II OSK 53/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz D. S. i R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1221/19 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...]; D. S. i R. S. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 sierpnia 2019 r. nr WN-IV.7840.2.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1221/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi: (1) Wspólnoty Mieszkaniowej [...], (2) D. S. i R. S. oraz (3) Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 sierpnia 2019 r. znak: WN-IV.7840.2.2019, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 stycznia 2019 r., nr 18/6740.1/20196, znak: AU-01-2.6740.1.350.2017/ELW/GPA, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi, tj. wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan., wymiennikową, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi, i słaboprądowymi oraz wielostanowiskowymi garażami (podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami nadziemnymi, infrastrukturą techniczną, tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody, i c.o., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w Krakowie – na dz. nr ewid. [...], [...] obr. [...]. Sąd, uwzględniając treść art. 153, art. 170 i art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zwanej dalej "P.b.", wskazał, że sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Zarzuty i zastrzeżenia skarżących również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 207/18. Prawidłowo w sprawie oceniono zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwała Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006 r. Nr 559 poz. 3534), zwanej dalej "MPZP", w tym w odniesieniu co do wymagań dotyczących: dominanty, ilości miejsc parkingowych, zróżnicowanej wysokości budynku, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, zasad ogólnych planu miejscowego. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia: wymagań ochrony środowiska, wymogów nasłoneczniania i zacieniania w zabudowie śródmiejskiej, drogi pożarowej, lokalizacji urządzeń rekreacji oraz kompletności projektu, a także naruszenia prawa procesowego jak art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80, art. 15, art. 107 § 3, art. 8, art. 9, art. 11 art. 84 i art. 89 K.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku oparte na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli: Wspólnota Mieszkaniowa "Z." [...] oraz D. S. i R. S.. Wspólnota Mieszkaniowa "Z." w swojej skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi "zwykłej" na decyzję Wojewody Małopolskiego; oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto zawnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tj. a. wydruku przedstawiającego wizualizacje inwestycji na okoliczność przedstawienia braku zróżnicowania wysokości zabudowy, braku istnienia dominanty architektonicznej, przytłaczających gabarytów budowli, powiązania funkcjonalnego poszczególnych etapów, b. kopii dwóch stron z aktu notarialnego umowy sprzedaży lokalu na okoliczność stosowania przez inwestora postanowień abuzywnych oraz postrzegania przez inwestora poszczególnych etapów jako jednego zamierzenia budowlanego; c. kopii przedkładanych nabywcom przez inwestora planów etapu III na okoliczność błędnego informowania mieszkańców pozostałych etapów co do planowanej inwestycji; a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowo następujących dowodów: a. pisma skarżącej z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o przyspieszenie postępowania) wraz z załącznikami, znajdującego się w aktach sprawy postępowania sądowoadministracyjnego, w tym w szczególności dokumentacją fotograficzną (oznaczoną jako zdjęcia nr 6-19), obrazującą rzeczywiste wykonanie "dominanty", rzeczywiste zagospodarowanie przestrzeni przy "dominancie", brak zróżnicowania wysokości i toporność zabudowy, problemy parkingowe występujące na terenie i w sąsiedztwie realizowanej inwestycji, które powinny wpłynąć na sposób wykładni pojęcia niezbędności zaplanowania odpowiedniej ilości miejsc postojowych – na okoliczność błędnej oceny przez Sąd I instancji prawidłowości ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organy administracji, skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonych decyzji, umożliwiające realizację inwestycji, która jest sprzeczna z zamierzeniami i wskazanymi w treści niniejszej skargi przepisami MPZP, b. treści działu I Sp księgi wieczystej nr [...] – na okoliczność błędnej oceny stanu faktycznego dokonanego przez organy administracji, skutkujące błędnym przyjęciem, iż realizowana inwestycja nie jest powiązana technologicznie z całym zamierzeniem "A. " i nie stanowi jednego zamierzenia budowlanego w rozumieniu art. 33 ust. 1 P.b. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c MPZP przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ściana zielona o szerokości 8 m (sąsiadująca z budynkiem "M.", który ma zróżnicowanie wysokości od 6 do 8 m) oraz o wysokości około 20 m będzie stanowić faktyczną dominantę, co skutkuje niewłaściwym zastosowaniem błędnie wyłożonego przepisu i w konsekwencji uznaniu, iż spełniony został nakaz ustanowiony w powołanym przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. d MPZP w zw. z § 9 ust. 6 pkt 2, 3, 9 i 13 MPZP przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zróżnicowanie wysokości na minimalnym fragmencie budynku, przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnych wysokości 25 m w pozostałej części budynku spełnia przesłanki odpowiedniego zróżnicowania wysokości i stanowi harmonijne ukształtowanie zespołu zabudowy współczesnej, co skutkuje niezasadnym uznaniem, iż inwestycja spełnia nakaz ustanowiony w powołanych przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b MPZP w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 MPZP przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynek spełnia wymóg zróżnicowania wysokości oraz dodatkowo przyjęcie, że przez "zabudowę" należy rozumieć zabudowę na całym terenie B4.MW/U, a nie określony budynek, co stanowi nieuzasadnioną/uznaniową interpretacją zapisów MPZP; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. f w zw. z § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy MPZP w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż projekt przewiduje wystarczającą ilość miejsc postojowych dla lokali usługowych, podczas gdy błędnie wyliczono ilość miejsc parkingowych, przyjmując za podstawę wyliczeń nieprawidłowe kryteria, w tym także dla osób niepełnosprawnych; 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z art. 33 ust. 1 P.b. w zw. z § 48 ust. 7 pkt 1 i 2 MPZP przez ich błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi w zakresie powierzchni biologicznie czynnej; 6) art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2021 r. poz. 247), zwanej dalej "ustawą środowiskową", w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zw. z art. 63 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 tej ustawy w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2019 r. poz. 1839) przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż inwestycja będąca przedmiotem zaskarżenia nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uprzedniej oceny pod kątem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 7) art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 P.b. w zw. z § 5 ust. 6 i 7, § 8 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 3, § 9 ust. 6 pkt 6 i pkt 7 oraz pkt 13, § 48 ust. 6 pkt 1 lit. a-f, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy MPZP przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz brak było podstaw do odmowy wydania tej decyzji, mimo, iż przedstawiony w sprawie projekt budowlany narusza szereg postanowień MPZP; 8) art. 33 ust. 1 P.b. przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż zamierzenie budowlane będące przedmiotem zaskarżenia stanowi samodzielne zamierzenie budowlane, niebędące jakąkolwiek częścią całości zamierzenia budowlanego "A.", a w konsekwencji niedokonanie oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego; 9) § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1030) w zw. z § 236 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zostały spełnione przesłanki zastosowania tego przepisu, tj. wystąpiły uzasadnione warunkami lokalnymi/architektonicznymi przypadki umożliwiające odstąpienie od zasad ogólnych projektowania drogi pożarowej, skutkujące niewłaściwą klasyfikacją stref pożarowych oraz wydaniem pozwolenia na budowę pomimo niespełnienia przez inwestora wymagań dotyczących długości drogi pożarowej. Ponadto zarzuciła naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono kwestii dominanty architektonicznej, ilości miejsc parkingowych, zróżnicowania wysokości inwestycji, prawidłowości wyznaczenia powierzchni biologicznie czynnej, powiązania technologicznego z pozostałymi etapami inwestycji "A.", stanowienia części całego zamierzenia inwestycyjnego "A." oraz zakresu związania wyrokiem sądu w postępowaniu, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych i prawnych, mających istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wybiórcze przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej, w tym całkowitym pomięciu odniesienia się do materiału dowodowego przedłożonego za skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oparciu