II OSK 576/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 957/22 w sprawie ze skargi I. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 30 marca 2022 r., nr LXXXI/2314/22 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w sentencji wyroku zamiast nazwiska skarżącej "G." wpisuje "G." oraz zamiast daty zaskarżonej uchwały "10 marca 2022 r." wpisuje "30 marca 2022 r."; 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 3. zasądza od Miasta [...] na rzecz I. G. kwotę 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 27 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 957/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA w Krakowie") oddalił skargę I. G. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na uchwałę Rady Miasta Krakowa (dalej: "Rada") z 30 marca 2022 r., nr LXXXI/2314/22 (dalej: "Uchwała", "Plan Miejscowy") w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza". 2. W skardze zarzucono naruszenie: 1) § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust 5 pkt 3 lit.a-lit.c Uchwały w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 1, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p") - poprzez jaskrawe i rażące naruszenie ładu przestrzennego na terenie, którego dotyczy plan miejscowy (zwłaszcza ul. [...] w K.) oraz uchwalenie planu miejscowego, który implikuje dysharmonię przestrzenną, ponieważ w rejonie ul. [...] w K. wprowadzono już w znacznym zakresie nadbudowę kamienic i formę dachu mansardowego (uchwalony akt prawa miejscowego wyklucza nadbudowę oraz dachy mansardowe), a te formy architektoniczne stały się dominujące; 2) § 7 ust 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Uchwały w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez nadużycie władztwa planistycznego, ponieważ postanowienia wykluczające nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego - nie mają żadnego racjonalnego, zgodnego ze stanem prawnym oraz stanem faktycznym uzasadnienia; 3) § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Uchwały w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art 140 k.c. w zw. z art 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 oraz art 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez uchwalenie planu miejscowego, który godzi w zasadę proporcjonalności, ponieważ nie wyważa interesów prywatnych oraz interesu publicznego, a także godzi w prawo własności nieruchomości (zwłaszcza w zakresie w jakim wyklucza nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego); 4) art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Planu Miejscowego - poprzez doprowadzenia do uchybień w procedurze planistycznej i brak powtórzenia w koniecznym zakresie procedury uchwalania planu miejscowego (art. 17 u.p.z.p.), w tym brak uzyskania zgodnego z prawem postanowienia uzgadniającego Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie (dalej: "MWKZ"), mimo że: a) Plan Miejscowy (zwłaszcza w zakresie art. § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c został przygotowany w oparciu o niezgodne z prawem, nieumotywowane, sprzeczne w swojej treści postanowienie MWKZ z 4 listopada 2021 r., znak: ZN-II.5150.172.2021.EAP (dalej: "postanowienie z 4 listopada 2021 r."), które było podstawą do dokonania zmian w planie miejscowym, a skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, b) Plan Miejscowy (w zakresie § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a -lit.c) jest niezupełny, ponieważ pomija treść zawartą w postanowieniu z 4 listopada 2021 r. - "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji"; zatem, uzgodnienie nie zostało zrealizowane przez Radę. Z uzasadnienia skargi oraz dołączonych do niej dokumentów wynika w szczególności, że na wniosek skarżącej zostały wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: "Prezydent") decyzje o warunkach zabudowy z 8 września 2021 r. oraz 22 grudnia 2021 r. Decyzje te dotyczyły zamierzenia inwestycyjnego polegającego na nadbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. z przeznaczeniem na cele mieszkalne. W obu decyzjach przewidziano wysokość górnej elewacji frontowej w przedziale od 11 do 12 m oraz wysokość górnej kalenicy dachu na poziomie 15,5 m z tolerancją 0,5 m. W decyzji z 8 września 2021 r. przewidziano dach mansardowy, zaś w decyzji z 22 grudnia 2021 r. dach połaciowy dwuspadowy. Decyzje zostały wydane na skutek uchylenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister") postanowieniami z 20 marca 2019 r. oraz 16 marca 2020 r. postanowień MWKZ odmawiających uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy. Postanowienia Ministra zostały wydane po zasięgnięciu opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa z dnia 