II OSK 626/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2023 r. sygn. akt II SA/Po 455/23 w sprawie ze skargi S.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 11 maja 2023 r. nr SKO-4213/53/23 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt II SA/Po 455/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (zwanego dalej: "Kolegium") z dnia 11 maja 2023 r., nr SKO-4213/53/23, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. (zwanego dalej: "Wójtem") z dnia 25 stycznia 2023 r., nr 6733.20.2022, o ustaleniu na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], na działce nr [...], położonej w gminie B. , miejscowość P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. C. , zarzucając naruszenie: 1. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja") oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej z uwagi na to, że jako jedyny przepis prawa materialnego odnoszący się do istoty sprawy wskazano art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), bez wskazania istniejącej jednostki redakcyjnej tego przepisu, co uniemożliwia jego ocenę prawną. Ponadto z wyroku nie wynika nawet, czy organy dokonały analizy w zakresie ochrony ładu przestrzennego i jakie przepisy prawa materialnego tym samym stosowały; 2. art. 2, art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skargi; 3. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niedokonanie pełnej oceny decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego, tym bardziej że nie wiadomo, w jaki sposób określono obszar oddziaływania inwestycji oraz jej wpływ na środowisko w rozumieniu ustawy; 4. art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawą, z uwagi na nieokreślenie, czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz interes osób trzecich, tym bardziej że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ na konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach; 5. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie; 6. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b, art. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 u.p.z.p., w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm., dalej: "P.o.ś."). W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował, tym bardziej że z treści decyzji to nie wynika; 7. art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewykazanie, że w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej; 8. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji, § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071), art. 60 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.") poprzez pominięcie, że przepisy powyższego rozporządzenia nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie; 9. art. 38, art. 39 i art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wymieniony akt prawny, sporządzony bez udziału lekarzy i naukowców, znosi ochronę zdrowia i życia w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, że nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń Unii Europejskiej pochodzących z 1999 r.; 10. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nieokreślenie przedmiotu sporu jako całości użytkowanej, stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany; 11. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz niesporządzenie do nich uzasadnienia, z którego wynikałoby, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma ona oddziaływać, lokalnie czy ponadlokalnie; 12. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ z decyzji nie wynika ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wystąpił też o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła [...] sp. z o.o. będąca inwestorem, wnosząc o jej oddalenie. Pismem z dnia 16 czerwca 2026 r. [...] z siedzibą w K. (zwane dalej: "Stowarzyszeniem") wniosło o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie Stowarzyszenie przedstawiło obszerną argumentację akcentując, że w decyzji nie podano mocy EIRP anten radioliniowych oraz sektorowych i parametrów urządzeń RRU i ODU. Nie wskazano także zasięgu faktycznego oddziaływania inwestycji, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Stowarzyszenie dodało też, że nie wskazano w decyzji obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia co jest istotne przez pryzmat § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.). Zdaniem Stowarzyszenia organ musi zapewnić zgodność inwestycji z wszystkimi przepisami odrębnymi, a skoro istnieją przepisy określające inny dopuszczalny poziom promieniowania dla miejsc pracy, to należy zapewnić zgodność inwestycji z nimi. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu sądowym w toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów. Nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.). Na wstępie trzeba zaznaczyć, że redakcja poszczególnych podstaw kasacyjnych została ujęta w formule sugerującej, że ich elementem jest także art. 174 pkt 1 albo art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przepisy te nie mogły zostać naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Określają one podstawy skargi kasacyjnej i nie były stosowane przez Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Należy więc przyjąć, że S. C. , powołując je w związku z innymi przepisami, zamierzał jedynie oznaczyć charakter podnoszonych zarzutów jako materialnoprawnych albo procesowych. Dodatkowo, w zarzucie naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. skarżący kasacyjnie wskazał jednostkę redakcyjną, której art. 54 u.p.z.p. w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zawierał. Przepis ten nie był wówczas podzielony na ustępy, lecz określał treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez wskazanie punktów i liter. Wadliwe powołanie ustępu przepisu zamiast właściwej struktury redakcyjnej nie uniemożliwia jednak rozpoznania omawianego zarzutu. Z jego treści wynika bowiem, że skarżący kwestionuje niewskazanie konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych oraz sposób określenia przedmiotu inwestycji jako całości użytkowej, czyli operuje w obrębie zarzutu naruszenia przepisów art. 54 pkt 1 i 2, lit. a i b u.p.z.p. (dzisiejsza treść art. 54 ust. 1), które w innych miejscach skargi kasacyjnej przywołano. Tak odczytany zarzut podlegał merytorycznej ocenie. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 79 ust. 1 Konstytucji, a także zarzuty odnoszące te przepisy do art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący utrzymuje w istocie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera dostatecznej oceny zarzutów skargi, nie pozwala ustalić, jakie przepisy prawa materialnego zostały zastosowane, a przez to utrudnia albo uniemożliwia skuteczną polemikę kasacyjną oraz ewentualne wniesienie skargi konstytucyjnej. Tego stanowiska nie można podzielić. Art. 141 § 4 P.p.s.a. określa konieczne elementy uzasadnienia wyroku. Wynika z niego obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Przepis ten nie nakłada jednak na Sąd pierwszej instancji obowiązku konstruowania uzasadnienia w taki sposób, aby tworzyło ono gotową podstawę do wniesienia skargi konstytucyjnej. Prawo, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie kształtuje dodatkowego standardu redakcyjnego uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego ponad wymagania wynikające z P.p.s.a. Nie każde niezadowolenie strony z zakresu argumentacji Sądu pierwszej instancji może być kwalifikowane jako naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje ogólnego poglądu, przywoływanego przez skarżącego, że uzasadnienie wyroku pełni funkcję kontrolną i gwarancyjną. Wymaga ono wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób pozwalający na weryfikację toku rozumowania Sądu. W niniejszej sprawie standard ten został zachowany. Nie zachodzi w szczególności sytuacja opisana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), to jest taka, że uzasadnienie wyroku nie pozwalałoby na odtworzenie stanu sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji rzeczywiście posłużył się w jednym fragmencie ogólnym odwołaniem do art. 54 u.p.z.p., wskazując, że decyzja Wójta spełnia wymogi określone w tym przepisie (s. 8 uzasadnienia wyroku). Taka redakcja mogła być bardziej precyzyjna, zwłaszcza że art. 54 u.p.z.p. obejmuje kilka odrębnych elementów decyzji lokalizacyjnej. Nie oznacza to jednak, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Z jego treści wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał kompletność wniosku, wymagane uzgodnienia, charakter prawny inwestycji, brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunki ochrony ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, interes osób trzecich oraz zarzuty dotyczące parametrów anten. Sąd wyjaśnił także, dlaczego nie stwierdził podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest więc trafne twierdzenie skarżącego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów skargi. Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku omawiania każdego argumentu strony w kolejności przyjętej w skardze. Wystarczające było, aby z uzasadnienia wyroku wynikał tok rozumowania pozwalający ustalić, dlaczego skarga została oddalona. W tej sprawie warunek ten został spełniony. Sąd wypowiedział się co do kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego, znaczenia art. 56 u.p.z.p., zakresu postępowania lokalizacyjnego, wpływu zmiany stanu prawnego obowiązującej od dnia 4 czerwca 2022 r., a także co do ochrony interesów osób trzecich i kwestii pól elektromagnetycznych. Były to zagadnienia istotne dla wyniku sprawy. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. również nie mógł odnieść skutku. Przepis ten wyznacza funkcję sądów administracyjnych jako organów kontroli działalności administracji publicznej. Jego naruszenie może mieć miejsce wtedy, gdy sąd w ogóle uchyliłby się od przeprowadzenia kontroli albo przeprowadziłby ją według kryterium innego niż legalność. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zbadał decyzję Kolegium pod względem zgodności z prawem i wyjaśnił, dlaczego nie stwierdził uchybień uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art. 141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a. Skarżący twierdzi, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał pełnej oceny decyzji pod kątem zgodności z przepisami procesowymi i materialnymi, zwłaszcza w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz jej wpływu na środowisko w rozumieniu ustawowym. Zarzut ten ma jednak charakter ogólny. Skarżący nie wskazuje, jaki konkretny dowód został pominięty, jaka okoliczność faktyczna wymagała dalszego wyjaśnienia i w jaki sposób miałoby to wpłynąć na wynik sprawy. Samo przywołanie ogólnych zasad postępowania administracyjnego nie wystarcza do podważenia oceny Sądu pierwszej instancji. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zakresu obowiązków organu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący oczekuje, aby organ w tym postępowaniu przeprowadził szeroką ocenę celowości inwestycji, jej społecznej akceptowalności, wpływu na wartość nieruchomości sąsiednich, potencjalnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi oraz konsekwencji związanych z polami elektromagnetycznymi. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji takiej inwestycji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że podstawą odmowy nie może być sama dezaprobata lokalnej społeczności, obawa przed inwestycją ani przekonanie strony o jej niecelowości. Odmowa wymaga wykazania sprzeczności zamierzenia z konkretnym przepisem prawa. Trafnie także [...] sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną akcentowała, że organ nie działa w tym postępowaniu w warunkach uznania administracyjnego. Jeżeli zgłoszone zamierzenie, w kształcie wskazanym przez inwestora, jest zgodne z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi, organ jest zobowiązany ustalić warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kontrola takiej decyzji nie może obejmować celowości podjęcia inwestycji w konkretnym miejscu ani oceny, czy inwestycja jest pożądana z punktu widzenia sąsiadów. Dotyczy ona legalności lokalizacji. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że organy oraz Sąd pierwszej instancji nie zbadały, czy inwestycja naruszy interes publiczny i interes osób trzecich, a w szczególności, czy nie spowoduje obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich albo ograniczenia korzystania z nich. Argument ten nie podważa zaskarżonego wyroku. Art. 6 ust. 2 u.p.z.p. chroni prawo właściciela do zagospodarowania nieruchomości oraz prawo ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, lecz czyni to w granicach określonych ustawą. Nie ustanawia on prawa sprzeciwu wobec inwestycji celu publicznego. Z kolei art. 58 ust. 2 u.p.z.p. przewiduje odpowiednie stosowanie art. 36 i art. 37 tej ustawy, jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki określone w tych przepisach. Jest to regulacja dotycząca ewentualnych roszczeń, a nie przesłanka odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że decyzja lokalizacyjna określa jedynie możliwy sposób zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Nie jest aktem upoważniającym do rozpoczęcia robót budowlanych. Przed realizacją inwestycji inwestor musi uzyskać dalsze rozstrzygnięcia wymagane przepisami Prawa budowlanego. To na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego weryfikowane będą szczegóły techniczne zamierzenia, w tym zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie właściwym dla tego etapu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że nie przeprowadzono analizy ładu przestrzennego, rozumianego jako harmonijne ukształtowanie przestrzeni z uwzględnieniem uwarunkowań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych. Należy jednak odróżnić definicję ładu przestrzennego od konkretnej normy zakazującej lokalizacji inwestycji. Art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ma charakter definicyjny. Nie stanowi samodzielnej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p. wymaga natomiast określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego. Wójt w decyzji z dnia 25 stycznia 2023 r. określił warunki i wymagania ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego. Wskazano w niej nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym, powierzchnię zabudowy projektowanej stacji bazowej do 144 m², wysokość projektowanego masztu telekomunikacyjnego z odgromem do 55,95 m oraz parametry anten sektorowych, w tym wysokość ich zawieszenia, pasma pracy, azymuty, zakres regulowanego pochylenia elektrycznego oraz wartości EIRP dla anten sektorowych. Nie można więc przyjąć, że organ w ogóle pominął tę materię. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przyjął, że organ może pominąć analizę ładu przestrzennego. Sąd uznał natomiast, że decyzja spełnia wymagania właściwe dla decyzji lokalizacyjnej i że brak było przepisu odrębnego, który nakazywałby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji. Skarżący natomiast nie wskazał konkretnej normy prawa materialnego z zakresu ochrony ładu przestrzennego, która w realiach tej sprawy wykluczałaby lokalizację stacji bazowej na działce nr [...] w miejscowości P.. Nie można wymagać od organu wykazywania w sposób abstrakcyjny, że inwestycja nie naruszy żadnego domniemanego elementu ładu przestrzennego, jeżeli strona nie wiąże zarzutu z konkretną normą prawną i konkretną cechą terenu. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b, art. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 3 pkt 39 P.o.ś. Skarżący twierdzi, że we wniosku nie podano danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu ustawowym, a z decyzji nie wynika, jakie elementy środowiska organ analizował. Zarzut ten pomija specyfikę postępowania lokalizacyjnego i aktualny stan prawny dotyczący instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. W dacie złożenia wniosku inwestora, czyli dnia 6 grudnia 2022 r., obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Weszło ono w życie dnia 4 czerwca 2022 r. Na jego podstawie uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Oznaczało to, że w dacie wydania decyzji przez Wójta dnia 25 stycznia 2023 r. oraz decyzji Kolegium dnia 11 maja 2023 r. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne nie były już ujęte w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wywiódł z tego, że inwestycja nie wymagała wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Warto też dostrzec, że nie jest tak, że decyzja Wójta nie zawierała żadnych postanowień odnoszących się do środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wójt wskazał, że w projekcie budowlanym należy przedstawić zasięg rozprzestrzeniania się pól elektromagnetycznych ze wszystkich anten łącznie, graficzne przedstawienie emitowanych przez anteny maksymalnych zasięgów pól elektromagnetycznych przekraczających wartości dopuszczalne, w rzucie poziomym i w przekrojach pionowych na głównych kierunkach promieniowania, wraz z określeniem obszaru oddziaływania obiektu. Zastrzeżono także, że oddziaływanie stacji nie może powodować zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska, a realizacja przedsięwzięcia i prowadzona działalność nie mogą powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Decyzja obejmowała również warunki dotyczące wód opadowych, terenów sąsiednich, urządzeń melioracyjnych, ewentualnego usunięcia drzew lub krzewów oraz postępowania w razie znalezienia przedmiotu mogącego być zabytkiem archeologicznym. W uzasadnieniu decyzji Wójt odnotował, że projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdzała kwalifikacja przedsięwzięcia. Zwrócił też uwagę, że w obszarze oddziaływania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, w szczególności w polach w obszarze osi głównych wiązek promieniowania anten. Tego rodzaju ustalenia nie przekształcały postępowania lokalizacyjnego w postępowanie środowiskowe, ale przeczą tezie, że organ w ogóle pominął środowiskowy kontekst sprawy. W tym świetle nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji, § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. oraz art. 60 i art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Skarżący utrzymuje, że przepisy rozporządzenia nie odnosiły się w istocie do środowiska i nie uwzględniały wymogów ustawowych. Argument ten ma charakter polemiki z przyjętym przez prawodawcę modelem kwalifikacji przedsięwzięć, a nie wykazania naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Art. 60 u.u.i.