wyjaśnień treści zaskarżonego wyroku w przeważającej części na powieleniu twierdzeń przedstawionych przez Wojewodę Małopolskiego w decyzji, a także nieskonfrontowaniu zarzutów skarżącej ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym; 3) art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z dokumentów prywatnych przedłożonych przez strony w skardze i postępowaniu sądowoadministracyjnym, mimo, iż zmierzały one do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie faktycznie zrealizowanej "dominanty" przez inwestora, braku powiązania kompozycyjnego dominanty z pasażem zieleni B8.ZP/KDX, stanowienia przez inwestycję będącą przedmiotem zaskarżonych decyzji integralnej części większej całości, jaką jest kompleks "A." oraz wpływu realizacji inwestycji na krajobraz Obszaru [...]; 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez błędne ustalenie przez Sąd I instancji, iż organy administracji w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały się do zaleceń i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na skutek czego Sąd w niniejszej sprawie wadliwie nie uwzględnił skargi, co stanowi też naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego naruszenie przez nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. *** D. S. i R. S. w swojej skardze kasacyjnej wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie za organem I instancji, że inwestor – A. S.A. spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 P.b., pozwalające na uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji, a także poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez dokonanie w sposób wybiórczy analizy nasłonecznienia mieszkania przy ul. [...], sporządzonej przez U. i dr hab. inż. arch. M. J.; 2) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 w zw. z art. 84 K.p.a. w odniesieniu się do oceny zwiększenia zacienienia/zmiany w oświetleniu naturalnym światłem słonecznym lokalu mieszkalnego skarżących poprzez oparcie się głównie na analizie nasłonecznienia inwestora, a także brak rozważenia powołania biegłego do wykonania analizy nasłonecznienia (pozbawionej elementu subiektywnego), a zatem organ, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zmierzających do załatwienia przedmiotowej sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 3) art. 89 § 2 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sytuacji, kiedy organy administracji powinny były przeprowadzić rozprawę, gdyż zachodzi potrzeba wyjaśnienia sprawy, tym bardziej w sytuacji, gdy organ dysponuje opinią specjalistyczną w sprawie, dotyczącą zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania. Ponadto zarzucili naruszenia prawa materialnego, tj. 1) art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 P.b. oraz § 60 i innych ww. rozporządzenia z 2002 r. przez ich błędną wykładnię, efektem czego było przyjęcie, że zostały spełnione wszelkie warunki formalne, prawne i techniczne do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez błędne uznanie (niewłaściwe zastosowanie), że inwestycja nie wpłynie negatywnie na poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; 3) § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c i § 52 MPZP przez błędne uznanie przez organ II instancji, że w aktualnym kształcie projektu budowlanego, wykazane zostało przez inwestora istnienie powiązania dominanty architektonicznej z terenem pasażu B8.ZP/KDX, w sytuacji gdy teren wewnętrzny inwestycji A. S.A. w ogóle nie ma połączenia pieszego z pasażem B8.ZP/KDX i nigdy go mieć nie będzie – ciąg bezpośredni pieszy tam nie istnieje z uwagi na zabudowę terenu prywatnego pomiędzy nimi, a w zatwierdzonym projekcie brak jest nakazu dotyczącego zachowania i ochrony ciągu zieleni jako wymogu MPZP "[...]"; 4) § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b MPZP przez błędne uznanie (niewłaściwe zastosowanie), że zostały spełnione dla inwestycji A. S.A. warunki dopuszczalnej wysokości zabudowy mieszkalno-usługowej na terenie śródmiejskim obszaru "B" [...]. W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestnik postępowania – A. S.A. w C. wniósł o ich oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Obecni na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: - pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." [...