II OSK 661/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.M. – następcy prawnego W.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2017 roku, sygn. akt II SA/Łd 487/17 w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2017 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 października 2017 roku (sygn. akt II SA/Łd 487/17) oddalił skargę W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2017 roku (nr [...]) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...]2010 r. (nr [...]) Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowego z częścią biurową w Ł. przy ul. K., na działkach nr [...],[...],[...]w obrębie [...]oraz na fragmentach działek drogowych nr [...]i [...]w obrębie [...]i nr [...]w obrębie [...]. Realizacja tego zamierzenia inwestycyjnego polegać miała na rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków magazynowych na funkcje handlowo-biurowe, budowie portierni, wewnętrznego układu komunikacji, urządzeń budowlanych i przebudowie istniejących zjazdów z ul. K. i ul. T. w Ł.. Wnioskiem z dnia [...]2015 r. W.M. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2010 r. (nr [...]) o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją (nr [...]) z dnia [...]2015 r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2010 r. Kolegium uznało, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dokonana została wyłącznie w oparciu o negatywne stanowisko zarządcy drogi, zawarte w nieważnym postanowieniu wydanym w trybie art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. Należy uznać ją w związku z tym za dotkniętą wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu [...]2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej własnej decyzji z dnia [...]2015 r. (nr [...]) stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2010 r. (nr [...]). Decyzją z dnia [...]2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...]2015 r. (nr [...]). Podało, że wbrew stanowisku wyrażonemu uprzednio w decyzji z dnia [...]2015 r., w obowiązujących przepisach występuje podstawa prawna do wydania uzgodnienia, czyli zajęcia stanowiska co do tego, czy planowana inwestycja w zakresie włączenia generowanego przez tę inwestycję ruchu drogowego do istniejącego już układu ruchu, będzie możliwa do realizacji. Przepisem tym jest art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od tego, czy uzgodnienie jest dokonywane przez zarządcę będącego odrębnym organem administracji publicznej określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, czy też wymaga stanowiska podjętego przez organ występujący jednocześnie jako zarządca drogi i jako organ upoważniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy - konieczne jest wypowiedzenie się w tym zakresie, jeśli inwestycja jest planowana na obszarze przyległym do pasa drogowego. Kompetencja ta przynależy wyłącznie zarządcy drogi. Inną natomiast kwestią jest forma w jakiej stanowisko to winno zostać zajęte. Zdaniem Kolegium Odwoławczego w Ł., w takim przypadku nie jest dopuszczalne wydawanie postanowienia w trybie art. 106 K.p.a., ale wymagane jest samo uzgodnienie, rozumiane jako jedynie wypowiedzenie się zarządcy drogi. Przepis bowiem art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie został uchylony w takim stanie zbiegu właściwości dwóch kompetencji w stosunku do tego samego organu administracji. Spór o to, w jakiej formie winno zostać dokonane rozstrzygnięcie nie mieści się jednak w granicach wyznaczonych desygnatem pojęcia "braku podstawy prawnej", o której stanowi przepis art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. Wydanie bowiem rozstrzygnięcia w formie do tego nieprzewidzianej przez przepisy procesowe, nie może być uznane za brak "podstawy prawnej". Jako podstawę prawną należy tutaj przyjąć jedynie przepisy prawa materialnego ustanawiające wymóg uzgodnienia. W ocenianym stanie faktycznym, tj. gdy organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą drogi - istniały rozbieżności w orzecznictwie odnośnie do stosowania art. 106 K.p.a. Podkreśliło Kolegium, że rozbieżności w orzecznictwie na tle wykładania normy prawa nie mogą skutkować przyjęciem przesłanki rażącego naruszenia prawa. Przedstawiony pogląd i stanowisko SKO w Ł. nie znalazło aprobaty W.M., który złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...]2016 r. W następstwie rozpoznania tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]2017 r. (nr [...]), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] 2016 r. (nr [...]). Wyjaśniło przesłankę rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. Wskazało na niekonkurencyjność trybów weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych zwracając zarazem uwagę, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a.) nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej. Kolegium wyjaśniło, że niewątpliwie brak obligatoryjnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stanowi wadę postępowania i przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Nie stanowi zaś przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem orzekającego organu administracji, wskazana okoliczność przesądza o tym, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]2015 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2010 r. jako podjętej bez uzgodnienia właściwego organu - wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., co z kolei uzasadnia konieczność wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. SKO w Ł. podkreśliło, że decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2010 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy podjętą w oparciu o negatywne stanowisko zarządcy drogi zawarte w nieważnym postanowieniu wydanym w trybie art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 k.p.a., należało uznać za dotkniętą wadą, jednak nie stanowiącą rażącego naruszenia prawa, lecz wadą procesową, polegającą na zaniechaniu uzgodnienia projektu decyzji przez właściwy organ. Okoliczność ta stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.). Skargę na powyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W.M.