II OSK 485/17

Dnia 24 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. C. i Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2295/15 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od R. D. na rzecz B. C. i Z. C. solidarnie kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2295/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi R. D. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] i poprzedzająca ją decyzję Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 5 maja 2015 r. B. i Z. C. wystąpili do Starosty Mińskiego o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, zjazdu publicznego, zbiornika wód opadowych na działkach o nr ew. [...] (przy ul. [...] w M.) oraz na wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu ściany istniejącego budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce o nr ew. [...], załączając do niego projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i przynależne do izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Starosta Miński na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, w określonym terminie. Inwestor wykonał nałożone postanowieniem obowiązki, wobec powyższego Starosta Miński decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i Z. C. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku usługowo-handlowego. Od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. do Wojewody Mazowieckiego odwołanie złożył R. D. Wojewody Mazowieckiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż zostały spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Spełnione zostały także wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ponieważ projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami § 19 planu zagospodarowania przestrzennego miasta Mińsk Mazowiecki uchwalonego uchwałą Rady Miasta Mińsk Mazowiecki Nr XVI/139/12 z dnia 13 lutego 2012 r., ponieważ działki o nr ewid. [...] położone są na obszarze oznaczonym symbolem (4)MN/MW/U jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy usługowej. Lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z ustaleniami ust. 3, zgodnie z którym dopuszcza się budowanie obiektów budowlanych na działkach ewidencyjnych bezpośrednio przy granicy lub w odległości 1,5 m od granicy działki. W ocenie Wojewody Mazowieckiego zatwierdzony projekt budowlany zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się analiza nasłonecznienia budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach nr [...], z której wynika, że warunki naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi są spełnione zgodnie z § 13 i 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto do projektu budowlanego została załączona ekspertyza techniczna, z której wynika, że planowana inwestycja nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników istniejących obiektów lub obniżenia ich przydatności do użytkowania. W ekspertyzie zostały wskazane zalecenia, do których należy się zastosować przy wykonywaniu robót budowlanych. Dodatkowo został przedłożony przez inwestorów do zatwierdzenia projekt budowlany wzmocnienia ściany istniejącego budynku podwaliną żelbetową. Wzmocnienie zaprojektowano na działce inwestorów, bez naruszenia własności działki sąsiedniej skarżącego. Projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W zakresie zakłócenia ciągu w kominie wentylacyjnym budynku usytuowanego na działce nr ew. [...], projektowany obiekt spełnia wymogi § 140 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości dla wylotów przewodów wentylacyjnych. Wojewoda Mazowiecki zauważył przy tym, że organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnienia do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiada projektant. Wymóg wskazany w art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego dotyczy obowiązku oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2295/15 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że przedstawiona dokumentacja jest niezgodna z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, a w konsekwencji – z art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z projektu budowlanego wynika, iż inwestor przewidział tzw. etapowanie inwestycji, a mianowicie w pierwszej kolejności wykonanie rozbiórki istniejącego budynku, następnie budowę projektowanego, a dalej – budowę projektowanego zespołu miejsc postojowych w liczbie 19. Przy czym, przedłożony projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje wszystkich wskazanych powyżej etapów inwestycji, nie dotyczy bowiem wskazanych miejsc postojowych. Miejsca te, przewidziano na działkach o nr ew. [...] w M. i objęto odrębnym projektem zagospodarowania terenu dotyczącym tylko tych miejsc. Tymczasem analiza art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wprowadził w nim zasadę, zgodnie z którą pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia inwestycyjnego. W zdaniu 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił etapowanie inwestycji, ale tylko w stosunku do obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przy czym przewidział także obowiązek spoczywający na inwestorze przedstawienia projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (jednego). Zagadnienie to pozostało poza sferą zainteresowania organów orzekających, które to ww. okoliczności w ogóle nie analizowały. Kwestia ta ma zaś znaczenie nie tylko w kontekście ww. