II OSK 613/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 390/23 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 3 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 390/23, oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 3 lutego 2023 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wnioskiem z dnia 1 września 2022 r. [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] zwróciła się do Burmistrza N. o ustalenie lokalizacji dla inwestycji celu publicznego mającej polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w obrębie B., gmina N. Burmistrz N. zawiadomieniem z dnia 6 września 2022 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń. Zawiadomienie zostało podane do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia, które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w N. oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Wnioskiem z dnia 23 września 2022 r. A. W. - dalej: "Skarżący", zwrócił się do Burmistrza N. o uznanie za stronę postępowanie, wskazując na sąsiedztwo terenu inwestycji z należącymi do wnioskodawcy działkami nr [...], [...] i [...], co wpłynie negatywnie na stan zdrowia ludzi i zwierząt przebywających na tych nieruchomościach, a także doprowadzi do spadku wartości tych nieruchomości. Burmistrz N. w piśmie z 6 października 2022 r. wyjaśnił Skarżącemu, że brak jest podstaw do uznania za stronę postępowania, ponieważ należące do niego działki nr [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i decyzją nr [...] z dnia 7 października 2022 r. ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego mającą polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w obrębie B., gmina N., na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Skarżący, zarzucając m. in. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieprawidłowe ustalenie, że należąca do niego działka nr [...] w obrębie B. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, choć w innym postępowaniu dotyczącym tożsamej sprawy Skarżący był uznany za stronę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z dnia 3 lutego 2023 r., umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że Skarżący nie jest stroną postępowania. Od ww. decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie Towarzystwa na Rzecz Ochrony Przyrody do udziału na prawach strony w niniejszym postępowaniu; uchylenie decyzji organu II instancji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2023 r. WSA w Szczecinie odmówił Towarzystwu na Rzecz Ochrony Przyrody dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postepowania. Pismem z dnia 14 września 2023 uczestnik postepowania [...] sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji lokalizacyjnej katalog stron, poza wymienionym w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, z późń. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", ustalany jest w oparciu o treść art. 28 K.p.a. Zgodnie zaś z art. 28 K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości Sądu meriti, że objęta wnioskiem Spółki inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w obrębie B., gmina N., stanowi inwestycję celu publicznego. Wobec braku obowiązującego dla ww. nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lokalizacja planowanego przedsięwzięcia, stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p., winna nastąpić na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Słusznie wskazało zatem Kolegium, że stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub w dalszej odległości od nieruchomości objętej wnioskiem, jednakże pod warunkiem, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zaś krąg stron ustalany jest na podstawie art. 28 K.p.a. Założenie to determinuje dalsze rozważania odnośnie określenia kręgu stron postępowania, a w konsekwencji legalności zaskarżonej decyzji. Przy czym obszar oddziaływania w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest ustalany w oparciu o art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, ten przepis ma bowiem zastosowanie na dalszym etapie – pozwolenia na budowę. Po drugie, wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czynił zadość wymaganiom formalnym stawianym przepisami prawa. Zawierał zarówno określenie granic terenu objętego wnioskiem, jak również wskazania terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zdaniem Sądu meriti, Samorządowe Kolegium Odwoławcze było uprawnione do przyjęcia, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Co za tym idzie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że działki Skarżącego: [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i - umorzył postępowanie odwoławcze. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu przeprowadzenia postępowania w tożsamej sprawie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego może być prowadzone wielokrotnie z wniosku różnych stron. Także z wniosku tej samej strony o ile zmienią się paramenty inwestycji, (jeśli jest ona planowana na tej samej nieruchomości). Z pisma uczestnika postepowania oraz dołączonej kopii wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z 2018 r. oraz analizy akt sprawy toczącej się przed tutejszym sądem (znane Sądowi z urzędu; sygn. akt II SA/Sz 128/20) wynika, że inwestycja objęta poprzednim wnioskiem dotyczyła innej liczby anten (12) o innych parametrach technicznych. Nie można zatem mówić o tożsamości inwestycji, a co za tym idzie spraw. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. W. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 52 ust 2 pkt.1 u.p.z.p., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez dowolne uznanie, że inwestor prawidłowo wytyczył obszar na który inwestycja będzie oddziaływać i w konsekwencji uznanie, iż skarżący nie ma statusu strony postępowania, podczas gdy z prawidłowo rozpoznanego materiału dowodowego wynika, że niedostatki przedstawionej dokumentacji uniemożliwiają dokonanie kategorycznej i prawidłowej oceny w tym zakresie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano przede wszystkim, że dla dokonania ustaleń w zakresie oddziaływania poszczególnych anten parametry techniczne tych anten powinny być przez inwestora rzetelnie wskazane. Inwestor załączył analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie dołączył jednak dokumentów określających parametry anten. W ocenie skarżącego specyfikacja anten winna być dołączona do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż jest to dokument, będący