II OSK 558/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. D. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 558/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 84/14 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budynek hotelu z przyłączami postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 84/14 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budynek hotelu z przyłączami. P. D. w piśmie z dnia 18 października 2018 r. wniósł o sprostowanie uzasadnienia powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że wbrew uzasadnieniu wyroku NSA z 4 listopada 2016 r. "PINB nie wydał decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, lecz z naruszeniem tego przepisu" wynika to bowiem "z analizy szczegółowych danych korespondencyjnych oraz w związku z wyrokiem NSA z 16 grudnia 2015 r. (II OSK 963/14)". W ocenie skarżącego podstawą "do wydania decyzji PINB nr [...] z [...] lutego 2013 r. miało być postanowienie PINB z [...] stycznia 2013 r. o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową budynku przy ul. [...]. Jak wynika z ww. wyroku NSA z 16 grudnia 2015 r. ww. postanowienie PINB zostało doręczone Skarżącemu w dniu 13 lutego 2013 r., a więc dzień po wydaniu decyzji PINB nr [...]". W ocenie skarżącego decyzja PINB nie mogła zostać wydana przed skutecznym doręczeniem Skarżącemu postanowienia o wstrzymaniu robót, co z kolei powoduje, że decyzja ta nie mogła w ogóle wejść do obrotu prawnego i w dniu jej wydania dotknięta byłą wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sformułowanie art. 159 P.p.s.a. wskazuje z kolei, że sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego. Artykuł 156 p.p.s.a. dopuszcza sprostowanie niedokładności, które ujawniły się wydanym wyroku. Zatem możliwe jest sprostowanie tylko takich wad w treści wyroku, które mają charakter oczywisty. Sprostowanie może dotyczyć przykładowo właściwego oznaczenia stron czy też dokładnego wymienienia podmiotów postępowania, wskazania prawidłowej daty czy sygnatury akt rozstrzyganej sprawy. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. I OZ 678/08). Zauważyć należy, że nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Skarżący we wniosku o sprostowanie wyroku zawarł żądanie sprostowania stanu faktycznego z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w istocie stanowi powtórzenie rozważań Sądu Wojewódzkiego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że instytucja sprostowania nie służy do korekty ustaleń sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. Sprostowanie pozwala jedynie na usunięcie niewątpliwych, rzucających się w oko pomyłek w treści komparycji wyroku lub w treści uzasadnienia. Korygowana pomyłka musi mieć walor oczywistości. Zatem ingerencja taka nie może prowadzić do usunięcia lub dopisania określonych stwierdzeń. Zgodnie z art. 144 p.p.s.a. Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku. Z tego powodu, po wydaniu orzeczenia Sąd nie może już ingerować w treść sentencji, ani w treść uzasadnienia. Natomiast wniosek o sprostowanie wyroku w istocie ma związek z oceną zawartą w późniejszym wyroku NSA z 16.12.2015 r. II OSK 963/14, dotyczącym postanowienia wydanego w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w sprawie przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego uwzględnienie żądania z rozpatrywanego wniosku doprowadziłoby do niedopuszczalnej zmiany merytorycznego stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie przytoczonego w ustaleniach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.