II OSK 486/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 429/22 w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 13 czerwca 2022 r. nr IR.I.7840.6.2.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 429/22, oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego (Wojewoda) z 13 czerwca 2022 r., znak: IR.I.7840.6.2.2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższą decyzją Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 12 kwietnia 2022 r., nr 2.1.2022.Ba, wydaną w oparciu o art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i "rozpoznanie merytoryczne skargi", jak również o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez jak wynika z treści uzasadnienia wyroku błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji publicznej I i II instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia, że zapis "§ 12 pkt 12 ust. 3 lit. b)" [powinno być § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) - dopisek NSA] uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zmienionej kolejnymi uchwałami (dalej jako: "m.p.z.p.") umożliwia Spółce posadowienie inwestycji na terenach oznaczonych symbolami "P", ",W2" i "T", podczas gdy, przy uwzględnieniu kryterium minimalnej odległości od zabudowy, tereny, na których istnieje potencjalna możliwość lokalizacji stacji bazowej, stanowią niewielki obszar Gminy [...], gdzie w praktyce posadowienie wieży telekomunikacyjnej jest niemożliwe z przyczyn opisanych w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej; b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137, zwana dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym wyroku oddalił skargę; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 46 ust 1, 1a oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 884 ze zm., zwana dalej: "specustawą") w zw. z § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) m.p.z.p., poprzez brak prawidłowej interpretacji zapisów m.p.z.p. i uznanie, że przepisy rangi ustawowej nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zdaniem Sądu w m.p.z.p. wskazano wprost tereny przeznaczone do budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, oznaczone symbolami "P", "W2" i "T", podczas gdy, jak wynika z analizy zamieszczonej w załączonym do wniosku projekcie zagospodarowania działki, ww. tereny w przeważającej części nie spełniają warunku § 12 pkt 12 ust. 3 lit. b) [powinno być § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) - dopisek NSA] m.p.z.p. - tj. minimalnej odległości od zabudowy, poza nielicznymi wyjątkami, co w praktyce uniemożliwia posadowienie na nich inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, a zatem m.p.z.p. wprowadza istotne ograniczenie budowy inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej; ponadto nie jest prawidłowe stanowisko Sądu, iż okoliczność, że w m.p.z.p. wyznaczono obszary, na terenach których mogą być lokalizowane obiekty budowlane takie jak stacje bazowe oznacza a contrario, że na pozostałych terenach taka budowa nie jest dopuszczalna, albowiem taka interpretacja zapisów m.p.z.p. w świetle poglądów zaprezentowanych dotychczas w orzecznictwie jest niezgodna z treścią art. 46 ust. 1 i 2 specustawy; b) § 36 ust. 3 pkt 3 lit. f) m.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że na terenach oznaczonych symbolem "R" możliwe jest sytuowanie urządzeń infrastruktury technicznej, ale wyłącznie takich, które wspomagają realizowanie na tym terenie funkcji podstawowej, co nie wynika z przywołanego zapisu m.p.z.p., lecz jego interpretacji przez Sąd, która nie jest zgodna z wykładnią literalną ww. zapisu, jak również z przywołanymi powyżej art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 specustawy; c) § 4 ust. 7 m.p.z.p. w świetle wymogów nałożonych art. 46 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 75 specustawy, poprzez jego błędną wykładnię przez Sąd prowadzącą do uznania, że przewidziany w nim zakaz lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m z wyłączeniem terenów objętych I zmianą m.p.z.p. odnosi się do budowy wieży o wysokości 43 m, a nie montowanych na niej anten, których długość nie przekracza 3 m, która to interpretacja uniemożliwiałaby posadowienie inwestycji skarżącej, ale też stawiałaby pod znakiem zapytania jakąkolwiek tego rodzaju inwestycję z zakresu infrastruktury technicznej na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem "R" (a biorąc pod uwagę wskazane w niniejszej skardze kasacyjnej ograniczenia na całym obszarze objętym m.p.z.p.), podczas gdy przeznaczenie terenów rolniczych zgodnie z przywołanym powyżej art. 46 ust. 2 specustawy nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż analiza przywołanych zapisów m.p.z.p. istotnie może prowadzić do wniosku, iż m.p.z.p. dopuszcza lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze oznaczonym symbolem "R"; d) art. 35 ust. 4 Pr.bud., poprzez akceptację przez Sąd odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego skarżącej i wydania pozwolenia na budowę przez organy administracyjne obu instancji, pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 32 ust. 1 i 4 Pr.bud., w związku z czym organy nie mogły odmówić skarżącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka rozwinęła swoje zarzuty, przedstawiając stosowną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Podkreślić dodatkowo należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych aktów według stanu faktycznego i prawnego na datę ich wydania. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty, z zastrzeżeniem o którym będzie mowa poniżej, nie były w stanie skutecznie podważyć dokonanej przez Sąd Wojewódzki oceny zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, że organy architektoniczno-budowlane uznały, że nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] w [...], gdyż została ona zaprojektowana na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem R, gdzie tymczasem, zgodnie z postanowieniami m.p.z.p., lokalizacja tego typu inwestycji, możliwa jest jedynie na terenach oznaczonych jako: P, W2 lub T (§ 12 ust. 12 pkt 3 lit. a) m.p.z.p.). Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że w m.p.z.p. wskazano tereny przeznaczone wprost pod budowę stacji bazowych (nadawczo-odbiorczych) telefonii komórkowej. A także, że w § 4 pkt 7 m.p.z.p. zawarty został zakaz lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m, ale wyjątek od tej zasady został określony w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a) m.p.z.p., gdyż "lokalizację masztów i anten bez ograniczenia ich wysokości dopuszczono na terenach oznaczonych, jako W2, T, m.in. na terenach przeznaczonych pod zabudowę infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej". Sąd I instancji stwierdził, że "(...) obiekty budowlane takie jak projektowana stacja bazowa - w świetle ustaleń planu - na obszarze Gminy [...] mogą być lokalizowane na terenach oznaczonych symbolami P, W2 lub T. To powoduje, że z postanowień planu wynika a contrario, że na terenach oznaczonych symbolem R nie jest dopuszczalna budowa tego typu obiektów.". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako prawnie nieskuteczne należy ocenić zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, które odwołują się do zapisu § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) m.p.z.p. (w zakresie sieci teletechnicznych dopuszcza się lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy, nie związanej z siecią), w sytuacji gdy strona skarżąca kasacyjnie nie oparła swoich zarzutów na naruszeniu § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a) m.p.z.p., który dopuszcza lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych pod warunkiem położenia w terenach oznaczonych jako: P, W2 lub T. Nadto, nie sposób uznać, że regulacja zawarta w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) m.p.z.p. ustanawia zakaz, o charakterze quasi generalnym (ogólnym), lokalizowania obiektów telefonii komórkowej. W tym zakresie należy przywołać stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. NSA w wyroku z 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2429/22, wskazał, że przepisy specustawy (uwrust) "nie wyłączają kompetencji organów planistycznych w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ani też nie pozbawiają gminy prawa do uwzględniania w planie miejscowym wartości wysoko cenionych, określonych w art. 1 ust. 2 upzp, w tym walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 2 upzp). (...) z art. 46 ust. 1 i 2 uwrust nie wynika przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem. Przepisy te nie przyznają przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Przeciwnie, potrzeba ochrony szczególnie cennych obszarów gminy może przemawiać za ustanowieniem pewnych zakazów, w tym dotyczących realizacji inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym.". NSA w wyroku z 18 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3131/18, wyraził podgląd, że "z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy z dnia 7 maja 2010 r. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Wskazuje się przy tym, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią.". Ponadto, zaakcentowania wymaga, że Spółka, w opisie do projektu zagospodarowania działki lub terenu, w sposób ogólny wskazała, że "jedynym obszarem spośród terenów P, W2 i T spełniającym kryterium odległościowe jest teren pod zbiornikami wody W2 w odległości 20 m od planowanej inwestycji. Gmina, która jest właścicielem tego terenu, nie jest zainteresowana współpracą z inwestorem i realizacją stacji bazowej na tym terenie. Jedyny teren T wskazany w MPZP dedykowany infrastrukturze technicznej telekomunikacyjnej jest już wykorzystywane przez istniejącą stację bazową obcego operatora. Jest to niewielki obszar wykorzystywany przez obecnego operatora i nie ma możliwości lokalizowania na nim kolejnej wieży. Taki stan rzeczy uniemożliwia realizację przedmiotowego przedsięwzięcia na wyznaczonych terenach P, W2 i T". Nie zostało to należycie uargumentowane pod kątem prolongacji sygnału i braku możliwości posadowienia stacji bazowej na terenie T. W świetle powyższego, zarzuty naruszenia art. 151, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) m.p.z.p., art. 46 ust. 1, 1a, oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 specustawy w zw. z § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b) m.p.z.p., § 4 ust. 7 m.