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na braku uchylenia decyzji z dnia [...]2016 r. (nr [...]) w sytuacji gdy decyzja ta nie była dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., którą to wadą dotknięta była natomiast decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2010 r. (nr [...]). Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 K.p.a. poprzez wznawianie z urzędu postępowania i wydanie decyzji stwierdzającej nieważność własnej decyzji orzekającej o nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2010 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i podawanie jako przesłanki takiego działania - istnienia rozbieżności w orzecznictwie, co do stosowania regulacji art. 106 K.p.a. na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...]2010 r. których Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zauważyło podczas orzekania o nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł., podczas gdy kwestia ta była jednolicie ugruntowana w orzecznictwie na dzień wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 października 2017 r. oddalił skargę W.M.. Przedstawił instytucję stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych oraz rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" określonego w art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. Oceniając sprawę, przyznał rację orzekającemu organowi administracji, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]2015 r. dotknięta była wadą nieważności i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stwierdził WSA w Łodzi, że we wskazanej wyżej decyzji Kolegium z [...]2015 r. przyjęto, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia wydanego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. w ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w tym postępowaniu z uwagi na obarczenie jej wadą rażącego naruszenia prawa. Zauważył sąd I instancji, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia takiego dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie z art. 106 § 1 K.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Podkreślił sąd I instancji, że z powyższych przepisów wynika zatem, że w sytuacji, gdy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy zarządcą drogi publicznej w granicach miasta na prawach powiatu jest prezydent miasta, czyli ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, to uzyskanie stanowiska przed wydaniem decyzji nie jest obligatoryjne. Obowiązek uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie powstaje, gdy do wydania decyzji głównej jak i uzgodnienia jest właściwy ten sam organ. Tryb współdziałania określony w art. 106 K.p.a. nie ma zastosowania do sytuacji, w której organ współdziałający i organ załatwiający sprawę to jeden i ten sam organ. Tryb ten nie dotyczy również, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu administracji. Przeniesienie zadań z zakresu zarządu drogami na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie oznacza przeniesienia kompetencji organu. Pomimo powierzenia Zarządowi Dróg i Transportu obowiązków zarządcy drogi, to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miast na prawach powiatu. Ta jednostka nie może być zatem traktowana jako odrębny organ, lecz jest jednostką, przy pomocy której Prezydent Miasta Ł. wykonuje swoje obowiązki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1017/13). W ocenie orzekającego sądu I instancji, wydanie postanowienia "uzgadniającego" czy też późniejsze wyeliminowanie go z obrotu prawnego wobec braku wyraźnego wymogu jego wydania - nie może zatem zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie była zatem dotknięta wadą nieważności, bowiem na skutek stwierdzenia nieważności postanowienia "uzgodnieniowego" nie doszło de facto do naruszenia konkretnego przepisu prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia "uzgodnieniowego" nie oznacza także utraty podstawy prawnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podstawa prawna takiej decyzji nadal istnieje i jest nią art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji zwrócił uwagę na brak poprawności wyrażonych przez Kolegium ocen, co do możliwości wdrożenia w sprawie trybu wznowieniowego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Mimo to uznał, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 października 2017 r. wniósł W.M.. Zaskarżył powyższy wyrok w całości, żądając uchylenie tego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. Zgłosił także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez brak ustosunkowania się sądu do zarzutu naruszenia przez SKO art. 8 k.p.a., podczas gdy właściwe rozumienie wskazanej regulacji p.p.s.a. nie pozwalało sądowi na pomijanie zarzutów podnoszonych przez stronę, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez WSA w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji SKO w Ł. z dnia [...]2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...]2016 r.; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja SKO w Ł. z dnia [...] 