II OSK 626/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant referent Martyna Jendyk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/21 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2021 r. nr 900/21 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 25 listopada 2021 r., VII SA/Wa 1757/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] (Spółdzielnia, Inwestor, skarżąca) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 22 lipca 2021 r. nr 900/21, w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją nr IIOT/82/U/2008 z 21 lutego 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (PINB, organ I instancji), powołując się na art. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb), udzielił Spółdzielni pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym "[...]" zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w osiedlu mieszkaniowym "[...] przy ul. [...] w W., pod warunkiem wykonania brakujących miejsc postojowych w terminie do 31 marca 2012 r. Sąd przywołał, że w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia PINB wskazał, że przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie decyzji Burmistrza Gminy Warszawa - Ursynów z 30 czerwca 1998 r., nr 481/D/98/MU, którą zatwierdzono projekt budowlany osiedla mieszkaniowego "[...]" i zezwolono Spółdzielni na budowę budynków: [...], [...] i [...] - mieszkalno-usługowych, wielorodzinnych, z parkingami w podziemiu, [...] - parkingu wielopoziomowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Zgodnie z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 27 kwietnia 1996 r. nr 182/98, w zatwierdzonym projekcie osiedla zaprojektowano 1,3 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie. Zrealizowano trzy budynki mieszkalne: [...] i [...] (posiadają pozwolenie na użytkowanie) oraz [...]. Nie zrealizowano budynku garażowego [...], który miał zapewnić rozwiązanie problemu parkowania osiedla mieszkaniowego "[...]". Inwestor – Spółdzielnia – uzgodnił z Zarządem Dróg Miejskich zmniejszenie wskaźnika do 1,0 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie, jednak nie rozwiązało to całkowicie niedoboru miejsc parkingowych dla całego osiedla. PINB jednakże uznał, że możliwe jest dopuszczenie rozpatrywanego budynku do użytkowania pod warunkiem wykonania brakujących miejsc parkingowych w określonym w w/w decyzji terminie. 2.2. Dalej w wyroku ustalono, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 13 czerwca 2008 r. nr 316/AD/08 stwierdził wygaśnięcie decyzji Burmistrza Gminy Warszawa – Ursynów z 30 czerwca 1998 r. o pozwoleniu na budowę, ponieważ budowa budynku [...] nie została rozpoczęta, a tym samym budowa osiedla mieszkaniowego została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. 2.3. W wyroku wskazano następnie, że wnioskiem z 22 kwietnia 2013 r. Spółdzielnia zwróciła się o zmianę decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. w zakresie terminu wykonania brakujących miejsc postojowych wskazując, że złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie wniosek o zniesienie współużytkowania wieczystego działki nr 10/2. Postępowanie sądowe winno zakończyć się wydaniem wyroku w 2013 r., co pozwoliłoby inwestorowi na skompletowanie potwierdzających prawo do dysponowania terenem działki, wznowić procedury inwestycyjne, wykonać projekt budowlany oraz zrealizować zadanie. Decyzją z 16 lipca 2013 r. nr IIOT/238/U/2013, PINB zmienił termin wykonania warunku brakujących miejsc postojowych z 31 marca 2012 r. na 31 grudnia 2015 r. 2.4. Sąd pierwszej instancji ustalił dalej, że 1 lutego 2016 r. Spółdzielnia złożyła kolejny wniosek o zmianę terminu wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2015 r. na 31 grudnia 2020 r. Inwestor wskazał, że w związku z brakiem zgody części współużytkowników nieruchomości na wybudowanie brakujących miejsc postojowych, złożył do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie wniosek o dokonanie przez Spółdzielnię czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu polegającej na wykonaniu na przedmiotowej nieruchomości miejsc postojowych dla samochodów w