ś. zawiera upoważnienie do określenia w rozporządzeniu rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. dotyczy oceny, czy dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przepis ten nie znajduje zastosowania, jeżeli dane przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący nie wykazał podstaw, które pozwalałyby sądowi administracyjnemu odmówić zastosowania obowiązującego rozporządzenia albo przyjąć, że mimo uchylenia wskazanych jednostek redakcyjnych nadal istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wniosek inwestora został złożony po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r., dlatego ogólne powołanie przez skarżącego § 3 i § 4 tego aktu nie mogło prowadzić do stosowania poprzedniego katalogu przedsięwzięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił tę zmianę stanu prawnego i prawidłowo przyjął jej konsekwencje dla rozpoznawanej sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 38, art. 39 i art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Skarżący twierdzi, że akt ten został sporządzony bez należytego udziału lekarzy i naukowców, a Ministerstwo Zdrowia miało nie badać wpływu pól elektromagnetycznych o wartościach przyjętych w tym rozporządzeniu na środowisko. Tak sformułowany zarzut nie może podważyć legalności zaskarżonego wyroku. Sądy administracyjne kontrolują decyzje administracyjne przy zastosowaniu obowiązujących źródeł prawa. Samo przekonanie strony o niedostateczności standardów określonych w rozporządzeniu nie stanowi podstawy do pominięcia tego aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sprawa o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest również postępowaniem służącym abstrakcyjnej ocenie medycznej lub naukowej adekwatności dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Nie oznacza to, że kwestie pól elektromagnetycznych pozostają poza kontrolą prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że po zmianie stanu prawnego brak było obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Nie wyłącza to jednak stosowania instrumentów właściwych dla dalszych etapów procesu inwestycyjnego i eksploatacji instalacji. Kwestie zgodności z dopuszczalnymi poziomami pól elektromagnetycznych mogą być weryfikowane na podstawie przepisów P.o.ś., w tym mechanizmów pomiarów i kontroli przewidzianych w art. 122a i art. 123 tej ustawy. Skarżący nie wykazał, aby zaskarżona decyzja lokalizacyjna naruszała w tym zakresie konkretną normę prawa materialnego. W świetle powyższej analizy nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z "art. 54 ust. 1" u.p.z.p., dotyczący niewskazania w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych oraz nieokreślenia przedmiotu inwestycji jako całości użytkowej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany. Jak już wyjaśniono, art. 54 u.p.z.p. w dacie wydania zaskarżonej decyzji dzielił się na punkty, a nie ustępy, natomiast jak wynika z całokształtu skargi kasacyjnej zarzut ten miał dotyczyć art. 54 pkt 1 i 2 lit. a i b u.p.z.p. (regulacje obecnie w obrębie art. 54 ust. 1). Uchybienie to nie uniemożliwia jednak oceny zarzutu. Wójt określił rodzaj inwestycji jako budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], obejmującą wieżę telekomunikacyjną, urządzenia techniczne zainstalowane w szafach technicznych outdoor na platformach, 7 sztuk anten radioliniowych, system 6 anten sektorowych, wewnętrzną linię zasilającą i kanalizację telekomunikacyjną. Decyzja wskazywała także funkcję planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmującą wieżę telekomunikacyjną, szafy outdoor, anteny radioliniowe i sektorowe, wewnętrzną linię zasilającą, kanalizację teletechniczną, dojścia, dojazdy i zjazd z drogi publicznej na działkę. Nie można więc przyjąć, że przedmiot inwestycji nie został określony. Co do anten sektorowych decyzja określała szczegółowe parametry. Wskazano między innymi zawieszenie anten na wysokości 53 m n.p.t., pasma pracy, azymuty, zakres regulowanego pochylenia elektrycznego oraz równoważne moce promieniowane izotropowo dla pojedynczych anten. W odniesieniu do anten AS25_1 podano wartości 1530 W, 2017 W i 1530 W. W odniesieniu do anten AS26_4 podano równoważną moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny 23312 W dla pasm 800, 1800 i 2100 MHz oraz maksymalne wartości EIRP dla poszczególnych pasm. Skarżący nie wykazał natomiast przepisu, który w stanie prawnym obowiązującym w tej sprawie nakazywałby zamieszczenie w decyzji lokalizacyjnej konkretnych wartości EIRP anten radioliniowych. Parametry radiolinii, nawet w stanie prawnym przed 4 czerwca 2022 r., nie decydowały o obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji radiokomunikacyjnej. Przywoływane wcześniej regulacje rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. odnosiły się do instalacji "z wyłączeniem radiolinii". Nie można również podzielić stanowiska, że organ powinien był analizować przedsięwzięcie według innych, maksymalnych parametrów wynikających z kart katalogowych anten. Organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne jest zasadniczo związany wnioskiem inwestora w tym sensie, że to we wniosku określona jest charakterystyka przedsięwzięcia, które podlega weryfikacji. Skoro [...] sp. z o.o. wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji o określonych parametrach pochylenia anten i takie parametry zostały ujęte w decyzji, to parametry te wiążą inwestora na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ten kierunek oceny pozostaje zgodny z poglądem wyrażonym w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023 r. nr 1, poz. 1). Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w niej, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych na tle poprzednio obowiązujących przepisów nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym układzie albo nachyleniu anten niż wynikające z dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Skoro taki kierunek argumentacji nie mógł skutecznie podważać kwalifikacji przedsięwzięcia nawet na tle wcześniejszego stanu prawnego, to tym bardziej nie mógł uzasadniać obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po zmianie obowiązującej od dnia 4 czerwca 2022 r. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że nie wskazano przepisów prawa materialnego i nie wyjaśniono, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji, w tym czy oddziaływanie ma charakter lokalny czy ponadlokalny. Zarzut ten pomija treść i funkcję art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przepis ten dotyczy wymagań wniosku inwestora. Wymaga określenia granic terenu objętego wnioskiem oraz obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Nie nakłada natomiast na organ obowiązku prowadzenia w decyzji lokalizacyjnej takiej analizy oddziaływania, jaka jest właściwa dla postępowania środowiskowego. Sąd pierwszej instancji zaakceptował ocenę Kolegium, że wniosek inwestora był kompletny. Wójt oznaczył linie rozgraniczające teren inwestycji kolorem żółtym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Skarżący nie wykazał, aby te ustalenia były niewystarczające z punktu widzenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ani aby inny sposób określenia obszaru oddziaływania mógł prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Nie można również utożsamiać obszaru oddziaływania inwestycji z lokalnym albo ponadlokalnym znaczeniem inwestycji celu publicznego. Art. 2 pkt 5 u.p.z.p. odwołuje się do znaczenia działań stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją służącą łączności publicznej, ponieważ umożliwia świadczenie usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Z tego wynika jej kwalifikacja jako inwestycji celu publicznego. Nie oznacza to jednak obowiązku odrębnego kwalifikowania w decyzji oddziaływania stacji jako "lokalnego" albo "ponadlokalnego" w znaczeniu, jakie skarżący przypisuje temu pojęciu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że nie wykazano, iż w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej. Art. 2 pkt 10 u.p.z.p. definiuje dobra kultury współczesnej. Nie tworzy jednak samodzielnej przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymaga określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Skarżący nie wskazał żadnego konkretnego dobra kultury współczesnej, które miałoby znajdować się w relewantnym otoczeniu inwestycji i którego ochrona wynikałaby z określonego przepisu odrębnego. Zarzut ma więc charakter potencjalny. Nie można skutecznie zarzucać organowi i Sądowi pierwszej instancji, że nie wykazali braku bliżej nieoznaczonych dóbr kultury współczesnej. Warto odnotować, że decyzja Wójta zawierała warunek dotyczący zabezpieczenia i zgłoszenia przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest zabytkiem archeologicznym i zaznaczono, że w takim przypadku projekt decyzji powinien zostać objęty procedurą uzgodnieniową z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, że omawiana problematyka nie była brana pod uwagę przez organ. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że z decyzji nie wynika ochrona interesów osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko Kolegium, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zostały określone w decyzji. Ocena ta jest prawidłowa. W decyzji Wójta wprost wskazano wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zastrzeżono, że zgodnie z art. 6 P.o.ś. należy podjąć działania mające na celu zapobieganie ewentualnym negatywnym oddziaływaniom na środowisko. Wskazano obowiązek zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nakazano także uwzględnić wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 P.b. Ponadto w innych częściach decyzji zawarto warunki dotyczące między innymi zakazu odprowadzania wód opadowych i roztopowych na sąsiednie działki, zakazu powodowania zalewania lub podsiąkania terenów sąsiednich oraz obowiązków związanych z urządzeniami melioracyjnymi. Nie można więc przyjąć, że decyzja nie odnosiła się do ochrony osób trzecich. Skarga kasacyjna nie wyjaśnia natomiast, w jakim zakresie skarżący upatruje braków w zakresie ochrony interesów osób trzecich, w czym miałyby się one realnie wyrażać i z jakich przepisów wywodzi te interesy oraz potrzebę ich ochrony. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że dalsze skonkretyzowanie wymagań dotyczących interesów osób trzecich następuje na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, zwłaszcza w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę i dokumentacji sporządzanej dla tego celu. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zastępuje pozwolenia na budowę i nie rozstrzyga wszystkich technicznych warunków realizacji obiektu. Jej zadaniem jest ustalenie lokalizacji inwestycji i warunków wynikających z przepisów odrębnych w zakresie przewidzianym przez art. 54 u.p.z.p. Skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, który w realiach tej sprawy nakazywałby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji albo wymagałby odmiennego ukształtowania warunków ochrony interesów osób trzecich. Nie wystarcza ogólne twierdzenie, że decyzja nie chroni tych interesów. Interes osób trzecich podlega ochronie w granicach prawa. Ochrona ta nie może być utożsamiana z prawem do zablokowania inwestycji celu publicznego zgodnej z przepisami odrębnymi. W konsekwencji żadna z podstaw kasacyjnych nie podważa trafności zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna w przeważającej mierze opiera się na przekonaniu skarżącego, że w postępowaniu lokalizacyjnym dotyczącym stacji bazowej telefonii komórkowej organ powinien prowadzić szeroką ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi, ład przestrzenny i wartość nieruchomości sąsiednich. Są to wartości, które powinny być brane pod uwagę w toku postępowania, jednak skoro skarżący kwestionuje decyzję, to powinien też sprecyzować w skardze kasacyjnej, w jakim obszarze dostrzega naruszenie określonych norm prawnych przemawiających za potrzebą wydania w tej sprawie decyzji innej treści. Nie wystarczy forsowanie tez o braku zbadania ogólnie zarysowanych zagadnień, takich jak ład przestrzenny, środowisko czy dobra kultury współczesnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że w obowiązującym stanie prawnym inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a skarżący nie wykazał sprzeczności zamierzenia z konkretnym przepisem odrębnym. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na odtworzenie tej oceny i poddanie jej kontroli kasacyjnej. Odnosząc się odrębnie do pisma Stowarzyszenia datowanego na dzień 16 czerwca 2026 r., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zapoznał się z przedstawioną w nim argumentacją. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu sądowym w toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co umożliwiało uwzględnienie jego stanowiska w zakresie, w jakim pozostawało ono związane z przedmiotem rozpoznania sprawy. Nie zmienia to jednak podstawowej reguły wynikającej z art. 183 § 1 P.p.s.a. Zakres kontroli kasacyjnej wyznacza skarga kasacyjna, a więc przytoczone w niej podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie. Udział organizacji społecznej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie może prowadzić do rozszerzenia granic sprawy o nowe zarzuty, nowe podstawy kasacyjne albo zagadnienia, których skarżący kasacyjnie skutecznie nie objął swoją skargą kasacyjną. Stanowisko Stowarzyszenia mogło zatem zostać potraktowane jako argumentacja wspierająca skargę kasacyjną, lecz nie jako samodzielne źródło nowych podstaw kontroli zaskarżonego wyroku. Istota pisma Stowarzyszenia sprowadza się do twierdzenia, że decyzja lokalizacyjna nie określa wszystkich parametrów technicznych planowanej stacji bazowej, w szczególności mocy EIRP anten radioliniowych, parametrów urządzeń RRU i ODU, elementów torów antenowych oraz rzeczywistego, a nie tylko ponadnormatywnego, zasięgu oddziaływania inwestycji. Stowarzyszenie zakwestionowało również sposób przyjęcia przez organy danych przedstawionych przez inwestora, wskazując na potrzebę weryfikacji mocy EIRP z uwzględnieniem współczynnika PAPR, tolerancji mocy nadajników i maksymalnych parametrów wynikających z kart katalogowych. W piśmie rozwinięto także wątek dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku pracy, stref pośredniej, zagrożenia i niebezpiecznej oraz obowiązków, które Stowarzyszenie wywodzi z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Stowarzyszenie powołało się ponadto na argumenty dotyczące potencjalnej szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowej i pól elektromagnetycznych oraz na orzeczenia, które w jego ocenie przemawiają za koniecznością bardziej szczegółowego określania parametrów inwestycji w decyzjach lokalizacyjnych. Argumentacja ta, w zakresie, w jakim pozostaje zbieżna ze skargą kasacyjną, nie przekonuje jednak do jej uwzględnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie czyni w niniejszej sprawie przedmiotem oceny generalnych twierdzeń o wpływie pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi ani abstrakcyjnej adekwatności obowiązujących norm dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Przedmiotem