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz złożyła do akt sprawy zdjęcia przedstawiające aktualnie zrealizowaną inwestycję; - pełnomocnik A. S.A. wniósł o oddalenie skarg kasacyjnych, wnioskując o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami obu skarg kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty obu skarg kasacyjnych naruszenia prawa procesowego i materialnego. Obie skargi kasacyjne pozbawione są normatywnych podstaw, które pozwalałyby na stwierdzenie wskazywanych w nich niezgodności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę z obowiązującym prawem. Abstrahują bowiem od konkretnej treści norm prawnych, poprzestając wyłącznie na ferowaniu subiektywnego stanowiska stron wnoszących skargi kasacyjne. W każdym razie brak jest podstaw do stwierdzenia, że udzielone pozwolenie na budowę jest niezgodne z MPZP w zakresie wyznaczonym granicami obu skarg kasacyjnych, tj. co do kwestii dominanty architektonicznej, ilości miejsc postojowych i wysokości budynku, powierzchni biologicznie czynnej; a także co do kwestii nasłonecznienia i zacieniania jeśli chodzi o sąsiednią zabudowę mieszkaniową. W tym też zakresie Sąd I instancji ma w pełni rację, że zaskarżona decyzja uwzględnia wiążącą ocenę prawną zawartą w ww. wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 207/18. Odnośnie do ustalenia zawartego w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c MPZP, co do nakazu lokalizowania w południowym narożniku terenu – dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu B8.ZP/KDX, w sprawie oceniono, że projekt budowlany zawiera takie rozwiązanie, które przedstawia dominantę (ścianę o wymianach ok. 20 m wysokości x 8 m szerokości, w zamyśle projektowym porośnięta zielenią) architektoniczną, ogólnie ujmując, wpisującą się w teren pasażu B8.ZP/KDX (uwzględniono treść § 52 MPZP lokalizując dominantę prostopadle do ww. pasażu). A zatem oceniono, że przestrzennie tego rodzaju rozwiązanie projektowe realizuje w pełni ustalenia MPZP. Poza tym jeśli chodzi o kwalifikację ww. rozwiązania projektowego jako dominanty architektonicznej to w skargach kasacyjnych nie podważono oceny czym taka dominanta powinna być, w szczególności nie wykazano aby miałby to być wyróżnik wysokościowy. W ten sposób MPZP nie definiuje dominanty architektonicznej. Zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) plan miejscowy powinien zawierać dominantę kompozycji przestrzennej, która stanowi jeden z elementów zagospodarowania przestrzennego (patrz: podobnie brzmiący § 2 pkt 5 aktualnie obowiązującego rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Dz. U. z 2021 r. poz. 2404). Właśnie ww. przepisom rozporządzeń odpowiada treść § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c MPZP, akcentując wymóg co do kompozycyjnego powiązania dominanty z pasażem, który to wymów w pełni realizuje projekt budowlany, co zostało w sprawie wyjaśnione w związku z ww. wiążącym wyrokiem WSA o sygn. akt II SA/Kr 207/18. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił wywód prawny, który w pełni podziela skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że funkcją przedmiotowej dominaty jest koncentracja uwagi obserwatora, poprzez skalę i niespotykaną w całym mieście formę i zamknięcie elementem zielonym pasażu B8.ZP/KDX (§ 52 MPZP), stanowiącego główny ciąg pieszy z nakazem formowania zieleni wysokiej w sposób podkreślający oś widokową. To MPZP na odcinku od ul. Zabłocie do ul. Romanowicza ustala prawnie taki pasaż, czego nie niweczy przecinająca faktycznie na gruncie istniejąca zabudowa w ciągu ul. Ślusarskiej. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem oceny są kwestie prawne, a nie subiektywne odczucia/spostrzeżenia stron postępowania (np. materiał zdjęciowy przedawniony na rozprawie przed NSA obrazujący jak faktycznie wygląda proces budowlany, co w żadnym wypadku nie jest oceniane na etapie badania legalności pozwolenia na budowę). Odnośnie do ustaleń zawartych w § 48 ust. 6 pkt b i d MPZP wprost z tych jednostek redakcyjnych planu miejscowego wynika, że dotyczą one granic wyznaczonego terenu o symbolu B4.MW/U. Ma rację Sąd I instancji, że nakaz utrzymania zróżnicowanej wysokości zabudowy: 12-25 m włącznie, dotyczy tego terenu jako całości, a nie wyłącznie terenu inwestycji. Poza tym trudno polemizować z tero rodzaju zarzutami skoro i tak przedmiotowa inwestycja posiada zróżnicowaną wysokość, co niewątpliwe wpisuje się w wymogi utrzymania zróżnicowanej wysokości zabudowy oraz ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych. Także w ramach tych zarzutów odwołanie się do treści § 9 ust. 6 pkt 2, 3, 9 i 13 i § 10 ust. 2 pkt 2 MPZP nie dostarcza argumentów, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia, że projekt budowlany nie realizuje prawidłowo wymogów utrzymania zróżnicowanej wysokości zabudowy ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, z uwzględnieniem uwarunkowań zawartych w § 9 ust. 6 oraz co do wymogu zachowania w przyszłej strukturze zainwestowania terenu istniejących wartości krajobrazowych i