zakresie umożliwiającym ziszczenie się warunku wynikającego z decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. Zdaniem Inwestora dopiero po uzyskaniu takiej zgody możliwym będzie zrealizowanie omawianych miejsc postojowych. Po rozpatrzeniu tego wniosku, PINB decyzją z 4 lutego 2016 r. nr II0T/78/U/2016, ponownie zmienił swoją decyzję z 21 lutego 2008 r. w zakresie wykonania warunku brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2015 r. na 31 grudnia 2020 r. 2.5. W wyroku wskazano następnie, że pismem z 31 sierpnia 2020 r., Spółdzielnia złożyła kolejny wniosek o zmianę decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. w zakresie zmiany terminu wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2020 r. na 31 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że postępowanie sądowe toczące się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Mokotowa w sprawie o sygn. [...] nie uległo zakończeniu m. in. z uwagi na bardzo dużą ilość uczestników (ponad 400 osób). W sprawie odbyła się do tej pory tylko jedna rozprawa w dniu 25 sierpnia 2016 r., sąd powszechny nie wyznaczył jeszcze kolejnego terminu. Zdaniem Spółdzielni, mając na uwadze przewidywany długotrwały termin rozpatrzenia sprawy przez sąd cywilny, w pełni uzasadniony ma być wniosek o zmianę terminu wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2020 r. na 31 grudnia 2025 r. Sprawa sądowa będzie trwała jeszcze kilka lat, a bez jej pozytywnego zakończenia Spółdzielnia nie może zrealizować brakujących miejsc postojowych. W konsekwencji zmiana przedmiotowej decyzji PINB leży w słusznym interesie Spółdzielni będącej inwestorem, jak również nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego. 3.1. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1757/21 kolejno wskazano, że decyzją z 20 maja 2021 r., IIOT/115/U/2021, wydaną na podstawie art. 155 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; K.p.a.), PINB odmówił zmiany własnej decyzji z 21 lutego 2008 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu odmownej decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja dotychczasowa z 21 lutego 2008 r., wydana na podstawie art. 59 ust. 3 uPb, posiada element uznaniowości, wyrażający się w ustaleniu terminu wykonania nałożonych obowiązków. Termin na wykonanie obowiązku nie wynika bowiem z ustawy, ustawodawca nie zawarł również żadnych zaleceń co do sposobu określenia jego długości, pozostawiając tę kwestię uznaniu organów. Jednakże PINB podniósł, że Inwestor 4 marca 2008 r. wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej, z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr 481/D/98/MU z 30 czerwca 1998 r. oraz oświadczył w nim, że: "...z datą zakończenia robót budowlanych przy budowie budynków mieszkano-usługowych i złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na ich użytkowanie (07.10.2004 r.) roboty budowlane zostały przerwane". Zdaniem PINB powyższe świadczy o tym, że Spółdzielnia nie planowała realizacji budynku [...], a co za tym idzie wykonania warunku przyjęcia do użytkowania zrealizowanej inwestycji. Inwestor zakończył budowę budynków mieszkalno-usługowych. Budowa parkingu wielopoziomowego [...] nie została rozpoczęta. Natomiast wniosek do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą działkę ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., polegającej na wykonaniu na przedmiotowej nieruchomości miejsc postojowych w zakresie umożliwiającym ziszczenie się warunku wynikającego z decyzji PINB z 21 lutego 2008 r., został złożony dopiero w 2015 r. Inwestor miał więc ok. 7 lat na uzyskanie wszelkich dokumentów, zezwoleń, pozwoleń czy uzgodnień. PINB podkreślił, że już dwukrotnie przychylił się do wniosku Inwestora i przedłużył termin wykonania brakujących miejsc postojowych. Wyznaczany w ten sposób termin obejmujący ok. 12 lat był realny i umożliwiał stronie przeprowadzenie wszelkich niezbędnych czynności. Tym samym okoliczności sprawy nie uzasadniają ponownej zmiany terminu wykonania brakujących miejsc postojowych. Kilkakrotnie składane przez Spółdzielnię wnioski o zmianę terminu zmierzają – zdaniem