II OSK 565/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy inspektor sądowy Magdalena Męczkowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 28 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 584/23, w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia 22 marca 2023 r. nr WI-I.7840.5.10.2023.DS, w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek G. K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 584/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 marca 2023 r., znak: WI-I.7840.5.10.2023.DS w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa – po wznowieniu postępowania. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda Małopolski decyzją z 22 marca 2023 r. znak: WI-I.7840.5.10.2023.DS, po rozpatrzeniu odwołania D.L. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 23 czerwca 2021 r., znak: AU-01-2.6740.2.1418.2014.GPA, odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r., znak: AU-01-2.6740.2.460.2014.GPA, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn.: przebudowa więźby dachowej oraz stropów międzykondygnacyjnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, ul. [...], działka nr [...] obr. [...], uwzględniając prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 lutego 2023 r., sygn. IISA/Kr 1432/22, uchylający w całości decyzję Wojewody Małopolskiego z 4 listopada 2022 r., znak: WI- I.7840.5.117.2021.DS: – uchylił skarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 23 czerwca 2021 r., znak: AU-01-2.6740.2.1418.2014.GPA, w całości i w tym zakresie – orzekł o stwierdzeniu wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r. z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. oraz – nie uchylił ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r. z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a. Organ II instancji wskazał, że organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 K.p.a., co ma miejsce w sprawie w postaci zrealizowania przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. w odniesieniu do wnioskodawców, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 K.p.a. Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywne (zawarte w § 1 i § 2 art. 146) ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy, co do istoty. Tak więc, gdyby nawet organ prowadzący postępowanie wznowieniowe stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji (wyłącznie w zakresie dyspozycji art. 145 § 1 K.p.a.), nie może jej jednak uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadającą treści decyzji dotychczasowej. Jedną z negatywnych przesłanek, uniemożliwiającą uchylenie zaskarżonej decyzji może być upływ terminu przedawnienia. Zatem po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji traci kompetencję do uchylenia decyzji. Art. 146 § 1 K.p.a. określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ II instancji stwierdził, że ostatnie doręczenie przedmiotowej decyzji z 23 czerwca 2014 r. jedynej stronie postępowania - inwestorowi - nastąpiło 23 czerwca 2014 r., a więc ponad pięć lat temu. Co więcej, już od 24 czerwca 2019 r. brak było możliwości uchylenia przedmiotowej decyzji w ramach postępowania wznowieniowego. Postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a zatem zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej nie może uchylić przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę wskutek upływu pięciu lat od doręczenia decyzji. Na mocy art. 146 § 1 K.p.a. wyłączona jest możliwość uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W takiej sytuacji organ może wyłącznie wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. - czyli stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem powodów, dla których nie uchylił dotkniętej wadą decyzji dotychczasowej. Organ II instancji podkreślił, że zrealizowanie przesłanki, o której stanowi art. 146 § 1 K.p.a. wyklucza badanie przesłanki określonej w § 2 K.p.a. tego przepisu. Podkreślił też, że w niniejszej sprawie naruszenie prawa (zrealizowanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) ma charakter wyłącznie procesowy. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że ww. decyzja Prezydenta nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r. wydana została z naruszeniem prawa, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie mając na uwadze ograniczenia w zakresie uchylenia decyzji, w związku z art. 146 K.p.a. stwierdził, że nie jest możliwe uchylenie przedmiotowej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w K. wniosła na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 marca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc zarzuty naruszenia: – art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, a w szczególności braku rozważań, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., zostałaby wydana inna decyzja i jakie ewentualnie naruszenie prawa materialnego miało miejsce w postępowaniu przed organem I instancji zakończonym decyzją Prezydenta nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r.; – art. 146 w zw. z art. 151 § 2 K.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczające było ustalenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że decyzja została wydana w wadliwym postępowaniu (bez udziału strony postępowania), podczas gdy organ powinien dokonać oceny wszystkich wad ostatecznej decyzji, a więc nie tylko tego, że została ona wydana bez udziału wszystkich stron postępowania, ale także tego, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., zostałaby wydana inna decyzja, a zatem rozstrzygnąć również, czy doszło do naruszenia prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski w podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 584/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 marca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa – po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przede wszystkim art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 146 § 1 i art. 151 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 146 K.p.a.: – § 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. – § 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W myśl zaś art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei stosownie do art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Sąd wskazał, że trafnie organ odwoławczy zauważył, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stroną postępowania na zasadach ogólnych jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 K.p.a.). Z kolei w sprawach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę interes prawny mają: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 P.b.). Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 ust. 20 P.b.). Bezsporne w sprawie było, że kwestionowana decyzja nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r. doręczona została jedynej stronie uznanej przez organ za stronę postępowania – inwestorowi - 23 czerwca 2014 r. (dowody w aktach organu I instancji). Nie było też sporne, że postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ II instancji w decyzji z 22 marca 2023 r., poddanej kontroli sądowej, prawidłowo stwierdził, że ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zaś rolą tego organu było poprowadzenie dalej postępowania – to jest rozpoznanie sprawy merytorycznie w całości. Niewątpliwie brak udziału wnioskodawców w postępowaniu nie był przez nich zawiniony, a przyczyną tegoż braku było wadliwe ustalenie przez organ I instancji kręgu stron postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, trafnie stwierdził Wojewoda, że organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 K.p.a., co ma miejsce w sprawie w postaci zrealizowania przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. w odniesieniu do wnioskodawców, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 K.p.a. Art. 146 K.p.a. zawiera dwie przesłanki negatywne (§ 1 i § 2) ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Zatem, gdy organ prowadzący postępowanie wznowieniowe stwierdza naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji (wyłącznie w zakresie dyspozycji art. 145 § 1 K.p.a.), nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadającą treści decyzji dotychczasowej. Jedną z negatywnych przesłanek, uniemożliwiającą uchylenie decyzji kończącej wznowione postępowanie administracyjne, może być, jak w niniejszej sprawie, upływ terminu przedawnienia. Wprowadzenie tej przesłanki jest wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnej, na rzecz zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zasada trwałości decyzji administracyjnych, wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a. wymaga, aby możliwość wzruszenia decyzji administracyjnej była ograniczona ściśle określonymi prawnymi ramami czasowymi. Zatem po upływie terminu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji traci kompetencję do uchylenia decyzji. Upływ terminu przedawnienia, oznaczonego w art. 146 § 1 K.p.a., oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, zaś treść art. 146 § 1 K.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywna przesłanka do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Istotne jest jedynie stwierdzenie, że od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat (w wypadku przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 K.p.a.) lub 5 lat, jak w niniejszej sprawie (w wypadku przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt. 3-8 kpa i art. 145a-145b K.p.a. Art. 146 § 1 K.p.a. określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie wskazując cech tego doręczenia lub ogłoszenia ani tym bardziej jego adresatów. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolicie pogląd, że chodzi tu o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ II instancji słusznie stwierdził, że ostatnie doręczenie przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 23 czerwca 2014 r. jedynej stronie postępowania - inwestorowi (na ręce pełnomocnika) nastąpiło 23 czerwca 2014 r., a zatem ponad pięć lat temu. Od 24 czerwca 2019 r. brak było możliwości uchylenia spornej decyzji w ramach postępowania wznowieniowego. Przedmiotowe postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a zatem zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej nie mógł uchylić spornej decyzji o pozwoleniu na budowę wskutek upływu pięciu lat od doręczenia decyzji. Wyłączona została możliwość uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W takiej sytuacji organ prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. - czyli stwierdził wydanie spornej decyzji z naruszeniem prawa. Wskazał przy tym powody, dla których nie uchylił dotkniętej wadą decyzji dotychczasowej. Natomiast stanowisko organu II instancji, że zrealizowanie przesłanki, o której stanowi art. 146 § 1 K.p.a., wyklucza badanie przesłanki określonej w § 2 tego przepisu, nie jest jednolicie akceptowane w orzecznictwie i literaturze. Sąd uznał, że kwestia ta nie miała jednak istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, skoro niewątpliwym jest upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. W związku z powyższym organ II instancji prawidłowo stwierdził, że sporna decyzja Prezydenta nr 1428/2014 z 23 czerwca 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. (z uwzględnieniem art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b.), poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i brak przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie, mając na uwadze ograniczenia w zakresie uchylenia decyzji, w związku z art. 146 K.p.a., trafnie organ odwoławczy stwierdził, że nie jest możliwe uchylenie spornej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ od dnia doręczenia decyzji upłynęło ponad pięć lat. W związku z powyższym organ II instancji zasadnie stwierdził, że zarzuty niezastosowania się do oceny prawnej i dalszych wskazań wyroków sądów administracyjnych w sprawie i niewłaściwej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., są uzasadnione. Organ odwoławczy natomiast, w przeciwieństwie do organu I instancji, nie naruszył przepisów postępowania, w tym w pełni zastosował się do zapadłych prawomocnych orzeczeń Sądów w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy został przez organ II instancji przeanalizowany we właściwy sposób, co w konsekwencji doprowadziło do prawidłowego ustalenia przysługiwania wnioskodawcom przymiotu stron postępowania. Organ odwoławczy słusznie również stwierdził zasadność zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu po zwrocie przez Sąd w 2019 r. akt administracyjnych oraz uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych przez organ I instancji dowodów i materiałów w sprawie. Podsumowując, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone żadne, w tym wskazane w skardze, przepisy prawa procesowego. Wydanie kontrolowanej decyzji zostało poprzedzone skrupulatnym wyjaśnieniem istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena dokonana przez organ odwoławczy nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a., w zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie konieczne jej elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest należyte i nie ogranicza się do zbyt ogólnych stwierdzeń. Sąd stwierdził, że brak rozważań organu w kwestii, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., zostałaby wydana inna decyzja i jakie ewentualnie naruszenie prawa materialnego miało miejsce w postępowaniu przed organem I instancji zakończonym decyzją z 23 czerwca 2014 r., nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem doktryny, rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W sytuacji natomiast, gdy jak w sprawie niniejszej, wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. Wbrew stanowisku skarżącej, Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał na przyczyny, które stałyby u podstaw uchylenia decyzji Prezydenta z 23 czerwca 2014r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Stanowisko skarżącej, jakoby organ mylił przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., który może być zastosowany po uznaniu, iż strona nie uczestniczyła w postępowaniu i nie miała możliwości czynnego w nim udziału (art. 10 § 1 w zw. z art 28 K.p.a.), z przesłankami stanowiącymi podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym, nie zasługiwało, w ocenie Sądu, na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącej, naruszenie normy zawartej w art 28 K.p.a., na którą powołał się Wojewoda w zaskarżonej decyzji, jak najbardziej może stanowić podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Dodatkowo organ II instancji wyliczył przepisy rozporządzenia WT, które mogły zostać naruszone w toku inwestycji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia oraz po ponownym rozpoznaniu sprawy administracyjnej materialnej w jej całokształcie, a zatem po przeprowadzeniu typowego postępowania jurysdykcyjnego, zorientowanego na ustalenie stanu faktycznego sprawy, dającego podstawę do zastosowania normy prawa materialnego, w zakresie możliwym ze względu na ramy postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. W ocenie Sądu, brak było podstaw do forsowanego w skardze stwierdzenia, że jedyna wadliwość postępowania polegała na niezapewnieniu wnioskodawcom udziału w postępowaniu administracyjnym, bez naruszenia prawa materialnego. Zatem również drugi zarzut skargi, naruszenia art. 146 w zw. z art. 151 § 2 K.p.a., okazał się bezzasadny. W tym stanie rzeczy należało uznać, że Wojewoda Małopolski uwzględnił wytyczne Sądów administracyjnych i sformułował prawidłowe rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie było zgodne z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym przedmiocie. Prawidłowo stosując art. 153 P.p.s.a., organ odwoławczy wywiązał się z nałożonych nań obowiązków. Zarzuty wskazanych w skardze przepisów K.p.a. nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Zdaniem Sądu, dalsze, niż wskazane i omówione w dotychczasowej treści uzasadnienia, twierdzenia i wnioski pism procesowych wniesionych przez uczestnika w niniejszym postępowaniu sądowym, jako wykraczające poza zakres niniejszej sprawy, nie mogły być obecnie przedmiotem badania przez Sąd. Sąd nie miał też podstaw, by się do nich odnosić. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego w toku postępowania administracyjnego art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. polegającego na błędnym przyjęciu, iż organy administracji zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, iż w omawianej sprawie występują przesłanki do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. mimo, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na brak podstaw do zastosowania tego przepisu; 2. art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę z 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy Wojewoda powinien dokonać oceny ewentualnych wad ostatecznej decyzji, a więc nie tylko stwierdzić, że została ona wydana bez udziału wszystkich stron postępowania, ale także tego, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., zostałaby wydana inna decyzja niż decyzja o pozwoleniu na budowę, a zatem rozstrzygnąć, czy doszło do naruszenia prawa materialnego uniemożliwiającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Ponadto domagała się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. W odpowiedziach na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania G.K., J.K., D.L. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 243 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena dowodów zgromadzonych w sprawie została dokonana prawidłowo i nie nosi cech dowolności. Poczynione w oparciu o przeprowadzone dowody ustalenia faktyczne także należy uznać za prawidłowe i brak jest podstaw do ich kwestionowania. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 K.p.a. Kwestia zastosowania tych przepisów była już przedmiotem rozważań w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2565/13 NSA stwierdził, że "Z ratio legis normy art. 146 § 1 K.p.a. wynika, że upływ pięcioletniego terminu przedawnienia, jako negatywna przesłanka do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Oznacza to bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. [...] "Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, lecz także do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy" (R. Stankiewicz, (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, C, H. Beck Warszawa 2011 r., s. 840-841)." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on odpowiednie zastosowanie również w niniejszej sprawie. Ponieważ upłynęło ponad pięć lat od doręczenia decyzji, której dotyczyło wznowienie postępowania, organ administracji zasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku uczestnika postępowania G.K. o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania związanych z jego dojazdem na rozprawę o czy orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Stosownie do art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zwrot poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje jedynie organowi - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę, albo skarżącemu - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W żadnym w tych przypadków zwrot poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego nie przysługuje uczestnikowi postępowania.