II OSK 455/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ Sędzia WSA del. Malgorzata Miron Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 6/12 w sprawie ze skargi B. P., D. Z., M. M. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 20 listopada 2012 r., II SA/Ke 6/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Kielcach oddalił skargę B. P., D. Z., M. M. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w Kielcach z [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z [...] lipca 2011 r. [...] Wójt Gminy Sobków określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do produkcji wapiennych wyrobów drobnoziarnistych" planowanego do realizacji w obrębie gruntów miejscowości Wierzbica gm. Sobków na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] przez [...]. Odwołania od decyzji organu I instancji wnieśli A. W., J. P., A. R., M. M. oraz B. P. wskazując zgodnie, że istniejąca kopalnia negatywnie oddziałuje na przyległą drogę oraz działki będące ich własnością usytuowane przy tej drodze. Wnieśli o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 6, 7, 9, 28 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), a ponadto naruszenie przepisów art. 62 ust. 1 pkt 1a i ust. 2, art. 66 ust. 1 pkt 7a i pkt 15 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzucili również, że decyzja nie zawiera odniesienia do zwiększonego natężenia ruchu samochodów ciężarowych na drodze przebiegającej przez miejscowość Sobków, destrukcyjnego wpływu tego ruchu na infrastrukturę drogową, pogorszenia jakości życia na terenach przyległych do drogi z powodu drgań, hałasu i zapylenia, planowania budowy na terenach znajdujących się w bardzo bliskiej odległości od Rezerwatu Ochrony Przyrody "Wzgórza Sobkowskiego" oraz użytku ekologicznego "skały z murawami kserotermicznymi", Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 Ostoja Sobkowsko-Korytnicka oraz Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 416 "Małogoszcz". Zarzucono, że obszar negatywnego oddziaływania nie zamyka się w granicach działek [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], bowiem obszar ten obejmuje nieruchomości zabudowane i zamieszkałe usytuowane wzdłuż drogi, która ma zapewnić transport produktu z, i do miejsca planowanej inwestycji. Ponadto w odwołaniach podniesiono, że decyzja nie wskazuje wpływu inwestycji na obszary chronione z tytułu zwiększonego zapylenia. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO w Kielcach na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze, podnosząc że oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji stronami w takim postępowaniu będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia w tym zakresie powinny być możliwe na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obejmować obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W ocenie organu odwołujący się B. P., A. W., J. P., A. R. oraz M. M. nie posiadają tytułu prawnego do terenu inwestycji, terenu bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji, jak również nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wynika to z akt sprawy i znajduje potwierdzenie w ustaleniach raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Droga przylegająca do terenu inwestycji posiada status drogi powiatowej, zatem przymiot strony, z tytułu przylegania terenu inwestycji oraz projektowanej obsługi komunikacyjnej, przysługuje zarządcy tej drogi. W związku z powyższym odwołujący się, zdaniem SKO w Kielcach, nie posiadają statusu strony postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Skargi na powyższą decyzję do WSA w Kielcach wnieśli J. P., M. M., B. P. oraz D. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. Na wstępie skargi swój udział w toczącym się "postępowaniu administracyjnym" zgłosiła D. Z., podnosząc, że jego wynik dotyczy jej interesu prawnego. W skardze D. Z. zarzuciła decyzji naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. art. 7, 28, 105 i 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że osoby, które zaskarżyły decyzję Wójta Gminy Sobków z [...] lipca 2011 r. nie mają interesu prawnego i nie są stronami w sprawie, gdy w rzeczywistości przejazd drogą przez Sobków nadmiernej ilości ciężkiego sprzętu w godzinach od 4-23 powoduje wstrząsy, pękanie ścian budynków, hałasy zakłócające spokój i sen. Zwiększa to zachorowalność na nerwice, powoduje alergie i doprowadza do depresji. Droga przez Sobków, Sokołów i Lipę nie spełniać ma parametrów przewidzianych w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organ naruszyć miał również przepisy prawa materialnego, tj.: - art. 21 Konstytucji RP – gdyż, jako obywatele, skarżący mają prawo wymagać, aby nie niszczono ich własności, tymczasem jeżdżące w nadmiernej ilości