14 października 2019 r. (znak: NID-EAZN/5627/836/19/JODM), dotyczącej budynku mieszkalnego (kamienicy) przy ul. [...] w K. (działka nr ewid. [...] w obrębie S.). Przed wydaniem decyzji z 8 września 2021 r. oraz 22 grudnia 2021 r. MWKZ poinformował Prezydenta pismami z 15 lipca 2021 r. oraz 4 października 2021 r., że projekt decyzji można uznać za uzgodniony. Do skargi dołączono kopie wspomnianych decyzji o warunkach zabudowy, postanowień Ministra oraz opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa (k. 51 – 72). Skarżąca podniosła, że w świetle § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c uchwały, których treść jest wynikiem postanowienia uzgodnieniowego MWKZ z 4 listopada 2021 r., nie jest możliwa planowana nadbudowa kamienicy oraz wprowadzenie dachu mansardowego. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej. Organ wskazał, że na treść przyjętych ustaleń planistycznych zaskarżonej uchwały dotyczących nieruchomości skarżącej, determinujący wpływ miały uwarunkowania historyczne oraz treść uzgodnień MWKZ. Podkreślono, że w trakcie trwania procedury planistycznej Prezydent uwzględniał uwagi w zakresie dopuszczenia nadbudowy budynku w terenach MW/U.1 oraz U.1., jednak kolejne stanowiska MWKZ wykluczały taką możliwość. W przypadku nieruchomości położonych w rejonie ul. [...], organy planistyczne gminy przyznały prymat wartościom wynikającym z ochrony walorów zabytkowych z uwagi na stanowisko organu ochrony zabytków, a także objęcie obszaru strefą buforową UNESCO. 4. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 27 października 2022 r. WSA w Krakowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, odnosząc się do zarzutu naruszenia procedury planistycznej poprzez zaniechanie ponownego uzgodnienia projektu planu z MWKZ, że zarzut naruszenia art. 17 u.p.z.p. nie jest zasadny. WSA w Krakowie zwrócił uwagę, że organ planistyczny jest związany uzgodnieniami i musi je uwzględnić w projekcie planu. Pominięcie ustaleń i zaleceń wynikających z tych uzgodnień stanowiłoby właśnie poważne naruszenie procedury planistycznej. Zdaniem WSA w Krakowie, ograniczenia w Planie Miejscowym dla terenów U.1, U.2, MW/U.1 i MW/U.2 wysokości zabudowy do 16 metrów i wprowadzeniu zakazu realizacji nowych dachów łamanych i mansardowych stanowiły urzeczywistnienie zaleceń wynikających z obligatoryjnych uzgodnień MWKZ dokonywanych kolejno w postanowieniach tego organu z dnia 13 listopada 2019 r., 23 czerwca 2021 r. oraz z 4 listopada 2021 r. Jeżeli chodzi o brak w uchwale słów uzgodnienia "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji", to zdaniem WSA w Krakowie skarżąca wyrywa te słowa z kontekstu całego zdania uzgodnienia zawartego w postanowieniu MWKZ, z którego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych wynika, że w odniesieniu do terenu MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2, dla których dopuszczono nadbudowę budynków ujętych w gminnej ewidencji zabytków, - zdaniem Konserwatora - należy ograniczyć jedynie do możliwości podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i bez wprowadzania nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji. Inne rozumienie powyższego uzgodnienia wypacza go jako logiczną i konsekwentną całość. W efekcie postanowienie Planu Miejscowego w § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c jest wyrazem wprowadzenia powyższego uzgodnienia w treść planu, który dopuszcza jedynie możliwość podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że dokonując kontroli planu miejscowego nie posiada kompetencji do oceny poprawności i prawidłowości samych wytycznych wynikających z uzgodnień MWKZ, a jedynie ma obowiązek zbadać czy te uzgodnienia znalazły odzwierciedlenie w treści planu miejscowego. Zdaniem WSA w Krakowie, fakt, iż w ocenie skarżącej zalecenia wynikające z uzgodnień poczynionych dla planu miejscowego odbiegają od wcześniejszego stanowiska organu uzgadniającego prezentowanego w postępowaniu o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, jakkolwiek wydawać się może uzasadniony logicznie, jest irrelewantny z punktu widzenia poprawności procedury planistycznej. Zdaniem WSA w Krakowie, w sprawie nie doszło również do nadużycia władztwa planistycznego, albowiem ograniczenie prawa własności skarżącej było następstwem uzgodnienia MWKZ, które są dla organu planistycznego wiążące. 