2015 r. stwierdzająca nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]2010 r. dotknięta była wadą nieważności, uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego decyzją SKO w Ł. z dnia [...]2016 r., podczas gdy ze stanowiska orzecznictwa i doktryny wynika, że cechą rażącego naruszenia prawa jest sytuacja, w której treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, co w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzjami SKO nie miało miejsca. W konsekwencji spowodowało to naruszenie przez WSA w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji SKO w Ł. z dnia [...]2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...]2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw w związku z czym podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Zajmując stanowisko względem zarzutu naruszenia przez sąd I instancji art. 134 p.p.s.a poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez ten sąd do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez SKO w Ł. art. 8 K.p.a. podkreślić należy, iż uchybienie to – jako niemogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy - nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Pomijając okoliczność, iż wskazany zarzut mógłby być zasadnie formułowany poprzez wskazanie na naruszenie przez orzekający sąd art. 141 par. 4 p.p.s.a., czego wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie podnosila, zwrócić należy przede wszystkim uwagę na to, że sąd I instancji zajął stanowisko i dokonał ocen względem zasadniczych, miarodajnych i istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów podniesionych w skardze. W szczególności nie budził wątpliwości to, iż WSA w Łodzi, w motywach przyjętego rozstrzygnięcia szczegółowo odniósł się do podstawowego w sprawie zarzutu dotyczącego naruszenia przez SKO w Ł. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wobec zajętego przez sąd I instancji stanowiska co do wystąpienia przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji SKO w Ł.. z dnia [...].2015 r. z uwagi na fakt, iż decyzja ta obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, nie mógł stanowić istotnego uchybienia przepisom postępowania brak szczegółowego ustosunkowywanie się do zarzutu skargi naruszenia art. 8 k.p.a. (zasady pogłębiania przez organ administracji zaufania do władzy publicznej). Zarzut ten bowiem w istocie dotyczył samego faktu wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia przez Kolegium nieważności własnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]2010 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy, z powołaniem się na występowanie rozbieżności w orzecznictwie, co do stosowania regulacji art. 106 K.p.a. Należy jednak podkreślić, że w sytuacji, gdy nie toczy się administracyjne postępowanie jurysdykcyjne, organ administracji nie ma innej możliwości jak wszcząć z urzędu postępowanie celem unieważnienia decyzji dotkniętej wadą nieważności, jeżeli jest zarazem organem właściwym do jej wydania. Zasada zaś pogłębiania zaufania do organów administracji nie oznacza, iż występuje generalny prymat ochrony interesu strony kosztem dokonania prawidłowej wykładni przepisów prawa. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, nie stanowi zatem naruszenia powyższej zasady sytuacja, w której organ administracji, wszczynając z urzędu postępowanie, eliminuje z obrotu prawnego wcześniejszą swoją decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w tej sprawie, w której pierwotnie stwierdzono nieważność decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy tylko dlatego, że w procedurze poprzedzającej jej wydanie zostało wydane postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu tej decyzji przez ten sam organ, który powyższą decyzję wydał. Sąd I instancji przedstawił przy tym szczegółowo zasadnicze motywy tego trafnego poglądu (por. niżej). Stwierdzenie więc nieważności decyzji, mimo braku ku temu podstaw - świadczy bez wątpienia o wystąpieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 par. 2 K.p.a.) względem decyzji, która takie rozstrzygnięcie zawierała (tj. w tej sprawie decyzji SKO w Ł. z dnia [...]r.). Wbrew zatem stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, sąd I instancji rozstrzygał zgodnie z art. 134 par. 1 p.p.s.a. w granicach danej sprawy, nie naruszając powyższego przepisu. Nie był usprawiedliwiony także zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja SKO z dnia [...].2015 r. stwierdzająca nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].2010 r. dotknięta była wadą uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, podczas gdy cecha rażącego naruszenia prawa dotyczy sytuacji, w której treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą, co w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją SKO z [...]2016 r. nie miało miejsca. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie podkreślić należy, że decyzja SKO z [...].2015 r. była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, a tym samym kolejna decyzja tego samego organu z dnia [...].2016 r., stwierdzająca nieważność wymienionej decyzji nie narusza prawa. Istota analizowanego zarzutu sprowadza się do oceny, czy decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest obarczona wadą nieważności polegającą na rażącym naruszeniu prawa, jeżeli organ prowadzący postępowanie pełni jednocześnie funkcje zarządcy drogi publicznej, a zarządca drogi mający obowiązek uzgodnić projekt decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydaje w tym zakresie postanowienie na podstawie art. 106 K.p.a. W takiej sytuacji samo wydanie postanowienia uzgadniającego zostało przez orzecznictwo sądowe zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa i tym samym jest to postanowienie dotknięte wadą wynikającą z art. 156 1 pkt 2 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1649/07; wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1678/11). Podkreślić jednak trzeba, iż decyzja wydana przez organ administracji, w wyniku zajęcia stanowiska tego samego organu w drodze postanowienia uzgadniającego, choć zawiera naruszenie prawa, to nie jest to już naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. Trafnie zwrócił na to uwagę sąd I instancji akcentując, że skoro ustawodawca przewidział taką sytuację i wprost wskazał w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - na kompetencję zarządcy drogi do uzgadniania projektu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, to sama okoliczność zajęcia stanowiska w drodze postanowienia, a nie w inny sposób (także poprzez samo wyrażenie stanowiska w uzasadnieniu decyzji) nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.