widokowych. Odnośnie do ustaleń zawartych w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. f w zw. z § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b MPZP dotyczących wymaganej ilości miejsc postojowych w pełni należy zgodzić się Sądem I instancji, że zaprojektowanie dla 182 lokali mieszkalnych 128 miejsc postojowych, a dla 15 lokali usługowych o powierzchni użytkowej 1166,37 m2 – 26 miejsc postojowych, w pełni odpowiada wymogom planu miejscowego. Uwzględnienie przelicznika 0,7 miejsca postojowego na lokal mieszkalny daje przy zaprojektowanych 182 lokalach mieszkalnych liczbę 127,4 miejsc postojowych dlatego zaprojektowanie 128 miejsc postojowych w pełni odpowiada treści planu miejscowego. Odnośnie do lokali usługowych także nie można doszukać się żadnych nieprawidłowości. Uwzględniając bowiem wymóg z § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b MPZP, tj. 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej i uwzględniając przewidzianą liczbę osób zatrudnionych na poziomie 30 osób i zaprojektowaną powierzchnię użytkowej 1166,37 m2, daje 7,5 miejsca postojowego na 30 osób zatrudnionych i 18 miejsc postojowych na 1166, 37 m2 pow. użytkowej, łącznie 25,5 miejsc postojowych. A zatem zaprojektowanie 26 miejsc postojowych dla usług w pełni realizuje wymogi z planu miejscowego. W omawianym zakresie nie można także stwierdzić naruszenia § 18 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., w tym w odniesieniu do miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Projekt w tym zakresie przewiduje dwa miejsca, w sytuacji gdy MPZP nie zawiera w tym zakresie żadnych wymogów. Ponadto ma rację Sąd I instancji, akceptując w tym zakresie ocenę Wojewody, który zwrócił uwagę, że WSA w wiążącym wyroku o sygn. akt II SA/Kr 207/18 nie zakwestionował aby zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych stanowiło o naruszeniu prawa. Trudno także polemizować z zarzutem dotyczącym wymogu z § 48 ust. 7 pkt 1 i 2 MPZP, co do 30% powierzchni biologicznie czynnej. Po ww. wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 207/18 inwestor uzupełnił dokumentację projektową o dodatkowe opracowanie, którego prawidłowości nie podważono skutecznie. Z dowodów w postaci planszy szczegółowego rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej oraz planszy szczegółowego rozliczenia powierzchni zainwestowanej wynika, że przy ogólnej powierzchni terenu inwestycji 7008 m2 powierzchnia biologicznie czynna wynosi 2106 m2, co stanowi o spełnieniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej min. 30% (2102,4 m2). Strona skarżąca wobec istniejących ww. dowodów nie przedstawiła żadnego miarodajnego kontrdowodu, ani takiej argumentacji, która obrazowałyby, że z oczywistych względów przedstawione organowi dowody przez inwestora zawierają nieprawdziwe dane. Odnośnie do podnoszonych kwestii środowiskowych dotyczących kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jak znacząco oddziałującej na środowisko, a w tym samym wymagającej uzyskania decyzji środowiskowej, wymaga wskazania, że tak sformułowany zarzut jest zupełnie nietrafny. W żadnym razie nie można w okolicznościach niniejszej sprawy mówić o powiązaniu technologicznym przedmiotowej inwestycji z innymi inwestycjami tego samego dewelopera w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej. Trudno uznać aby kontynuowanie zabudowy śródmiejskiej danego terenu zgodnie z wymogami planu miejscowego stanowiło samo w sobie o "powiązaniu technologicznym". Poza tym w okolicznościach niniejszej sprawy trudno w ogóle mówić o problematyce kwalifikacji przedsięwzięć do znacząco oddziałujących na środowisko skoro przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do tego rodzaju inwestycji. W niniejszej sprawie z uwagi na treść § 4 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i datę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie (wniosek z 20 lutego 2017 r.) nie mógł znaleźć zastosowania § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b ww. rozporządzenia z 2019 r., lecz ewentualnie przepisy poprzedniego rozporządzenia z 2010 r., które i tak przedmiotowej inwestycji mieszkaniowo-usługowej z uwagi na jej wielkość nie kwalifikowały do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko (patrz: § 3 ust. 1 pkt 53 lit. a i pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz. U. z 2016 r. poz. 71 – dotyczących obszarów nie mniejszych niż 2 ha i 4 ha powierzchni zabudowy mieszkaniowej oraz 0,5 ha i 2 ha powierzchni użytkowej centr handlowych). W kontekście powiązań z innym inwestycjami, brak jest też podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja jest realizowania w ramach jakiegoś etapu inwestycji w rozumieniu art. 33 ust. 1 P.b. Projekt budowlany takiego bowiem etapowania nie przewiduje. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że brak jest podstaw do skutecznego twierdzenia, że w związku z art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 P.b. w zw. z § 5 ust. 6 i 7, § 8 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 3, § 9 ust. 6 pkt 6 i pkt 7 oraz pkt 13, § 48 ust. 6 pkt 1 lit. a-f, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy MPZP były podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie wykazano w sprawie aby przedstawiony w sprawie projekt budowlany naruszał szereg postanowień MPZP. Odnośnie do wymagań drogi pożarowej należy zwrócić uwagę, że we wiążącym w niniejszej sprawie wyroku o sygn. akt II SA/Kr 207/18 Sąd Administracyjny nie zakwestionował przedmiotowej inwestycji w zakresie wskazywanym w skardze kasacyjnej, tj. co do wymogów z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z § 236 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. I tak § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia z 2009 r. dotyczy sposobu poprowadzenia drogi pożarowej; § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. dotyczy zaliczenia budynku do poszczególnych stref pożarowych; § 236 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r. dotyczy ustalania maksymalnej liczby użytkowników budynku celem określenia wymaganej szerokość i liczby przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku. W okolicznościach niniejszej sprawy ustalono, że drogę pożarową stanowi ul. [...] (droga publiczna), co gwarantuje odpowiedni dostęp z punktu widzenia ochrony pożarowej budynku. Strona skarżąca nie wykazała aby nie był to najdłuższy bok budynku, a krótsze boki budynku miały więcej niż 60 m. Poza tym także wykazane w niniejszej sprawie spełnienie wymogu z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia z 2009 r. tylko potwierdza zgodność projektu budowlanego z prawem. Zresztą w tym zakresie w sprawie wypowiedziała się osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną; zaś strona skarżąca bazuje wyłącznie na własnym gołosłownym stanowisku niepopartym żadnym miarodajnym kontrdowodem. Budynek ma także wydzielone strefy pożarowe, dla funkcji usługowej ZL III, a dla mieszkaniowej ZL IV. W tym miejscu należy przypomnieć, że przedmiotem oceny w niniejszym postepowaniu jest projekt budowlany, a nie np. dalsze plany wykorzystania powierzchni usługowej przez inwestora. Jeżeli w projekcie budowlanym nie ma mowy o pomieszczeniach przeznaczonych pod gastronomię dla jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, to brak jest podstaw do oceny, że projekt wadliwie wyznacza strefy pożarowe. Odnośnie do treści § 236 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r. skarga kasacyjna nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby wskazywać na naruszenie tego przepisu jeśli chodzi o określenie wymaganej szerokości i liczby przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku. Dlatego zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b., art. 33 ust. 1 P.b., art. 35 ust. 1 pkt 1-3 P.b., art. 35 ust. 3 i 4 P.b., § 5 ust. 6 i 7 MPZP, § 8 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 3 MPZP, § 9 ust. 6 pkt 2, 3, 6, 7, 9 i 13 MPZP, § 10 ust. 2 pkt 2 MPZP, § 48 ust. 6 pkt 1 lit. a-f MPZP, § 48 ust. 7 pkt 1 i 2 MPZP, § 52 MPZP, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy MPZP, art. 3 pkt 13, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych oraz § 236 ust. 6 i § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczących kwestii nasłonecznienia i zacieniania, a zawartych w skardze kasacyjnej D. S. i R. S. należy wskazać, że zasadniczo w wiążącym wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 207/18 przesądzono, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, zaś sporządzona w sprawie analiza nasłonecznienia i zacieniania potwierdza, że nie doszło do naruszenia warunków technicznych w odniesieniu do lokalu mieszkalnego skarżących. A mianowicie, w ww. wiążącym wyroku Sąd Administracyjny przesądził, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły iż przedłożone do projektu analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia budynków sąsiednich do projektowanego (s. 13-18 dokumentacji technicznej w części Projekt zagospodarowania działki) zostały prawidłowo wykonane dla obszaru zabudowy śródmiejskiej, a w konsekwencji zatwierdzony projekt budowlany nie narusza obowiązujących w tym zakresie norm techniczno-budowlanych. W sprawie zostały bowiem spełnione minimalne wymagania dla lokali mieszkalnych. Natomiast w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z zaleceniami