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, ale również, w kontekście zgodności projektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przypadku – ustaleniami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/139/12 Rady Miasta Mińsk Mazowiecki z dnia 13 lutego 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2012 r. poz. 1903). Ze wskazanego planu miejscowego wynika (§ 19 planu), że działki inwestycyjne objęte projektem budowlanym, położone są na obszarze nr 4, a w przypadku tego obszaru wskazany plan dopuszcza bilansowanie miejsc garażowo-postojowych poza obszarem nr 4 w ilościach określonych w § 13 ust. 2 pkt 2 (§ 19 ust. 4). W konsekwencji, organy orzekające w sprawie uznały, że zaprojektowanie miejsc postojowych poza obszarem nr 4 jest prawidłowe, a etapowanie inwestycji – zgodne z ww. art. 33 ust. 1, zupełnie nie analizując ani przedłożonego projektu zagospodarowania terenu w powyżej wskazanych kwestiach, ani zgodności przedłożonego projektu budowlanego w tym kontekście ze wskazanym planem miejscowym. Nie dostrzeżono więc, że projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje miejsc postojowych. Nie dostrzeżono również, że choć plan miejscowy dopuszcza usytuowanie miejsc poza obszarem nr 4, to jednak takie usytuowanie musi zapewnić realizację przez wskazane miejsca postojowe ich funkcji, a ta związana jest ściśle z projektowanym budynkiem usługowo-handlowym, wobec czego miejsca postojowe dla tej inwestycji nie mogą znajdować się w dowolnej odległości od inwestycji, którą mają obsługiwać. Warto przy tym zważyć, iż w § 13 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego przewidziano obowiązek zapewnienia miejsc postojowych (w przypadku budynku usługowego – min. 1 miejsce na każde 50 m² powierzchni użytkowej lokalu). W ocenie Sądu decyzje wydane w sprawie nie zostały poprzedzone wyczerpującą oceną w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w myśl którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestycja przewidziana została na działkach o nr ew. [...] w M. Projektowany budynek przewidziano w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej o nr ew. [...] , w granicy której znajduje się parterowy budynek mieszkalny. Odnośnie wskazanego usytuowania obiektu organy orzekające przyjęły, iż nie narusza ona prawa, albowiem plan miejscowy w § 19 ust. 3 dopuszcza taki sposób usytuowania. Zdaniem Sądu, powołanie się na powyższe nie może stanowić o wyczerpującym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, w kontekście ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przy czym, rację mają organy orzekające wskazując, iż ww. plan miejscowy umożliwia lokalizację obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy lub w odległości 1,5 m od granicy, ale jednocześnie wskazuje, że jest to możliwe jedynie przy zachowaniu przepisów ustawy – Prawo budowlane i przepisów odrębnych. Zatem organy orzekające nie mogły ograniczyć się w tej kwestii tylko do przywołania ww. § 19 ust. 3 planu (w tym – niepełnego jego brzmienia). Tym bardziej, że wskazany zapis planu koresponduje z § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym przypadku ww. plan miejscowy takie usytuowanie przewiduje, niemniej należało jeszcze przeanalizować przepisy § 13, 60 i 271–273 lub przepisy odrębne określające dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, aby stwierdzić, czy zapisy w nich zawarte takiej lokalizacji się nie sprzeciwiają. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie w tym przypadku może mieć § 271 wskazanych warunków technicznych i uregulowane w nim odległości między budynkami, dla zachowania odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej. Oceny w tym kontekście w sprawie zabrakło, a wobec tego nie sposób przyjąć, aby przed wydaniem decyzji dokonano wyczerpujących sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd stwierdził, że od dokonania sprawdzeń w ww. zakresie nie zwalniało organów orzekających uzgodnienie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r. wnieśli B. i Z. C. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi w miejsce jej oddalenia, mimo że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja wydana została po szczegółowej i wnikliwej analizie stanu faktycznego, a przy jej wydawaniu organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, szczególności przepisów ustawy – Prawo budowlane (ani aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie), ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy; b. art. 141 § 3 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku z jakich przyczyn Sąd pierwszej instancji uznał za niewystarczające w celu dokonania oceny inwestycji pod kątem spełnienia wymogów określonych przepisami odrębnymi, uzgodnienie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; 2. naruszenie prawa materialnego: a. art. 33 ust. 1 zdanie drugie Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i uznanie za część inwestycji etapowej zamierzenia budowlanego, które zostało już zrealizowane na innej nieruchomości, na podstawie odrębnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz które zostało odebrane i dopuszczone do użytkowania; b. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię przejawiającą się uznaniem za niewystarczającą przeprowadzoną przez organy administracji ocenę planowanej inwestycji i złożonego przez uczestników projektu zagospodarowania i uznaniem, że tego typu ocena powinna być przez organ w jakiś sposób rozszerzona; c. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i uznanie, że w toku oceny planowanej inwestycji organ administracji, w celu stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania nie może posłużyć się sporządzoną w tym celu ekspertyzą (uzgodnieniem), wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy; d. art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, pomimo że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie przesłanki konieczne dla wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, uczestnicy postępowania (inwestorzy) przedłożyli kompletną wymaganą dokumentację. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących kasacyjnie uzupełnił skargę kasacyjną w granicach zakresu i podstaw zaskarżenia, załączając dowody w sprawie, które nie zostały wzięte pod uwagę bądź też nie były znane Sądowi pierwszej instancji, to jest: 1. fragment Projektu architektoniczno-budowlanego budynku usługowo-handlowego na działkach nr ewid. [...],[...] w M. zawierający projekt zagospodarowania terenu w zakresie parkingu, zatwierdzony decyzją Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] sygn. [...]; 2. fragment opisu ww. Projektu w części dot. ochrony przeciwpożarowej; 3. fragment ww. projektu w części dot. przesłaniania budynku na działce nr [...]; 4. fragment ww. projektu w części dot. Ekspertyzy technicznej budynku na działce nr [...]; 5. decyzję Starosty Mińskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] sygn. [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę; 6. decyzję Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] sygn. [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę parkingu; 7. zawiadomienie z dnia 1 września 2016 r. o zakończeniu budowy parkingu; 8. protokół czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 23 marca 2017 r. sporządzony przez Komendę Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w Mińsku Mazowieckim; 9. stanowisko Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 marca 2017 r. 10. zawiadomienie o zakończeniu budowy zjazdu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw biorąc pod uwagę pismo ją uzupełniające oraz załączone do niej dokumenty. W świetle akt sprawy, którymi dysponował Sąd pierwszej instancji oraz dokumentów załączonych do pisma stanowiącego uzupełnienie skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok jest całkowicie błędny, podobnie jak i argumentacja uzasadniająca jego rozstrzygnięcie. Po pierwsze, nie wiadomo dlaczego i na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że inwestor przewidział etapowanie inwestycji i pierwszym etapem miało być wykonanie rozbiórki istniejącego budynku, następnym budowa budynku usługowo-handlowego a ostatnim budowa 19 miejsc postojowych. Tymczasem jak wynika z przedstawionych akt, sprawa dotyczyła wyłącznie: zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "budynku usługowo-handlowego wraz z instalacjami wewnętrznymi (obiekt kat. XVII), zjazdu publicznego (obiekt kat. IV), zbiornika wód opadowych (obiekt kat. VIII) na działkach o nr ew. [...] oraz na wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu ściany istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w M.". Tak został określony przedmiot postępowania w osnowie decyzji nr [...] Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2015 r. podobnie we wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Z żadnego pisma inwestorów nie wynika, że miała to być inwestycja etapowana, jak przyjął Sąd, ani że przedmiot postępowania w tej sprawie jest inny, niż wynika to z wcześniej cytowanej osnowy decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Skoro nie miała to być, jak Sąd przyjął, budowa, w której inwestor przewidział tzw. etapowanie inwestycji, to błędna jest ocena Sądu, że przedstawiona dokumentacja jest niezgodna z art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że wydane decyzje nie zostały poprzedzone wyczerpującą oceną w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co jest związane z tym, że projektowany budynek usługowo-handlowy ma być usytuowany 1,50 m od granicy działki sąsiedniej i czy nie będzie to miało wpływu na budynek skarżącego. Poza tym zdaniem Sądu nie przeanalizowano, czy usytuowanie budynku 1,5 m od granicy działki nie narusza § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Uzgodnienie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych jest niewystarczające, gdyż zdaniem Sądu zabrakło oceny w tym kontekście w decyzjach organów pierwszej i drugiej instancji. W podsumowaniu powyższych uwag, Sąd podziela wszystkie zastrzeżenia skarżącego zgadzając się z nimi, że zbyt pobieżnie przeanalizowano w sprawie formułowane przez niego w postępowaniu zarzuty, dotyczące zacienienia, wpływu wykonywanych robót na jego zabudowę, czy też kwestii przeciwpożarowych, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie powyżej przedstawione argumenty Sądu pierwszej instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przemawiające zdaniem tego Sądu za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, delikatnie mówiąc, są nieuzasadnione. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm., tekst jedn.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 113 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie akt sprawy. Sąd też stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. może mieć miejsce jeżeli Sąd stwierdzi: – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji, faktycznie też zastosował art. 135 p.p.s.a., chociaż nie powołał tego przepisu w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przywołanie powyższych przepisów postępowania w tej sprawie, chociaż naruszenie nie wszystkich z nich zostało zasygnalizowane w skardze kasacyjnej, było niezbędne, chociażby z tego względu, że skład orzekający w tej sprawie Sądu pierwszej instancji, nie do końca chyba zdawał sobie sprawę w jakim zakresie sprawuje wymiar sprawiedliwości, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Sądowa kontrola zaskarżonego aktu może mieć miejsce wyłącznie pod względem zgodności z prawem (materialnym i postępowania) nie ma więc tu miejsca na dowolność ocen, czy też wątpliwości sądu wynikające z braku wiedzy specjalistycznej, jeżeli w sprawie są opinie czy też uzgodnienia z osobami posiadającymi wymagane wiadomości specjalne w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Wszystkie wątpliwości Sądu, wynikające z zastrzeżeń skarżącego zawartych w skardze, zostały wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, ponadto znajdują swoje odzwierciedlenie w zatwierdzonym projekcie budowlanym, który jak z tego wynika niezbyt dokładnie został przeanalizowany przez Sąd pierwszej instancji. Odpowiadając na wątpliwości Sądu co do usytuowania budynku usługowo-handlowego w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki, należy zauważyć, że jest to zgodne z § 19 ust. 3 uchwały Nr XVI/139/12 Rady Miasta Mińsk Mazowiecki z dnia 13 lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Mińsk Mazowiecki (dalej: plan miejscowy) oraz z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnośnie ochrony przeciwpożarowej, jak wynika z akt sprawy projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2015 r. został uzgodniony "bez uwag" w dniu 22 stycznia 2015 r. z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. M. upr. nr [...]. Poza tym na s. 13–14 w pkt 9 projektu budowlanego szczegółowo opisano warunki ochrony przeciwpożarowej dla całego obiektu, w tym że ściana zewnętrzna budynku od strony granicy z działką nr [...] będzie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego REI120. W związku z powyższym nie mają tu zastosowania przepisy § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem dotyczą one ścian budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Podobnie przepisy § 272 i 273 rozporządzenia, których przeanalizowanie zalecił Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mają w tym przypadku zastosowania, gdyż dotyczą odległości ścian zewnętrznych budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki i odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej. Nie