kontroli jest legalność zaskarżonego wyroku i decyzji lokalizacyjnej, w granicach podstaw kasacyjnych. Jak wyjaśniono wyżej, w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie była przedsięwzięciem wymagającym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To przesądzało o zakresie postępowania lokalizacyjnego. Nie można było wymagać, aby postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało przekształcone w postępowanie środowiskowe albo w postępowanie dowodowe służące pełnej technicznej weryfikacji wszystkich parametrów pracy instalacji. Nie oznacza to, że decyzja Wójta nie zawiera elementów wymaganych przez art. 54 u.p.z.p. Wbrew niektórym twierdzeniom Stowarzyszenia decyzja określała przedmiot inwestycji, w tym wieżę telekomunikacyjną, urządzenia techniczne w szafach outdoor, 7 sztuk anten radioliniowych, system 6 anten sektorowych, wewnętrzną linię zasilającą i kanalizację telekomunikacyjną. Nie można więc podzielić stanowiska, że nie określono nawet liczby anten radioliniowych. Decyzja wskazywała także nieprzekraczalne linie zabudowy, powierzchnię zabudowy projektowanej stacji bazowej do 144 m², wysokość projektowanego masztu do 55,95 m oraz szczegółowe parametry anten sektorowych, w tym wysokość zawieszenia, pasma pracy, azymuty, zakres pochylenia elektrycznego i wartości EIRP. W zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi Wójt zastrzegł obowiązek przedstawienia w projekcie budowlanym zasięgu rozprzestrzeniania się pól elektromagnetycznych ze wszystkich anten łącznie, graficznego przedstawienia maksymalnych zasięgów pól przekraczających wartości dopuszczalne oraz określenia obszaru oddziaływania obiektu. Wskazano również, że oddziaływanie stacji nie może powodować zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska, a działalność nie może powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Te elementy przeczą tezie, że decyzja nie zawierała warunków i szczegółowych zasad w zakresie ładu przestrzennego, ochrony środowiska, zdrowia ludzi i interesów osób trzecich. Nie jest też trafne stanowisko, że dane dotyczące oddziaływania inwestycji w ogóle nie zostały przedstawione. Organy przyjęły, że wniosek inwestora spełniał wymagania art. 52 ust. 2 u.p.z.p., a do wniosku dołączono dokumenty charakteryzujące przedsięwzięcie i jego kwalifikację. Wójt odnotował w uzasadnieniu decyzji, że według informacji i dokumentów załączonych do wniosku projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w obszarze oddziaływania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zaznaczył także, że na podstawie przeprowadzonej analizy wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten zachowane są normatywne odległości od miejsc dostępnych dla ludzi. Ocena ta była wystarczająca w zakresie właściwym dla decyzji lokalizacyjnej, zwłaszcza wobec braku obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wątki dotyczące współczynnika PAPR, tolerancji mocy nadajników, urządzeń RRU i ODU, stref ochronnych w środowisku pracy oraz konieczności ustalania wszystkich miejsc pracy w otoczeniu inwestycji nie zmieniają tej oceny. W części wykraczają one poza podstawy kasacyjne. W części stanowią rozwinięcie zarzutów już ocenionych, dotyczących zakresu danych technicznych w decyzji i obszaru oddziaływania inwestycji. Nie wykazują jednak, że decyzja lokalizacyjna narusza konkretny przepis prawa materialnego w sposób wymagający uchylenia zaskarżonego wyroku. Szczegółowa zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, warunkami bezpieczeństwa, rozwiązaniami technicznymi i dopuszczalnymi poziomami pól elektromagnetycznych podlega weryfikacji na dalszych etapach procesu inwestycyjnego oraz na etapie eksploatacji instalacji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zastępuje pozwolenia na budowę i nie rozstrzyga wszystkich technicznych warunków pracy urządzeń. Również polemika Stowarzyszenia z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, nie prowadzi do odmiennego wyniku sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie uwzględnia tę uchwałę jako element argumentacji dotyczącej sposobu oceny parametrów deklarowanych przez inwestora. Niezależnie od tego zasadnicze znaczenie ma to, że po dniu 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne nie były już objęte katalogiem przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym argumenty Stowarzyszenia, choć obszernie przedstawione i w pewnym zakresie wspierające stanowisko skarżącego kasacyjnie, nie podważają wniosków wynikających z wcześniejszej analizy zarzutów skargi kasacyjnej. Nie wykazują one, aby decyzja Wójta nie zawierała elementów wymaganych przepisami u.p.z.p., ani aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo przez oddalenie skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.