II OSK 586/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 817/21 w sprawie ze skargi A. P. i M. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 817/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. P. i M. G. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Głównym Inspektorem") z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Lubelskiego (zwany dalej "Wojewodą") z dnia [...] listopada 2020 r., znak [...]. Powyższe decyzje zostały wydane w trybie wznowienia postępowania. Drugą z wymienionych decyzji Wojewoda stwierdził wydanie uprzedniej decyzji własnej z dnia [...] października 2019 r., znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] , z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia. Przedmiotem wskazanej tu sprawy objętej wznowieniem było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie X sp.j. w Lublinie i Y sp.j. w Lublinie pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazu, wentylacji mechanicznej, elektryczną, teletechnicznymi, z zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej; przyłącza: wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej; przebudowę sieci: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazowej, energetycznej: drogę dojazdową, dojścia, miejsca parkingowe, pochylnię do garażu podziemnego, mury oporowe, ukształtowanie terenu ze skarpami; przebudowę istniejącej pochylni do garażu podziemnego z rozbiórką schodów na działkach: nr [...] obręb [...] Śródmieście arkusz [...] przy ul. [...] w Lublinie i nr [...] obręb [...] Śródmieście arkusz [...] - pas drogowy ul. [...] w Lublinie. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 9 listopada 2021 r. wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.") oraz w zw. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej "P.b.") poprzez błędne przyjęcie, że organ we wznowionym postępowaniu ma obowiązek dokonać, przy uwzględnieniu interesu prawnego wcześniej pominiętej strony, ponownej oceny całości projektu budowlanego oraz dokonać sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem wymagań z art. 35 ust. 1 P.b., tak jak powinno to mieć miejsce w postępowaniu zwykłym. Zdaniem Głównego Inspektora Sąd pierwszej instancji nietrafnie stwierdził też, że organy dokonały wadliwej oceny przedłożonego projektu. Organ stwierdził wreszcie, że błędnie w konsekwencji powyższego orzeczono o uwzględnieniu skargi i o uchyleniu decyzji. Główny Inspektor zauważył, że wedle Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony możliwości działania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., oznacza, że organ orzekający w nadzwyczajnym trybie postępowania zobowiązany jest przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego z udziałem strony pozbawionej wcześniej takiej możliwości. Odnosząc się do powyższego stanowiska Główny Inspektor stwierdził, że pozostaje ono w sprzeczności z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Wznowienie ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia, a po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. W ocenie organu wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Główny Inspektor wyrażając to stanowisko przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1[...] sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 487/11, 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3202/15 i 9 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 281/13. Skarżący kasacyjnie organ wyraził przekonanie, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Może bowiem odnosić wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b K.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie może prowadzić rozważań materialnoprawnych. Tylko w razie potwierdzenia istnienia takich wad postępowanie to ma ustalić, czy miały one wpływ na kwestionowane rozstrzygnięcie. Główny Inspektor stanowczo podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejnym postępowaniem odwoławczym zmierzającym do rozstrzygnięcia sprawy. Ma jedynie na celu weryfikację kwestionowanej decyzji w oparciu o konkretne podstawy wznowienia postępowania. Ponadto organ właściwy do wznowienia postępowania nie ma kompetencji do ponownego prowadzenia postępowania niejako w zastępstwie właściwego organu pierwszej instancji i tym samym do wyjaśniania, czy wszystkie z przesłanek wydania decyzji zostały spełnione (organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1649/09). W ocenie Głównego Inspektora wznowienie postępowania samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Główny Inspektor nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że zaniechał oceny całości projektu budowlanego pod kątem wymagań wskazanych w art. 35 ust. 1 P.b. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie było bowiem kompleksowe badanie zgodności z prawem decyzji, ale jej ocena pod kątem przesłanki nadzwyczajnej. Przenosząc powyższe na realia sprawy Główny Inspektor wskazał, że postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją obecnie kontrolowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostało zainicjowane wnioskiem M. G. . Ten podnosił zarzut niezgodności decyzji Wojewody z dnia [...] października 2019 r. z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] stycznia 2013 r. o warunkach zabudowy co do liczby projektowanych miejsc postojowych. Okoliczność ta została rozpoznana już w ramach postępowania na podstawie art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. przez Prezydenta oraz Wojewodę. Inwestycję uznano za zgodną z warunkami zabudowy, co oznacza, że sam udział M. G. w postępowaniu i jego zarzuty nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie. Gdy chodzi o inne aspekty postępowania, to Główny Inspektor zwrócił uwagę, że takie kwestie jak zagrożenie dla sąsiedniego budynku, zostały zgłoszone dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego te okoliczności nie były i nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu wznowieniowym, którego zakres został wyznaczony przez wniosek M. G. z dnia [...] grudnia 2019 r. Zdaniem organu nie można również zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie istniał obowiązek przedłożenia, na podstawie § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej "r.w.t."), ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku w związku z nieznaczną odległością między budynkami, zwłaszcza jeżeli chodzi o części podziemne sytuowane pod powierzchnią gruntu na granicy działki. Zgodnie z § 206 ust. 1 r.w.t. w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Główny Inspektor zaznaczył, że stosowanie do poglądów wyrażanych w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 906/12) z zestawienia § 206 ust. 1 i § 204 ust. 5 r.w.t. wynika, że ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku, lecz tylko wtedy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna. Zdaniem Głównego Inspektora, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie istniała podstawa do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia omawianej wyżej ekspertyzy. Skarżący kasacyjnie nie może zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z którym istniał obowiązek podjęcia starań o wyjaśnienie rzeczywistych zamiarów budowlanych inwestora, to jest czy wznosi on obiekt wielorodzinny czy też chodzi o obiekt o charakterze domu studenta czy hotelu. Zamiary budowlane inwestora wyrażane są we wniosku o pozwolenie na budowę i załączonym projekcie budowlanym. To inwestor, a nie inna strona postępowania, decyduje o charakterze zamierzenia budowlanego. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę musi znaleźć oparcie w przepisach prawa. Samo podejrzenie, że obiekt w przyszłości będzie wykorzystywany w inny sposób nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Głównego Inspektora okoliczność, że każdy z lokali może zostać w łatwy sposób podzielony na dwa lokale nie prowadzi do obejścia prawa w związku z liczbą wymaganych miejsc postojowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 2 P.b., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Niezgodność zgłoszenia z decyzją o warunkach zabudowy stanowi przesłankę wniesienia przez organ sprzeciwu, na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b.. W piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. na skargę kasacyjną odpowiedziały X sp.j. oraz Y sp.j. wyrażając poparcie dla wniosków Głównego Inspektora i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Przede wszystkim – odnosząc się do przedstawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. poprzez przyjęcie, że organ we wznowionym postępowaniu ma obowiązek dokonać, przy uwzględnieniu interesu prawnego wcześniej pominiętej strony, ponownej oceny całości projektu budowlanego oraz dokonać sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem wymagań z art. 35 ust. 1 P.b. – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż argumentacja Głównego Inspektora nie jest trafna. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje stanowiska zreferowanego przez Głównego Inspektora w skardze kasacyjnej, że postępowanie wznowieniowe uregulowane w art. 145 i nast. K.p.a. co do zasady służy konwalidowaniu określonych wad postępowania ujętych w ramach podstaw wznowienia, a więc w konsekwencji również rozpoznanie sprawy (wznowieniowej) następuje w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podważa także tez wyrażonych w przywołanych przez organ orzeczeniach o sygn. akt II OSK 487/11, I OSK 3202/15 i II OSK 281/13. Wyroki w wyżej wymienionych sprawach wydano w kontekście administracyjnych spraw wznowieniowych prowadzonych odpowiednio w oparciu o przesłanki z art. 145a, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. W przypadku określonych w tych przepisach podstaw wznowienia (jak i zresztą też innych podstaw o charakterze przedmiotowym) zasadny jest pogląd, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Przykładowo, w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności aktu normatywnego będącego podstawą decyzji zajdzie przesłanka wznowienia postępowania, ale nie oznacza to, że we wznowionym postępowaniu przeprowadza się ponownie postępowanie dowodowe czy na nowo ocenia dowody (zob. wskazany wyżej wyrok o sygn. akt II OSK 487/11). W tym miejscu trzeba stanowczo podkreślić, że innego podejścia wymaga przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"). Jest to jedyna podstawa wznowieniowa spośród wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a. (Sąd pomija w tym miejscu kwalifikację art. 145b § 1 K.p.a. z uwagi na jego specyfikę), która ma charakter wyraźnie podmiotowy. Stwierdzenie niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu powoduje, że postępowanie – jako takie – należy powtórzyć. W takim postępowaniu nie można też wyłuszczyć wyraźnego zakresu problemowego, na którym weryfikacja sprawy powinna być skoncentrowana. Funkcją postępowania wznowieniowego prowadzonego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest bowiem zapewnienie pominiętej stronie prawa do czynnego udziału w sprawie. Strona wcześniej pominięta, która wniosła o wznowienie postępowania, we wznowionym postępowaniu może korzystać z wszelkich praw procesowych strony postępowania, zgłaszać w dowolnym czasie nowe okoliczności, wnioski i dowody, jak też ma prawo do zainicjowania nieograniczonej przedmiotowo kontroli legalności decyzji przed sądem administracyjnym. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście ma świadomość, że przedstawienie przez stronę (wcześniej pominiętą) we wniosku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. określonych okoliczności czy dowodów dotyczących sprawy można poczytywać jako wolę strony skoncentrowania tej sprawy właśnie na tak podniesionych aspektach. Jeżeli więc założymy, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną (przed wznowieniem) było przeprowadzone rzetelnie, a okoliczności prawne i faktyczne się nie zmieniły, to w praktyce aktywność organu we wznowionym postępowaniu sprowadzić się może do rozpatrzenia tych aspektów sprawy, które zostały zgłoszone przez wnioskującego o wznowienie, a w pozostałym zakresie – do powtórzenia dotychczasowego stanowiska. Powyższe stwierdzenie ma walor praktyczny, natomiast jak wyjaśniono wyżej, postępowanie wznowieniowe prowadzone na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jeżeli zaistnienie tej przesłanki zostanie potwierdzone, w ujęciu proceduralnym otwiera potrzebę rozstrzygnięcia istoty sprawy w jej całokształcie (art. 148 § 2 K.p.a.). Zapewnienie stronie (wcześniej pominiętej) udziału w sprawie dotyczy tej sprawy kompleksowo i nie może być łączone z określonym zagadnieniem materialnym czy proceduralnym, jak to ma miejsce w przypadku innych przesłanek (przykładowo: ujawnienia się określonej okoliczności czy dowodu, czy braku stanowiska innego organu – art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.). W zaskarżonej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. Główny Inspektor już na wstępie swego wywodu stwierdził, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Stosownie do tego organ ograniczył swe rozważania właściwie jedynie do podniesionej przez M. G. w toku postępowania kwestii dotyczącej zgodności decyzji rozpatrywanej decyzji z ustaleniami decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2013 r, nr [...] ustalającej warunki zabudowy w zakresie liczby projektowanych miejsc postojowych, a także w kontekście sposób zaprojektowania pomieszczeń w budynku wskazującego na możliwość wydzielenia większej, aniżeli zadeklarowana w projekcie, liczby lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku z dnia 9 listopada 2021 r., uchylając decyzje obu instancji wydane w postępowaniu wznowieniowym, zwrócił po pierwsze uwagę, że fakt rozpoznania istoty sprawy w postępowaniu wznowieniowym nie zwalniał organu od rozpoznania sprawy w całokształcie. Po drugie, od strony 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji kolejno zwraca uwagę na aspekty sprawy, które zostały przez organy pominięte, natomiast wymagały zajęcia stanowiska. Dotyczy to: uwarunkowań geotechnicznych zamierzenia i stosownej dokumentacji, kwestii dopełnienia wymogu z § 204 ust. 5 r.w.t. oraz potrzeby szerszej oceny charakteru projektu z uwagi na sposób zaprojektowania lokali mogący umożliwiać użytkowe podwojenie ich ilości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na fakt, że organy obu instancji we wznowionym postępowaniu nie rozpoznały sprawy co do istoty dostatecznie wnikliwie i w całokształcie, zasadne było uchylenie wydanych rozstrzygnięć obu instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako naruszających art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. (oraz art. 146 § 2 K.p.a. w kontekście możliwości wydania we wznowionym postępowaniu decyzji odpowiadającej decyzji dotychczasowej). Niezależnie od zagadnienia zakresu rozpoznania sprawy Główny Inspektor w skardze kasacyjnej (na stronach 4-6 jej uzasadnienia) starał się przekonać, że nie są trafne wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczące obszarów przedmiotowych, w kontekście których projekt budowlany dla inwestycji przy ul. [...] powinien być przez organy architektoniczno-budowlane weryfikowany. Argumentacja skargi kasacyjnej nie jest trafna, z pewnymi jednak zastrzeżeniami przedstawionymi poniżej. Gdy chodzi problematykę zastosowania § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 r.w.t., to zwrócenie uwagi na te przepisy przez Sąd pierwszej instancji było właściwe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt daleko idąca jest jednak bezwarunkowa wypowiedź Sądu na stronie 19 zaskarżonego wyroku, że "istnieje obowiązek przedłożenia ekspertyzy z § 206 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, w której dokonana zostanie ocena w istocie bezpieczeństwa zabudowy sąsiedniej". Wymóg z § 204 ust. 5 r.w.t. powinien być natomiast przedmiotem wnikliwej oceny organu, który mając na uwadze przyjęte rozwiązania projektowe, zważając na możliwe zagrożenia dla bezpieczeństwa sąsiedniego obiektu budowlanego, rozstrzygnie, czy kwestia ta powinna być przedmiotem ekspertyzy określonej w § 206 ust. 1 r.w.t. Rację ma także Główny Inspektor, że wykraczała poza zakres przedmiotowy sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uwaga Sądu pierwszej instancji zawarta na stronie 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a dotycząca sposobu zagospodarowania mas ziemi (jako odpadu) przez inwestora. Pozostałe natomiast wskazania zawarte w zaskarżonym wyroku nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej. W szczególności trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie akcentował konieczność wypowiedzenia się organu co do kwestii zaprojektowanego układu pomieszczeń w spornym budynku i związanych z tym następstw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.