5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559, dalej: "u.s.g.") w zw. z § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Planu Miejscowego - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że jaskrawe oraz rażące naruszenie ładu przestrzennego na terenie, którego dotyczy plan (zwłaszcza ul. [...] w K.) oraz uchwalenie planu, który implikuje dysharmonię przestrzenną, ponieważ w rejonie ul. [...] w K. wprowadzono już w znacznym zakresie nadbudowę kamienic i formę dachu mansardowego (uchwalony akt prawa miejscowego wyklucza nadbudowę oraz dachy mansardowe), które to formy architektoniczne stały się dominujące - nie powoduje nieważności planu, z uwagi na istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także jego sprzeczność z prawem; 2) art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g. w zw. z § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Planu Miejscowego - poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż organ nie nadużył władztwa planistycznego, mimo że postanowienia tegoż planu wykluczające nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego - nie mają żadnego racjonalnego, zgodnego ze stanem prawnym oraz stanem faktycznym uzasadnienia (w tym naruszają ład przestrzenny na analizowanym terenie); 3) art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g. w zw. z art. § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Planu Miejscowego - poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że doprowadzenie do uchybień w procedurze planistycznej i brak powtórzenia w koniecznym zakresie procedury uchwalania planu (zwłaszcza w ramach procedury określonej w przepisach art. 17 u.p.z.p.), w tym brak uzyskania zgodnego z prawem postanowienia uzgadniającego MWKZ - nie powoduje nieważności planu, z uwagi na istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także jego sprzeczność z prawem, mimo że, w szczególności: a) Plan Miejscowy (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c) został przygotowany w oparciu o niezgodne z prawem, nieumotywowane, sprzeczne w swojej treści postanowienie z 4 listopada 2021 r., które było podstawą do dokonania zmian w planie; b) Plan Miejscowy (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c) jest niezupełny, ponieważ pomija treść zawartą w postanowieniu z 4 listopada 2021 r. "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji"; zatem, uzgodnienie nie zostało zrealizowane (prawidłowo wprowadzone do treści planu) przez Radę, uchwalającą plan, jeżeli postanowienie to w ogóle było ważne i zgodne z prawem; 4) art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit.a-lit.c Uchwały - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że plan nie godzi w zasadę proporcjonalności, mimo że nie wyważa interesów prywatnych oraz interesu publicznego, a także nie godzi w prawo własności nieruchomości (mimo że w sposób rażąco niezgody z prawem wyklucza nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego); II. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1) art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g. - poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo że istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności Planu Miejscowego, z uwagi na istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także jego sprzeczność z prawem; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a - poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku - pomijające zasadniczą część argumentów zawartych w skardze, zawierające lakoniczne oraz nieuzasadnione ustalenia, co utrudnia ocenę sposoby rozumowania Sądu I instancji oraz kontrolę instancyjną. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz w następstwie tego: stwierdzenie nieważności całości uchwały, ewentualnie stwierdzenie nieważności § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit.a-lit.c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit.a-lit.c, § 21 ust 5 pkt 3 lit.a-lit.c Uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, za obie instancje. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. 6. Pismem z 3 marca 2023 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Rada wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 7.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ale nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. 7.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 7.3. Bezzasadne okazały się zarzuty wskazane w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej. Istota tych zarzutów, dotyczących naruszenia art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g., sprowadza się do trzech, ściśle ze sobą powiązanych, zagadnień. Po pierwsze, skarżąca zarzuca, że projekt planu, zmodyfikowany na skutek stanowiska MWKZ zawartego w postanowieniu z 4 listopada 2021 r., powinien być ponownie przedstawiony do uzgodnienia konserwatorowi zabytków. Po drugie, zdaniem skarżącej, wspomniane postanowienie MWKZ z 4 listopada 2021 r. nie zostało w pełni uwzględnione w uchwale, albowiem brak jest w treści tej uchwały