II OSK 611/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 611/17 uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 773/16 i oddalającego skargę A. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 611/17

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 611/17, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 773/16 i oddalił skargę A. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Pełnomocnik Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 7 lutego 2018 r. wniósł o uzupełnienie w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania poprzez zamieszczenie w pkt 2 sentencji wyroku prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że Sąd powinien orzec kwotę 490 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki - stosownie do § 2 art. 157 p.p.s.a. - sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Przykładem takiego dodatkowego obligatoryjnego orzeczenia jest orzeczenie co do koszów postępowania (jeśli wniosek o zasądzenie kosztów został zgłoszony – art. 209 i art. 210 § 1 p.p.s.a., z wyjątkiem sytuacji, gdy wyrok zapada na posiedzeniu niejawnym – art. 210 § 2 p.p.s.a.), przy czym orzeczenie uzupełniające wyrok w zakresie zwrotu kosztów zapada w formie postanowienia - § 3 art. 157 p.p.s.a. W postępowaniu drugoinstancyjnym przepis art. 157 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie z mocy art. 193 p.p.s.a. Z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania może nastąpić poprzez zgłoszenie wniosku przez stronę, pod warunkiem, że orzeczenie o tych kosztach nie znalazło się w wyroku. Wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej, a także orzeka o złożonym wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 450 zł. Biorąc pod uwagę, że w rozpatrywanej sprawie orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania zostało zawarte w pkt 2 wyroku, to brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o jego uzupełnienie w omawianym zakresie (wniosek a contrario z przepisu § 1 art. 157 p.p.s.a.). Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził koszty postępowania kasacyjnego w innej wysokości, niż określił to pełnomocnik organu, nie uzasadnia żądania uzupełnienia wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2005 r. GSK 1334/04, ONSAiWSA 2005/6/124, uchwała SN z 11 grudnia 1972 r., III PZP 14/72, OSNCP 1972, nr 12, poz. 215). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.