Sądu, odniesiono się do przedłożonej w dniu 12 marca 2018 r. z pismem uzupełniającym poprzednią skargę D. i R. S. analizy zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania, sporządzonej przez dr hab. inż. arch. M. J.. Otóż z analizy tej wynika jedynie, że czas nasłonecznienia lokalu skarżących w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji ulegnie skróceniu jednak nie poniżej 1,5 h dla zabudowy śródmiejskiej, wymaganej § 60 ww. rozporządzenia z 2002 r. Analiza ta nie przeczy ocenie, że projekt budowlany w omawianym zakresie nie narusza prawa. Nie może jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Skoro nie wykazano naruszenia norm technicznych to kwestii skrócenia czasu nasłonecznienia lokalu mieszkalnego nie można utożsamiać z naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie chodzi tu o wykazanie jakiegokolwiek naruszenia interesu osób trzecich, lecz wyłącznie "uzasadnionego", co powinno mieć swoje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Dodatkowo należy podkreślić, że organ odniósł się nadto do argumentacji skarżących dotyczącej hipotetycznego (antycypowanego) podziału ich lokalu, która to kwestia nie podlega prawnej ocenie w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ, jak trafnie podniósł Sąd, w sprawie brak jest dowodu na dokonanie takiego podziału lokalu, jak i nie wykazano aby w ogóle możliwy był taki podział z uwagi na obowiązujące obwarowania prawne. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej D. i R. S. dotyczące naruszenia art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 P.b. oraz § 60 i innych ww. rozporządzenia z 2002 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia prawa procesowego także należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim zaskarżona decyzja zapadła w związku z wiążącą oceną prawną zawartą w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Kr 207/18. Wywiązanie się zaś przez organ z tej oceny nie uprawnia do stwierdzenia, że postępowanie wyjaśniające obarczone było jakimi wadami. Przypomnieć należy, że w związku z ww. wyrokiem w sprawie wyjaśnienia wymagały kwestie dotyczące: miejsc postojowych, konieczność odniesienia się do analizy autorstwa dr hab. inż. arch. M. J., dominanty architektonicznej, współczynnika powierzchni biologicznie czynnej. Poza tym w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w związku z formułowanymi zarzutami w sprawie wyjaśniono także kwestie związane z wysokością zabudowy, ochroną przeciwpożarową, wymaganiami ochrony środowiska, lokalizacją urządzeń rekreacyjnych oraz kompletnością projektu budowlanego. W tym zaś zakresie ma rację Sąd I instancji ferując ocenę, zgodnie z którą "nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy materialnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 K.p.a.), ponieważ zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo i należycie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), rozpoznał sprawę w jej całokształcie po raz drugi; uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (art. 107 § 3 K.p.a.). Nie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. (...), zaskarżona decyzja uwzględnia ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone we wiążącym orzeczeniu Sądu (art. 153 p.p.s.a.). (...), w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 84 K.p.a.) ani przeprowadzenia rozprawy (art. 89 K.p.a.)". Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni tą ocenę podziela, co w istocie potwierdza merytoryczna ocena ww. zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, co do słuszności podjętego przez Sąd I instancji wyroku o oddaleniu skargi "zwykłej", a tym samym o legalności wydanej w niniejszej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Poza tym sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że wskazywane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Sam w sobie brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, czy nieuwzględnienie wnioskowanych dowodów nie niweczy prawidłowości podjętego przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia. Dlatego zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; art. 106 § 3 p.p.s.a.; art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 w zw. z art. 84 K.p.a. i art. 89 § 2 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Nie orzeczono o kosztach na rzecz uczestnika postępowania – A. S.A., do którego nie znajdują zastosowania art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W tym zakresie ma miejsce zastosowanie ogólna reguła postępowania sądowoadministracyjnego wynikająca z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, a przepis szczególny nie stanowi inaczej.