zakazu "wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji" dla terenów MW/U.1 oraz U.1., na których znajduje się nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżącą. Po trzecie, skarżąca zarzuca, że sporne postanowienia uchwały zostały opracowane w oparciu o "niezgodne z prawem, nieumotywowane, sprzeczne w swojej treści postanowienie" MWZK z 4 listopada 2021 r. Odnosząc się do tych zagadnień należy przede wszystkim wskazać, że w sprawie nie zachodziła potrzeba ponowienia uzgodnień z MWKZ. Ponowienie uzgodnień dokonywane jest "w niezbędnym zakresie" (zob. art. 17 pkt 13 u.p.z.p.). Oznacza to, że nie w każdym przypadku zmiany projektu planu konieczne jest ponowne wystąpienie do organu współdziałającego. Obowiązek taki aktualizuje się wówczas, gdy plan wprowadza nowe ustalenia istotne z punktu widzenia kompetencji danego organu uzgodnieniowego. Przy czym nie ma obowiązku ponowienia uzgodnień z organem współdziałającym w sytuacji, gdy zmiana do projektu planu polega na wprowadzeniu do tego projektu elementów wskazanych w postanowieniu uzgodnieniowym tego organu. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Istota warunkowego uzgodnienia dokonanego postanowieniem MWKZ z 4 listopada 2021 r., w odniesieniu do terenów MW/U.1 oraz U.1., sprowadzała się do dopuszczenia wyłącznie nadbudowy polegającej na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji oraz wyłączeniu możliwości wprowadzenia dachów mansardowych, które to rozwiązania przewidziano w projekcie uchwały przedłożonym MWKZ do uzgodnienia (edycja z czerwca 2021 r.). Zasadnie w skardze wskazano, że w tekście uchwały nie znalazł się fragment uzgodnienia obejmujący zwrot "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji". Rzecz jednak w tym, że ten fragment uzgodnienia należy odczytywać w kontekście całości postanowienia MWZK z 4 listopada 2021 r. Całościowa analiza tego postanowienia, uwzględniająca również cechy charakterystyczne elementu architektonicznego, jakim jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (odpowiadająca wysokości budynku od poziomu terenu do połączenia elewacji z dachem), prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zwrot "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji" nie wprowadzał nowych warunków, ale tylko wskazywał na cel warunku zawartego w tym uzgodnieniu. Cel ten został w uchwale osiągnięty (zob. § 18 § ust. 4 pkt 3 lit.b oraz § 21 ust. 5 pkt 3 lit.b uchwały). Zapobieżeniu obejścia tego postanowienia służy pośrednio m.in. drugi z warunków zawarty w postanowieniu z 4 listopada 2021 r., dotyczący wyłączenia możliwości wprowadzenia dachów łamanych i mansardowych (zob. § 7 ust. 7 pkt 2 lit.a-b uchwały odczytywany w porównaniu z wersją projektu uchwały z czerwca 2021 r.). W zaskarżonym wyroku trafnie zwrócono zresztą uwagę na niekonsekwencję stanowiska skarżącej, która z jednej strony twierdzi, że Plan Miejscowy uniemożliwia jej nadbudowę kamienicy oraz wprowadzenie dachu mansardowego na skutek postanowienia MWKZ z 4 listopada 2021 r., a z drugiej strony twierdzi, że plan miejscowy nie realizuje wspomnianego postanowienia uzgodnieniowego. Nie mogły również odnieść skutku zarzuty skargi kasacyjnej w ramach których skarżąca zarzuca Radzie, że uchwaliła Plan Miejscowy kierując się postanowieniem uzgodnieniowym MWKZ z 4 listopada 2021 r. Uzgodnienie projektu planu miejscowego z innym, wskazanym w przepisach organem (art. 17 pkt 6 lit.b u.p.z.p.), w odróżnieniu od opinii (art. 17 pkt 6 lit.a u.p.z.p.) jest wiążące dla organu przy tworzeniu planu miejscowego (por. np. wyrok NSA z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 254/10, oraz wyrok NSA z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 731/15 - CBOSA). Organ gminy może z takim postanowieniem uzgodnieniowym się nie zgodzić i wówczas powinien zakwestionować go w drodze zażalenia, a następnie ewentualnie w drodze skargi do sądu administracyjnego (art. 24 i 25 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli jednak organ gminy nie skorzysta z takiej możliwości, wówczas nie może uchwalić planu miejscowego sprzecznego z ostatecznym postanowieniem uzgodnieniowym. Zagadnienie to należy natomiast odróżnić od kwestii środków prawnych, jakie przysługują właścicielowi danej nieruchomości, co do której przeznaczenie lub zasady zagospodarowania wprowadzone w planie miejscowym zostały zdeterminowane postanowieniem uzgodnieniowym. Konsekwencją skutecznego skorzystania z takich środków prawnych przez właściciela nieruchomości może być stwierdzenie nieważności danego planu w granicach interesu prawnego skarżącego. 