istotnym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2024 r. zatytułowanym: "Odpowiedź uczestnika na skargę z dnia 25 stycznia 2024 r." [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przechodząc do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów podnieść należy, że stosownie do treści art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Elementy wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W treści wniosku określa się charakterystykę inwestycji, obejmującą dane wskazane art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Nie można przy tym uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zatem wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. A. Despot-Mładanowicz, [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i sam fakt jej wydania nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ma ona również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna i w ogóle możliwa jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2202/10, LEX nr 1138107). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Szczegółowe zasady postępowania, w tym m. in. co do weryfikacji stanu faktycznego w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi oraz co do wymaganych uzgodnień, ustalone zostały w art. 53 u.p.z.p. W art. 54 u.p.z.p. określona została natomiast treść i wymogi dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu należy również przywołać uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 (LEX nr 3429156) – mimo, że odnosiła się ona do nieobowiązującego już stanu prawnego, w której stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono m. in., że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane wyżej przepisy, nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż to wskazywane przez inwestora w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Również w aktualnym stanie prawnym, stanowiącym podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obydwu instancji, przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, nie ma podstaw do przyjmowania kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten. Przypomnieć również należy, że NSA w w/w uchwale zwrócił także uwagę na przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 121-126) i przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448) – dalej: "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych" i rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2020, poz. 258), wydanych w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 122 Prawa ochrony środowiska. Skład powiększony NSA stwierdził, że zapewniają one ochronę zdrowia i życia człowieka. Przy czym na etapie rozstrzygania lokalizacyjnego o charakterze przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania tzw. rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem NSA wymienione przepisy znajdują zastosowanie, albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy przy uwzględnieniu wszystkich zjawisk fizycznych związanych z kumulacją pól elektromagnetycznych, w tym nakładania czy przecinania się wiązek promieniowania. W świetle powyższego wskazać należy, że na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej nie było podstaw do wyjaśniania jaka może być maksymalna możliwość emisyjna urządzenia, czy też ustalenia parametrów technicznych poszczególnych anten. Wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czynił zadość wymaganiom formalnym stawianym przepisami prawa. Zawierał zarówno określenie granic terenu objętego wnioskiem, jak również wskazania terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Ponadto do wniosku inwestor dołączył: "Analizę występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych". W dokumencie tym zobrazowano w sposób graficzny, na kopii mapy zasadniczej, rozkład poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych stacji azowej telefonii komórkowej (rysunek nr 1). Inwestor przedłożył również parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej. Wskazać należy, że zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wyznaczają przepisy prawa materialnego określające przesłanki warunkujące przyznanie uprawnienia. Na ich podstawie organ orzekający ustala, jakie okoliczności mają znaczenie dla rozstrzygnięcia i jak te okoliczności udokumentować. Wobec uchylenia powołanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839), organy orzekające w przedmiocie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, nie miały w ogóle podstaw do kwestionowania i weryfikowania danych technicznych instalacji podawanych przez inwestora. Istotnym było, że wnioskowane zamierzenie nie jest już w ogóle wymienione w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej uzyskania uprzednio decyzji tzw. środowiskowej. Jak zaznaczył NSA w uzasadnieniu przytoczonej uchwały, nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż to deklaruje inwestor, a przestrzeganie przepisów określających dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych będzie weryfikowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, jego realizacji i użytkowania instalacji. Mając powyższe na uwadze wskazać należy na trafne ustalenia poczynione przez organ odwoławczy i poparte przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którymi działki skarżącego o nr: [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju praw, po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który, nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym zawarty w piśmie zatytułowanym: "Odpowiedź uczestnika na skargę z dnia 25 stycznia 2024 r.", nie mógł zostać uwzględniony, gdyż ww. pismo nie mogło stanowić odpowiedzi na skargę kasacyjną, ponieważ zostało złożone po upływie terminu o jakim mowa w art. 179 P.p.s.a. Z akt sądowych sprawy wynika, że odpis skargi kasacyjnej pełnomocnikowi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] został doręczony w dniu 1 marca 2024 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upłynął w dniu 15 marca 2024 r., natomiast wskazane pismo zostało nadane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 5 kwietnia 2024 r. (k.169). Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), nie stanowi odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 P.p.s.a. pismo procesowe strony wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie. Powyższe pismo procesowe nie mogło zatem stanowić odpowiedzi na skargę kasacyjną, a wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w nim zawarty nie mógł być skuteczny.