrócić uwagę, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i tym samym nie brał pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi kasacyjnej oraz przekonania strony skarżącej o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Sąd może odnieść się do tych kwestii jedynie rozstrzygając sprawę orzeczeniem kończącym. Sąd nie może zatem na obecnym etapie w żaden sposób odnosić się do podnoszonych przez skarżącą wad zaskarżonej decyzji. Nadmienić również należy, że prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonego aktu, będzie obciążać właśnie jego. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiają tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 643/16). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.