7.4. Zasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim podważają one stanowisko WSA w Krakowie, zgodnie z którym sąd administracyjny nie może stwierdzić nieważności planu miejscowego z uwagi na istotne naruszenia prawa popełnione przez organ uzgadniający, które to naruszenia zdeterminowały kwestionowane przez stronę skarżącą postanowienia planu miejscowego. Należy zauważyć, że to stanowisko WSA w Krakowie jest zgodne m.in. z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 556/15). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę tego stanowiska nie podziela. Zdaniem NSA, art. 17 pkt 6 lit.b oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. art. 135 p.p.s.a., odczytywane w powiązaniu z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 64 oraz art. 184 Konstytucji RP, należy interpretować w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając skargę właściciela nieruchomości na plan miejscowy, którego postanowienia ograniczające prawo własności skarżącego zostały zdeterminowane stanowiskiem organu uzgadniającego projekt planu miejscowego, może stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały, w granicach interesu prawnego skarżącego, z uwagi na wydanie postanowienia uzgodnieniowego z istotnym naruszeniem prawa. 7.5. Uzasadniając ten pogląd należy w pierwszej kolejności wskazać, że obowiązujące przepisy nie pozwalają właścicielowi nieruchomości położonej na terenie objętym projektowanym planem miejscowym na wniesienie zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe podjęte na podstawie art. 17 pkt 6 lit.b w zw. z art. 24 i art. 25 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., a następnie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez organ drugiej instancji. Postępowanie zmierzające do uchwalenia planu miejscowego (tzw. postępowanie planistyczne) nie jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym, do którego nie stosuje się k.p.a., w tym art. 28 k.p.a. Stronami postępowania uzgodnieniowego w ramach procedury planistycznej są jedynie gmina i organ uzgadniający. Stronami takiego postępowania nie są w szczególności właściciele nieruchomości objętych projektem planu. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie (zamiast wielu zob. np. postanowienie NSA z 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1765/12 oraz wyrok NSA z 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2915/12 – CBOSA; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, 11 wyd., Warszawa 2019, Nb 5 do art. 24 oraz M. Kotulski, Glosa do postanowienia NSA z dnia 10 lipca 2008 r., II OSK 657/08, "Samorząd Terytorialny" 2010, nr 7-8, s. 175-178). Konsekwentnie, w orzecznictwie przyjmuje się również, że właściciel nieruchomości zlokalizowanej na terenie objętym danym planem miejscowym nie jest uprawniony do zainicjowania postępowań nadzwyczajnych dotyczących ostatecznych postanowień uzgodnieniowych, które zdeterminowały treść tego planu (zob. np. wyrok NSA z 15 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1210/07 oraz wyrok NSA z 18 kwietnia 2023 r. , sygn. akt II OSK 1288/20 – CBOSA). Trafność tych poglądów orzecznictwa i doktryny nie może budzić wątpliwości w świetle argumentów natury systemowej i funkcjonalnej. Otóż w procedurze planistycznej nie przewidziano rozwiązań dotyczących doręczenia postanowienia uzgodnieniowego innym organom niż wójt (burmistrz, prezydent miasta), a dopuszczenie możliwości kwestionowania takiego postanowienia przez bliżej nieokreślony, zwykle bardzo liczny, krąg osób zainteresowanych, doprowadziłoby do paraliżu procedury planistycznej. 7.6. Brak możliwości bezpośredniego zakwestionowania postanowienia organu uzgodnieniowego determinującego przeznaczenie lub sposób zagospodarowania nieruchomości przez właściciela nieruchomości położonej na terenie danego planu miejscowego nie oznacza jednak, że taki właściciel może być pozbawiony skutecznej ochrony sądowej przed nieuzasadnionym ograniczeniem jego prawa własności przez prawodawcę lokalnego. Należy podkreślić, że wymóg zapewnienia skutecznej ochrony sądowej jest aktualnie standardem konstytucyjnym (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), a także międzynarodowym (art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: "EKPC" lub "Konwencja"). Dodać przy tym trzeba, że konstytucyjne prawo do sądu administracyjnego obejmuje m. in. orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego (art. 184 Konstytucji RP). Wymóg zapewnienia skutecznego prawa do sądu jest ściśle związany z tym, że zarówno Konstytucja RP, jak i Konwencja, istnieją nie po to, aby gwarantować prawa, które są teoretyczne i iluzoryczne, ale takie, które są praktyczne i skuteczne. Innymi słowy, w demokratycznym państwie prawnym prawo do sądu nie może być rozumiane jedynie formalnie, jako dostępność