PINB – do uniknięcia wykonania nałożonych na nią obowiązków, które to działania nie mogą być uznane za podejmowane w interesie społecznym, a wręcz przeciwnie, w interesie społecznym leży niezwłoczna realizacja wymaganej ilości miejsc parkingowych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia. 3.2. Dalej w wyroku VII SA/Wa 1757/21 przywołano, że MWINB powołaną na wstępie decyzją z 22 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy w/w decyzję I instancji. Organ odwoławczy podzielił ocenę PINB, wedle którego wniosek do sądu powszechnego o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu mający na celu ziszczenie się warunku wynikającego z decyzji PINB nr IIOT/82/U/2008 został złożony dopiero w dniu 21 września 2015 r., a tym samym od 21 lutego 2008 r. inwestor miał ok. 7 lat na wykonanie brakujących miejsc postojowych. Ponadto trudności organizacyjne nie mogą być usprawiedliwieniem dla dalszej akceptacji (poprzez niewykonanie obowiązku) istniejącego stanu faktycznego. Odnosząc się do postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa z 20 maja 2021. r., organ II instancji wskazał, że wynika z niego, po pierwsze, że postępowanie sądowe zostało zawieszone, a po drugie, że załatwienie sprawy przewidywane jest na okres 5 lat. Niemniej termin ten nie jest pewny, ani ostateczny i może ulec znacznemu wydłużeniu. Stąd zdaniem MWINB należy wywieść, że wydłużenie terminu Inwestorowi na wykonanie brakujących miejsc postojowych do 31 grudnia 2025 r. jest niezasadne z ww. powodów. Ponadto MWINB zaznaczył, że nie można utożsamiać zmiany decyzji w części dotyczącej terminu na podstawie art. 155 K.p.a. z podstawami do zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 ww. ustawy. W niniejszym przypadku postępowanie zostało zakończone (w sprawie pozwolenia na użytkowanie), a więc nie można powoływać się na postępowanie prowadzone przed sądem powszechnym. 4.1. Skargę na w/w decyzję MWINB wywiodła Spółdzielnia, stawiając zarzuty naruszenia: 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. przez brak rozważenia i ustosunkowania się do zarzutów odwołania; 2) art. 8 § 2 K.p.a. przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; 3) art. 155 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. 4.2. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. 4.3. W odpowiedzi na skargę organ wojewódzki wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. 5.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. 5.2. W motywach orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż nie jest uzasadniona zmiana dotychczasowej decyzji ostatecznej w oparciu o okoliczności podane przez Spółdzielnię we wniosku. Organ odwoławczy trafnie powołał się na tak istotne z punktu widzenia interesu społecznego okoliczności, jak złożenie kolejnego wniosku o zmianę decyzji, po dwukrotnym wydłużenie terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją z 2008 r., co nie może prowadzić w nieskończoność do zmiany terminu wykonania ostatecznej decyzji. W ocenie tegoż sądu strona była wobec prawie 8-letniego okresu przedłużeń wykonania nałożonego obowiązku w sytuacji uprzywilejowanej, pomimo pierwotnego zakreślenia jej niespełna 4-letniego terminu na wykonanie robót. Tak długi okres wyznaczenia czasu na realizację obowiązku oznacza, że obiektywnie było możliwe przeprowadzenie wszelkich niezbędnych czynności warunkujących pozwolenie na użytkowanie. Uwzględnienie kolejnego już, trzeciego żądania wnioskodawcy powodowałoby utrzymywanie stanu niezgodnego z prawem (dalsze użytkowanie obiektu mimo obowiązku dostosowania go do stanu zgodnego z projektem budowlanym) przez okres, który pod znakiem zapytania stawiałby wykonanie decyzji ostatecznej z 2008 r. 5.3. Zdaniem sądu pierwszej instancji zasadnie także zwrócono uwagę na fakt, że wniosek do Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, mający na celu ziszczenie się warunku wynikającego z decyzji PINB nr IIOT/82/U/2008 został złożony dopiero w dniu 21 września 2015 r., a tym samym od 21 lutego 2008 r. do dnia złożenia wniosku inwestor miał ok. 7 lat na wykonanie brakujących miejsc