wiadomo więc dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał kwestie ochrony p.poż. za niedostatecznie wyjaśnione, jednocześnie formułując, jak wynika z powyższego, błędne wskazania co do dalszego postępowania. Dodatkowo potwierdzeniem braku zastrzeżeń co do ochrony p.poż. przedmiotowego obiektu może być protokół ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 23 marca 2017 r. oraz stanowisko Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 marca 2017 r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym. Obawy i zastrzeżenia skarżącego R. D. co do zbyt bliskiego usytuowania budynku względem jego budynku oraz kwestia zacienienia, które podzielił Sąd w zaskarżonym wyroku, były całkowicie bezzasadne oraz pozbawione jakichkolwiek podstaw w świetle przedstawionego przez inwestorów projektu budowlanego oraz załączonych opinii i ekspertyz, których Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy, do projektu budowlanego była załączona "Ekspertyza techniczna budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w M., dotycząca budowy projektowanego budynku usługowo-handlowego w sąsiedztwie budynku mieszkalnego" z dnia 22 kwietnia 2015 r. przygotowana przez mgr K. K. posiadającego uprawnienia nr [...]. Z powyższej ekspertyzy wynika, że budowa budynku usługowo-handlowego w bliskim sąsiedztwie z istniejącym na działce nr [...] budynkiem, z uwagi na zastosowaną konstrukcję oraz sposób użytkowania, nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników istniejącego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Poza tym, Sąd wydając zaskarżony wyrok nie wziął pod uwagę, że decyzja nr [...] Starosty Mińskiego z dnia [...] lipca 2015 r. przewidywała również "wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu ściany istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w M. Obawy skarżącego oraz Sądu pierwszej instancji, co do możliwości zacienienia, są również nieuzasadnione, co wynika z analizy nasłonecznienia budynku istniejącego na działce nr [...], zamieszczonej na s. 41a, 41b i 41c projektu budowlanego. Z analizy tej wynika "W związku z usytuowaniem budynku na działce nr [...] względem stron świata, tzn. usytuowaniem okien w istniejącym budynku od strony północno-wschodniej i północno-zachodniej, nowoprojektowany budynek nie wpływa na czas nasłonecznienia w istniejącym budynku. W związku z tym nie ma celowości zastosowania § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przy rozpatrywaniu wpływu nowoprojektowanego budynku na czas nasłonecznienia w istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym." W świetle powyższych rozważań należy uznać, że stan faktyczny sprawy, ustalony został przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo, nie został jednak prawidłowo zrozumiany przez Sąd pierwszej instancji, który oparł się na hipotezach, domysłach i zarzutach skargi, a nie ma materialne dowodowym zgromadzonym w sprawie, a w szczególności projekcie budowlanym. W skardze kasacyjnej trafnie podnosi się naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 33 ust. 1 i art. 35 Prawa budowlanego. Przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego nie powinien mieć w tej sprawie w ogóle zastosowania, gdyż nie była to inwestycja podlegająca etapowaniu, jak błędnie przyjął Sąd. Przedmiotem postępowania w tej sprawie było wyłącznie zamierzenie budowlane opisane w osnowie decyzji Starosty Mińskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Odrębną sprawą była rozbiórka budynku handlowego zlokalizowanego w M. na działkach nr [...], wykonana na podstawie decyzji Starosty Mińskiego nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Również odrębną sprawą była budowa parkingu na 19 miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] w M., zrealizowana na podstawie decyzji Starosty Mińskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., zakończona we wrześniu 2016 r. Lokalizacja przedmiotowych miejsc postojowych jest zgodna z § 19 ust. 4 planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/139/12 Rady Miasta Mińsk Mazowiecki z dnia 13 lutego 2012 r. Powyższe inwestycje (rozbiórka budynku i budowa miejsc postojowych) nie były objęte kontrolą sądową, nie mogły też mieć wpływu na ocenę Sądu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] lipca 2015 r. Jak wykazano wcześniej, nie było też żadnych powodów aby uznać, że decyzje uchylone zaskarżonym wyrokiem zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, jak przyjął Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji powyższych ustaleń należało również uznać, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., jak trafnie podnosi się w pkt 1a skargi kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.