drogi sądowej w ogóle, lecz i materialnie, jako możliwość prawnie skutecznej ochrony praw na drodze sądowej (por. np. wyrok NSA z 21 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 203/12, CBOSA; postanowienie SN z 10 lipca 2002 r., sygn. akt III RN 52/02, OSNAPU 2003, nr 13; uchwałę TK z 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, OTK 1995, nr 1, poz. 19; wyrok ETPC z 21 lutego 1975 r., skarga nr 4451/71, Golder przeciwko Wielkiej Brytanii; wyrok ETPC z 9 października 1979 r., skarga nr 6289/73, Airey przeciwko Irlandii). W odniesieniu do sądowej kontroli aktów administracyjnych, w tym aktów normatywnych, dla rekonstrukcji standardu skuteczności tej kontroli, pomocne może być odwołanie się do rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy Nr Rec (2004) 20 z 15 grudnia 2004 r. o sądowej kontroli aktów administracyjnych oraz Memorandum Wyjaśniającego do tej rekomendacji. Są to co prawda akty o charakterze soft law, ale odzwierciedlają dorobek orzecznictwa ETPC, wyznaczającego pewien minimalny standard ochrony, który powinien obowiązywać we wszystkich państwach Konwencji. W świetle tych dokumentów, kontroli sądowej powinny być poddane wszystkie akty administracyjne, bezpośrednio lub pośrednio, tj. przy okazji kontroli innego aktu administracyjnego (zob. pkt B.1.lit.a Rekomendacji Rec (2004)2 oraz pkt 29 Memorandum Wyjaśniającego). Ponadto, sąd administracyjny winien mieć możliwość zbadania wszelkich naruszeń prawa, w tym dotyczących braku kompetencji, naruszenia procedury oraz nadużycia władzy (zob. pkt. B1. lit. (b) Rekomendacji Rec (2004) 2). Szeroki katalog aktów administracyjnych, które mogą być poddane kontroli sądowoadministracyjnej (art. 3 § 2 p.p.s.a.), w powiązaniu z obowiązkiem sądu uwzględnienia z urzędu wszelkich istotnych naruszeń prawa (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz możliwością pośredniej kontroli aktów administracyjnych wydanych w granicach danej sprawy (art. 135 p.p.s.a.), pozwala przyjąć, że polski model sądownictwa administracyjnego spełnia co do zasady przywołane wyżej standardy skutecznej ochrony sądowej (zob. np. wyrok ETPC z 4 października 2001 r. w sprawie Potocka przeciwko Polsce, skarga Nr 33776/96; por. np. J. Chlebny, W. Piątek, Ewolucja ustrojowa i kompetencyjna sądownictwa administracyjnego, ZNSA 2021, nr 1-2, s. 32). 7.7. W świetle powyższych standardów skutecznej ochrony udzielanej przez sądy administracyjne nie można zgodzić się ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonym wyroku, że dokonując kontroli planu miejscowego sąd administracyjny nie posiada kompetencji do oceny poprawności i prawidłowości samych wytycznych wynikających z uzgodnień MWKZ, a jedynie ma obowiązek zbadać czy te uzgodnienia znalazły odzwierciedlenie w treści planu miejscowego. Należy dodać, że żaden przepis prawa krajowego nie wyłącza takiej możliwości. W szczególności, w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa ogólnie o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, istotnym naruszeniu trybu jego sporządzania, a także naruszeniu właściwości organów w tym zakresie. Jeszcze bardziej ogólną formułę przewidziano w art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., gdzie jest mowa o nieważności uchwały podjętej z istotnym naruszeniem prawa. Przepisy te należy interpretować w powiązaniu z obowiązkiem sądu I instancji objęcia kontrolą aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Lege non distinguente, art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie również do spraw ze skargi na akty prawa miejscowego. Przeciwne stanowisko nie tylko naruszałoby prawo do skutecznej kontroli sądowej aktu administracyjnego ograniczającego prawo własności, ale byłoby również nie do pogodzenia z zasadą zaufania do działań organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Niemożność pośredniego kwestionowania postanowienia uzgodnieniowego w ramach sprawy ze skargi na plan miejscowy istotnie zwiększałaby bowiem ryzyko podejmowania przez organ współdziałający rozstrzygnięć arbitralnych, dowolnych, nie opartych na rzeczowych i racjonalnych podstawach oraz nie mających uzasadnienia w zebranym materiale. Wymaga przy tym podkreślenia, że zakaz podejmowania rozstrzygnięć arbitralnych stanowi europejski standard dobrej administracji, odnoszący się również do rozstrzygnięć opartych na uznaniu administracyjnym (zob. art. 2 ust. 1 Kodeksu Dobrej Administracji, stanowiącego załącznik do rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy CM/Rec (2007)7 z 20 lipca 2007 r. w sprawie dobrej administracji). Ponadto, w takim przypadku ochrona prawa własności, gwarantowana zarówno przez Konstytucję RP (art. 64), jak i Konwencję (art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji), byłaby iluzoryczna. Sytuacja jednostki zależałby bowiem w istocie od tego, czy organ gminy skorzysta z możliwości zakwestionowania postanowienia uzgodnionego w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Właściciel nieruchomości nie ma przy tym skutecznych środków prawnych, w ramach których mógłby doprowadzić do zobowiązania organu gminy do zakwestionowania stanowiska organu uzgadniającego wyrażonego w ramach procedury planistycznej. Kolejnym argumentem natury systemowej, który przemawia za przyjętą w niniejszym wyroku wykładnią, jest odwołanie się do stanowiska NSA zajętego na gruncie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W świetle tego przepisu, zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje wyłącznie inwestorowi. Celem tego przepisu jest przyspieszenie procesu wydawania decyzji o warunkach o zabudowy poprzez uniemożliwienie innym stronom niż inwestor kwestionowania postanowienia uzgodnieniowego w drodze zażalenia, a co za tym idzie również skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle utrwalonego stanowiska NSA, ograniczenie wprowadzone w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie skutkuje tym, że inne strony niż inwestor mogą być w ogóle pozbawione prawa sądowej kontroli stanowiska organu uzgadniającego. Tym samym, postanowienie uzgodnieniowe należy traktować jako akt podjęty w granicach sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy (art. 135 p.p.s.a.), a wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy rodzi po stronie tegoż sądu obowiązek zbadania również prawidłowości podjętego aktu uzgadniającego, na podstawie którego podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie (zob. np. wyrok NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2722/11, wyrok NSA z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 134/13; wyrok NSA z 4 września 2014 r., sygn. akt II OSK 531/13 - CBOSA). Skoro dopuszczalna jest pośrednia kontrola, w trybie art. 135 p.p.s.a., postanowienia organu uzgodnieniowego w ramach rozpoznawania skargi na decyzję o warunkach zabudowy wniesionej przez stronę inną niż inwestor, to tym bardziej za dopuszczalną należy uznać taką kontrolę w ramach skargi na plan miejscowy wniesionej przez właściciela nieruchomości, którego prawo własności zostało ograniczone w tym planie na skutek stanowiska zajętego przez organ współdziałający. W takim przypadku mamy bowiem do czynienia z dalej idącą ingerencją w prawo własności niż ma to miejsce w przypadku kwestii dopuszczenia określonej zabudowy na działkach sąsiednich. Chodzi bowiem o to, jak skarżący może zagospodarować własną działkę w świetle planu miejscowego. Oprócz przywołanego wyżej argumentu a minori ad maius, nie sposób również nie dostrzec naruszenia zasady równości w odniesieniu do ochrony praw inwestora w zależności od tego, czy stanowisko organu uzgodnieniowego jest zajmowane w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), czy też w ramach procedury planistycznej (art. 17 pkt 6 lit.b u.p.z.p.). Skoro oba postępowania mają zasadniczo tą samą funkcję, tj. kształtują granice prawa własności poprzez określenie dopuszczalnego sposobu zagospodarowania nieruchomości (art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 6 u.p.z.p.), to nie istnieją jakiekolwiek racjonalne powody, w świetle zasady równej ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 w zw. art. 77 ust. 2 Konstytucji RP), dla pozbawienia inwestora możliwości poddania sądowej kontroli, chociażby pośrednio w ramach art. 135 p.p.s.a., postanowienia organu uzgodnieniowego tylko dlatego, że stanowisko to zostało wyrażone w ramach procedury planistycznej, a nie procedury ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie problem ten zresztą skupia się jak w soczewce jeżeli zważy się, że w odniesieniu do tej samej nieruchomości i tego samego zamierzenia inwestycyjnego (tj. nadbudowy kamienicy przy ul. [...] w K.), skarżąca skutecznie zakwestionowała w ramach postępowania zażaleniowego przed Ministrem odmowę uzgodnienia projektu decyzji przez MWKZ. Istotne jest również, że stanowisko Ministra zostało poprzedzone, wydaną na wniosek tego organu, opinią Narodowego Instytutu Dziedzictwa z 14 października 2019 r. W świetle tej opinii, postanowień Ministra, a także stanowisk MWKZ zajętych przed wydaniem przywołanych na wstępie decyzji o warunkach zabudowy z 8 września 2021 r. oraz 22 grudnia 2021 r., względy ochrony zabytków nie stały na przeszkodzie nadbudowie kamienicy przy ul. [...] w K. oraz wprowadzeniu dachu mansardowego. Stanowiska zajęte przez MWKZ w postanowieniu z 4 listopada 2021 r. odbiega zasadniczo od poprzednich stanowisk tego