postojowych. Ponadto trudności strony skarżącej z uzyskaniem zgody współużytkowników spornej działki na wykonanie brakujących miejsc parkingowych nie mogą być usprawiedliwieniem dla dalszej akceptacji (poprzez niewykonanie obowiązku) istniejącego stanu faktycznego, w szczególności że skarżąca posiadała pierwotnie pozwolenie na budowę budynku [...] - parkingu wielopoziomowego, z którego realizacji, jak wynika z akt sprawy, zrezygnowała, decydując się na wybudowanie miejsc parkingowych naziemnych. W ocenie sądu wojewódzkiego ustalone w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktyczne sprawy nie pozwalały również na uznanie, że za zmianą decyzji we wnioskowanym zakresie przemawia interes społeczny. 6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółdzielnia – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; Ppsa), opierając ją m. in. na podstawie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, przez zaakceptowanie przekroczenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a., polegającego na dowolnym uznaniu, że skarżąca wobec 8-letniego okresu przedłużeń terminu wykonania brakujących miejsc postojowych na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w Warszawie miała obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku w terminie do 31 grudnia 2020 r., zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organ przepisu art. 155 K.p.a. 6.2. W skardze kasacyjnej sformułowano także zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 199 "k.c." oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb przez ich niezastosowanie w sprawie. 6.3. Z uwagi na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z 20 maja 2021 r. nr IIOT/115/U/2021, 2) ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, 3) zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 6.4. Skarżąca kasacyjnie podkreśla, że bez prawomocnego orzeczenia w sprawie toczącej się aktualnie Sądem Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, [...], nie może samodzielnie podjąć decyzji o wykonaniu brakujących miejsc postojowych. Natomiast ponad połowa współużytkowników wieczystych nieruchomości nie sprzeciwia się wnioskowi skarżącej o wyrażenie przez sąd powszechny zgody na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, a następnie popierać ma wybudowanie brakujących miejsc postojowych. W konsekwencji przedłużenie terminu na ich wykonanie do 31 grudnia 2025 r. z powodu zaistnienia szczególnych, niezawinionych przez skarżącą okoliczności związanych z przewlekłością postępowania cywilnego w sprawie [...] nie może być uznane za sprzeczne z interesem społecznym, ani nie pozostaje w kolizji z prawem. 6.5. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną odmowa przedłużenia tego terminu w sposób ewidentny narusza zasady współżycia społecznego. Budynek [...] przy ul. [...] w W. objęty decyzją PINB o pozwoleniu na użytkowanie z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008, został zasiedlony 14 lat temu i spełnia wszelkie warunki pozwalające na jego bezpieczne użytkowanie pomimo niewykonania na terenie osiedla brakujących miejsc postojowych. 6.6. Na wyznaczoną rozprawę nikt się nie stawił, także strona skarżąca kasacyjnie, która domagała się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 7.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. 7.3. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego został sformułowany jako niezastosowanie przepisów art. 199 "k.c." oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb. Użycie skrótowca "k.c." nie zostało przez stronę skarżącą jednoznacznie opisane poprzez jego zdefiniowanie. Nie jest wprawdzie rolą Sądu Naczelnego domyślanie się intencji strony skarżącej kasacyjnie, niemniej uwzględniając powszechność opisywania takim skrótowcem ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji: Dz. U. 2020, poz. 1740; K.c.) przyjdzie uznać, że skarżącej kasacyjnie chodzi o tę właśnie ustawę. Nie jest jednak skuteczny zarzut naruszenia przepisu art. 199 K.c. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb. Pierwszy z tych przepisów określa kwestię rozporządzania rzeczą wspólną i koniecznością uzyskania zgody sądu na wypadek braku zgody na wykonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Z kolei art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaskarżona decyzja nie została wszak wydana w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, ale w postępowaniu o zmianę decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Z tego względu przepisu tego nie stosowano w sprawie administracyjnej, w której wydano zaskarżoną decyzję. Ponadto sąd pierwszej instancji nie podważał, aby do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie podważano w zaskarżonym wyroku ponadto o konieczności zastosowania trybu ujętego w art. 199 K.c. w razie ziszczenia się stanu opisanego dyspozycją cyt. przepisu. 7.4. Trafnie sąd a quo ustalił, że podstawa prawna decyzji rozstrzygającej w sprawie źródłowego wniosku Spółdzielni określona była normą zawartą w art. 155 K.p.a., wedle którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Trafnie także zidentyfikowano przedmiot owej zmiany wskazując, że chodziło o termin zawarty w decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. wydanej na podstawie art. 59 ust. 3 uPb, a udzielającej Spółdzielni pozwolenia na użytkowanie wzniesionego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Niesporne jest także ustalenie sądu a quo, że w treści normy zawartej w art. 59 ust. 3 uPb zawarty jest element uznaniowości, gdy idzie o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego pomimo niewykonania innych robót budowlanych związanych z obiektem, a to w aspekcie określenia terminu ich wykonania. Słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, że termin wykonania owych "innych robót" określony w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego może być przedmiotem zmiany w trybie art. 155 K.p.a. 7.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przekroczenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że Spółdzielnia miała wystarczający termin 8 lat na wykonanie obowiązku urządzenia miejsc postojowych dla mieszkańców budowanego osiedla. Zarzutu naruszenia tegoż przepisu nie formułowano w skardze do sądu pierwszej instancji. W sprawie nie chodzi wszak o naruszenie swobodnej oceny dowodów, ale o ocenę przesłanki zaistnienia słusznego interesu strony w rozumieniu art. 155 K.p.a., warunkującej dopuszczalność zmiany decyzji ostatecznej niewadliwej. Sąd wojewódzki nie dokonywał "akceptacji przekroczenia przez skarżony organ zasady swobodnej oceny dowodów", ale oceniał okoliczności działania w czasie przez Spółdzielnię w aspekcie dążenia do wykonania miejsc parkingowych. Sąd pierwszej instancji – uwzględniając okoliczność, wedle której wniosek Spółdzielni do sądu powszechnego o dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, mający doprowadzić do ziszczenia się warunku wynikającego z decyzji udzielającej warunkowego pozwolenia na użytkowanie, został złożony dopiero 21 września 2015 r. – doszedł do przekonania, że za zmianą decyzji dotychczasowej nie przemawia interes społeczny. Zaakceptował ponadto ocenę organów, że za kolejną, trzecią już zmianą decyzji dotychczasowej, polegającą na następnym, znacznym wydłużeniu terminu spełnienia warunku udzielenia pozwolenia na użytkowanie, nie pozwalać ma wzgląd na afirmowanie dalszego utrzymywania stanu niezgodności użytkowanego budynku z projektem budowlanym. Uwzględniono także, że Spółdzielnia nie zrealizowała planowanego budynku garażowego w ramach osiedla mieszkaniowego, a stwierdzono wygaśnięcie decyzji udzielającej pozwolenia na jego budowę. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że trafna była ocena sądu a quo, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 155 K.p.a. Sąd ten słusznie wskazuje, że działanie Spółdzielni oceniane winno być jako nie spełniające przesłanek cyt. przepisu. Ocena organów w powyższym zakresie dokonana przez sąd pierwszej instancji, uwzględniając także uznaniowe działanie właściwego organu w trybie art. 155 K.p.a., nie pozwala na uznanie trafności zarzutu naruszenia cyt. przepisu. 8. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.