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 75 specustawy, art. 35 ust. 4 Pr.bud., nie mogły odnieść pożądanego skutku. Autor skargi kasacyjnej w sposób nieuprawniony w podstawie kasacyjnej z punktu 1a) opisanego wyżej środka zaskarżenia łączy naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ze wskazanymi przepisami postępowania i prawa materialnego. Przepis ten dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Zdaniem składu orzekającego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane przepisem elementy, stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy, a stanowisko Sądu wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku wymaganej kontroli instancyjnej. Zauważyć trzeba, że Sąd Wojewódzki, nie dokonywał szczegółowej wykładni § 4 ust. 7 m.p.z.p. przez pryzmat specustawy, odwołał się jedynie do jego treści, podnosząc, że "zakaz (...) odnosi się do terenów innych niż tereny wymienione w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a mpzp (...) dotyczy nie tylko anten, ale także masztów antenowych.". Zasadniczą podstawą oddalenia skargi była okoliczność, że sporna inwestycja została przewidziana na terenie do tego nie przeznaczonym. Skarga kasacyjna zaś tego, jak wyżej podkreślono, skutecznie nie podważyła. Bezpodstawnie także wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że: "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (art. 1 § 1 p.u.s.a.); "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 p.u.s.a.); "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie" (art. 3 § 1 p.p.s.a.). O naruszeniu ww. przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, odmawiając rozpoznania skargi, lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, względnie zastosował środek nie przewidziany ustawą. W niniejszej sprawie nie można doszukać się takiej zależności. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z wynikami kontroli sądowej nie świadczy o naruszeniu ww. przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny, nie podziela jednakże stanowiska Sądu I instancji wyrażonego na tle § 36 m.p.z.p., który wskazał, że "Plan stanowi, że: "Funkcją podstawową stanowi rolnicza przestrzeń produkcyjna." Za zgodne z tym planem elementy zagospodarowania działki uznaje się m.in. urządzenia infrastruktury technicznej (§ 36 ust. 3 pkt 3 lit. f), niemniej chodzi w opinii Sądu tylko o takie urządzenia, które wspomagają realizowanie na tym terenie funkcji podstawowej. Obiekty infrastruktury technicznej pełnią rolę towarzyszącą przeznaczeniu terenu określonemu w planie, a zatem pełnią rolę służebną wobec zabudowy rolniczej produkcyjnej. O zachowaniu funkcji podstawowej decydować mogą natomiast obiekty, którym urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszą.". M.p.z.p. został uchwalony m.in. na podstawie art. 3, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p."). Według art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Odczytując znaczenie określenia użytego w § 36 ust. 3 pkt 3 lit. f) m.p.z.p. "urządzenia infrastruktury technicznej" nie można pomijać brzmienia tej podstawy ustawowej, która obowiązywała w dacie uchwalenia m.p.z.p. Jak z przywołanego przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. wynika, nie wskazano w hipotezie tego przepisu "infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej, czy też telekomunikacji". Nie ma jednak, zarówno w świetle przepisów ustawy, jak i ustaleń m.p.z.p., podstaw do przyjęcia, że "infrastruktura techniczna" nie obejmowała infrastruktury z zakresu telekomunikacji (zob. wyrok NSA z 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2633/22). Tym bardziej, że zarówno w § 36 ust. 3 pkt 3 lit. f) m.p.z.p. (dot. terenów rolniczych oznaczonych symbolem R), jak i w § 33 ust. 3 pkt 4 lit. d) m.p.z.p. (dot. terenów przemysłowych z wyłączeniem terenów eksploatacji powierzchniowej oznaczonych symbolem P), § 59 ust. 3 pkt 2 lit. c) m.p.z.p. (dot. terenów infrastruktury wodociągowej oznaczonych symbolem W2), § 61 ust. 3 pkt 2 lit. c) m.p.z.p. (dot. terenów infrastruktury telekomunikacyjnej oznaczonych symbolem T) - na terenach P, W2 i oczywiście T, dopuszczono lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych - za zgodne z planem uznano elementy zagospodarowania działki w postaci "urządzenia infrastruktury technicznej". W myśl art. 75 ust. 1 specustawy, przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Na marginesie, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadome jest z urzędu, że w zakresie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zapadł wyrok WSA w Kielcach z 29 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 109/24 (od tego wyroku została złożona skarga kasacyjna zarejestrowana w sprawie pod sygn. akt II OSK 2087/24), stwierdzający nieważność § 4 ust. 7 oraz § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a) tej uchwały, natomiast w zakresie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w sprawie uchwalenia I zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., zapadł wyrok WSA w Kielcach z 29 maja 20241 r., sygn. akt II SA/Ke 110/24, stwierdzający nieważność § 3 pkt 3 tej uchwały. Spółka może zatem rozważyć ponowne złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.