organu oraz Ministra, a także ustaleń Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Stanowisko MWKZ zajęte w postanowieniu z 4 listopada 2021 r. nie zawiera przy tym rzeczowego uzasadnienia. WSA w Krakowie oddalając skargę na Plan Miejscowy w części dotyczącej nieruchomości skarżącej, uchylił się od kontroli spornego postanowienia MWZK. W tym kontekście należy zauważyć, że skutkiem wadliwego ustalenia przez WSA w Krakowie zakresu głębokości kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzanej w sprawie ze skargi na plan miejscowy, było również naruszenie, powołanego w skardze kasacyjnej, art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera bowiem rzeczowego stanowiska tego Sądu w odniesieniu do zarzutów skargi, w ramach których skarżąca zwracała uwagę na arbitralność stanowiska MWKZ. 7.8. Równocześnie należy wskazać, że przyjęte w niniejszym wyroku stanowisko co do zakresu głębokości kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzanej w sprawie ze skargi na plan miejscowy, wymaga poczynienia pewnych zastrzeżeń w celu realizacji określonych wartości konstytucyjnych. Po pierwsze, mając na uwadze kwestię spójności systemu prawa oraz zaufania do organów wymiaru sprawiedliwości, w tym wymóg jednolitości orzecznictwa (art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 170 i 171 p.p.s.a.), sąd administracyjny, kontrolując plan miejscowy, nie może dokonać w trybie art. 135 p.p.s.a. pośredniej oceny legalności postanowienia uzgodnieniowego w sytuacji, w której sąd administracyjny oddalił skargę organu gminy na to postanowienie. Stanowisko to koresponduje również z poglądem NSA wyrażonymi m. in. w przywołanym wyżej wyroku NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 134/13, dotyczącym możliwości pośredniej kontroli postanowienia uzgodnieniowego przy okazji rozpoznawania skargi innej strony niż inwestor na decyzję o warunkach zabudowy. Po drugie, rzeczona pośrednia kontrola legalności stanowiska organu uzgadniającego musi być prowadzona przez sąd administracyjny z uwzględnieniem tego, że chodzi o stanowisko organu wyspecjalizowanego w danej dziedzinie (np. ochronie zabytków, ochronie przyrody, hydrologii), który działa w ramach uznania administracyjnego. Oceny formułowane przez sąd administracyjny nie mogą zastępować ocen organu wyspecjalizowanego. W świetle zasady trójpodziału władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP), to bowiem ten wyspecjalizowany organ administracji, a nie sąd administracyjny, powołany jest do realizacji określonych zadań publicznych w ramach procedur dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego. Oceny formułowane przez sąd administracyjny powinny koncentrować się natomiast w takim przypadku na tym, czy organ uzgadniający nie przekroczył granic dyskrecjonalnej władzy, jaką wykonuje dokonując uzgodnień projektu planu miejscowego. Istotne naruszenie prawa może wówczas w szczególności przejawiać się w oczywistym przekroczeniu przez organ uzgodnieniowy swoich kompetencji (działaniu ultra vires), w tym odmowie uzgodnienia projektu planu miejscowego z innych powodów niż ustawowo określony zakres uzgodnienia lub ustawowo określone zadania tego organu (w razie braku sprecyzowania w u.p.z.p. zakresu uzgodnienia). Podobnie, z istotnym naruszeniem prawa przez organ uzgadniający będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy organ ten w sposób oczywisty przekroczy granice swobodnego uznania, działając w sposób arbitralny, dowolny, nie mający rzeczowego oparcia w stanie prawnym lub zebranym materiale. 7.9. Ponieważ WSA w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się w sposób rzeczowy do zarzutów skargi, w ramach których skarżąca zwracała uwagę na arbitralność stanowiska MWKZ, konieczne było uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (art. 185 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Krakowie będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne, w tym te dotyczące zakresu głębokości kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny w ramach rozpoznawania skargi na plan miejscowy. Równocześnie należy wskazać, że w razie ewentualnego podzielenia przez WSA w Krakowie zarzutów skargi co do przekroczenia przez MKZW, w realiach tej sprawy, granic swobodnego uznania, WSA w Krakowie nie może, jak postuluje to skarżąca, stwierdzić nieważności postanowień Planu Miejscowego w całości, ale tylko w granicach indywidualnego interesu prawnego skarżącej, czyli w części tekstowej i graficznej odnoszącej się do działki nr [...] z obrębu S. 7.10. O sprostowaniu sentencji zaskarżonego wyroku orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. 7.11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.