pojazd ciężarowe po drodze nie przystosowanej do jazdy takiego sprzętu zakłócają spokój, w mieszkaniu trzęsą się meble i sprzęty, mogą pękać ściany, - art. 68 ust. 1 Konstytucji RP – gdyż nadmierny hałas i zanieczyszczanie powietrza powodują nerwicę, alergię, niemożność spokojnego snu doprowadzając do depresji, - art. 68 ust. 4 i art. 86 Konstytucji RP – skoro każdy, kto chce chronić środowisko, a taki jest cel działania mieszkańców Sobkowa, może być stroną w postępowaniu administracyjnym, to odmowa statusu stron przez Kolegium osobom, które działają w celu ochrony tego środowiska, jest niczym nieuzasadniona. Zdaniem skarżącej zostały także naruszone zasady procesu administracyjnego. O decyzjach Wójta Gminy Sobków z 2005 r. o uruchomieniu kopalni nikt nie był zawiadamiany, a decyzja z [...] lipca 2011 r. była podana do wiadomości w obwieszczeniu, zaś D. Z. została o niej prywatnie poinformowana, dlatego nie brała udziału w postępowaniu. Przyjęcie, aby skarżący zlecili biegłemu wydanie opinii jest bezzasadne – to Kolegium powinno zlecić wydanie opinii przez biegłego po przesłuchaniu skarżących, a tego nie uczyniono. D. Z. podniosła, że jest współwłaścicielką działki położonej przy ul. [...] w Sobkowie i małego domku oddalonego około 1 metra od drogi publicznej biegnącej przez Sobków. Domek ten był dwukrotnie remontowany. Aktualnie przy drodze biegnącej przy jej domu, od wczesnych godzin rannych do późnych godzin nocnych, jeździ ciężki sprzęt do Kopalni w Wierzbicy i z urobkiem z tej kopalni, powodując wstrząsy i duży hałas. Dom niszczeje i traci na wartości, a przebywanie w nim jest groźne dla zdrowia. Skarżąca zauważyła, że ma interes prawny w uczestniczeniu w sprawie, co znajduje oparcie w art. 21 Konstytucji RP. Zarzuciła, że decyzji Wójta Gminy Sobków nikt jej nie doręczył, aby mogła wnieść odwołanie. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest całkowicie bezzasadne, bowiem mieszkańcy Sobkowa są zainteresowani, aby spółka nie rozszerzyła działalności, dopóki nie rozwiąże sprawy dotyczącej transportu przedmiotów swej produkcji, dlatego mają prawo skarżenia niesłusznej decyzji Wójta Gminy. Ponadto, wzgórza Sobkowa są obszarem Natura 2000, a degradacja klimatu, zanieczyszczenie powietrza ma niewątpliwie negatywny wpływ na roślinność, zwierzęta leśne i polne. Skargę o tym samym brzmieniu złożyli pozostali skarżący. W odpowiedzi na skargę SKO w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik uczestnika [...] wniósł o odrzucenie skarg z uwagi na brak przymiotu strony wszystkich skarżących, ewentualnie o ich oddalenie. W motywach wyroku oddalającego skargi WSA w Kielcach stwierdził, że skoro oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczać poza granice nieruchomości inwestora, a w szczególności nie obejmie działek, do których tytuły prawne posiadają skarżący, to nie można przyjąć istnienia przesłanek z art. 28 K.p.a. po ich stronie. Tym samym sąd I instancji uznał ustalenia i ocenę dokonaną przez SKO w Kielcach za prawidłowe. Sąd I instancji podkreślił dodatkowo także, że skarga D. Z. podlegała oddaleniu z innych powodów aniżeli skargi pozostałych skarżących. D. Z., co prawda zakwestionowała decyzję Kolegium podnosząc, że organ niesłusznie odmówił uznania pozostałych skarżących za strony, ale nie wykazała związku tego rozstrzygnięcia ze swoim interesem prawnym w rozumieniu art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa). Wskazano, że zarzuty przez nią podniesione dotyczą wykazania jej ewentualnego interesu prawnego do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a nie wniesienia skargi na decyzję umarzającą postępowanie wywołane wniesieniem takich odwołań przez inne osoby. Skargą kasacyjną D. Z. zaskarżano w całości ww. wyrok i zarzucono temu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 28 i art. 127 K.p.a., art. 33 i 50 Ppsa polegające na błędnym przyjęciu przez WSA w Kielcach, że jako współwłaściciel działki i domku ul. [...] w Sobkowie (położonych przy drodze, po której dziennie jeździ do 500 ciężkich pojazdów w godzinach od 4-23), których wartość rynkowa spadła z powodu nadmiernego ruchu pojazdów jeżdżących do kopalni, zakłócania ciszy nocnej i nadmiernego hałasu w dzień, spalin, kurzu, pyłu wapiennego, wstrząsów (pękła ściana) skarżąca nie udowodniła interesu prawnego uzasadniającego uznanie ją za stronę w pojęciu art. 28 K.p.a., gdy ponosi szkodę, uzasadniającą roszczenia wynikające z prawa materialnego, co wykazuje w dalszej części skargi. Ściany pękają w innych domach mieszkańców Sobkowa. WSA w Kielcach pomimo wytycznych NSA nadal uważa, że do sprawy stosuje się art. 127 K.p.a., co jest nieuzasadnione. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, "a w szczególności": a) art. 21 Konstytucji RP przewidujący ochronę własności i prawa dziedziczenia przez Państwo, b) art. 68 ust. 1 Konstytucji RP określający, że każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a tymczasem hałasy nocne i dzienne, zanieczyszczanie powietrza pyłem wapiennym i kurzem powodują, że mieszkańcy Sobkowa chorują na alergie, nerwice, depresje w większym stopniu niż mieszkańcy terenów, gdzie nie ma takich warunków jak obecnie w Sobkowie, c) "art. 68 ust 4" (skarżąca nie wskazała, o jaki akt normatywny jej chodzi) zobowiązujący władze do zapobiegania skutkom degradacji środowiska, samorząd niczego nie uczynił dla ochrony przyrody tej miejscowości, d) art. 86 Konstytucji RP zobowiązujący każdego obywatela do dbałości o stan środowiska; bezzasadne ma być stanowisko WSA w Kielcach uznające, że Konstytucja RP nie może być podstawą do uznania legitymacji procesowej i statusu strony. e) art. 85 Prawa o ochronie środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 z późn. zm.), z którego wynika konieczność dbałości o czystość powietrza; "w tej sprawie obowiązują Polskę wytyczne dyrektywy CAFE, są to tylko teoretyczne wytyczne, których nie przestrzega się na terenie gminy Sobków". f) art. 112 Prawa o ochronie środowiska przewidujący ochronę przed hałasem; przedstawione pismo Inspekcji Ochrony Środowiska Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Kielcach z 20 czerwca "20112 r." potwierdzać ma przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. g) art. 129 Prawa o ochronie środowiska, według którego, jeżeli korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem stało się niemożliwe właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości, h) art. 322 i 323 Prawa o ochronie środowiska, przewidujących odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez podmioty odpowiedzialne na zasadzie prawa cywilnego. Wójt Gminy Sobków w decyzji z [...] lipca 2012 r. przewidując transport wyrobów wapiennych przez tereny zabudowane ponosić ma winę w świetle art. 415 i 417 Kodeksu cywilnego i te przepisy stanowią podstawę dochodzenia roszczeń, gdyż przedsięwzięcie - wydobycie i przerób kamienia wapiennego jest w strefie pobliskiej terenom zabudowanym - Sobków, Lipa. Wzgórza Sobkowskie i Sobkowsko-Korytnickie są obszarem objętym programem "Natura 2000". Kopalnia negatywnie wpływa na zwierzęta leśne i przyrodę niszcząc je, co również podlega ochronie - art. 127 Prawa o ochronie środowiska. W kopalni przewiduje się eksploatację złoża przez 20 lat, do tego czasu rozsypią się budynki. Mieszkańcy Sobkowa, Sokołowa i Lipy stworzyli [...], które jest zarejestrowane w Powiatowym Rejestrze Stowarzyszeń Zwykłych w J. nr rejestru [...] i to stowarzyszenie przeciwdziałało wydawaniu dalszych koncesji na wydobycie kamienia wapiennego w innych miejscowościach, ponieważ nie jest rozwiązany problem transportu kopalin. Mieszkańcy tych miejscowości organizowali blokady drogi i kilkaset osób podpisało protest. Reasumując strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i wstrzymanie wykonania decyzji, ponieważ realizacja tej decyzji naraża mieszkańców na nadmierne szkody. Ponadto wnosi o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie oraz o odmowę wstrzymania wykonania decyzji. Spółka wywodzi, że droga, po której prowadzony jest transport produkcji kopalni ma status drogi powiatowej, ruch na niej prowadzą także inne podmioty. Odwołujący się z tej tylko racji wywodzili swój przymiot stron postępowania, że transport kruszywa ma być uciążliwy. Tymczasem wydana decyzja dotyczy inwestycji nie zwiększającej produkcji już działającej kopalni, a odnosi się do wykonania instalacji służącej przerobowi kopaliny, nadto transport produktów w części prowadzony będzie hermetycznie szczelnymi cementowozami. Inwestor nie prowadzi transportu wyrobów poza teren kopalni, droga powiatowa jest ogólnodostępna, działka do której tytuł prawny posiada skarżąca kasacyjnie położona jest znacznie poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Większość zarzutów ponadto odnosi się do już funkcjonującej kopalni. Wykonany raport oddziaływania na środowisko, wbrew wywodom skargi kasacyjnej został prawidłowo oceniony przez orzekające organy. Postanowieniem z 8 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym D. Z. z 28 lutego 2013 r. podtrzymano wszystkie dotychczasowe zarzuty i wniesiono jak w skardze kasacyjnej. Do pisma dołączono protokół z posiedzenia Wojewódzkiej Komisji Dialogu Społecznego w Kielcach z [...] marca 2012 r. poświęconego uciążliwościom, jakie powoduje funkcjonowanie kopalnia wapieni "Wierzbica", wnosząc jednocześnie o dopuszczenie go w charakterze dowodu w sprawie. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Sobkowa w z [...] marca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli WSA w Kielcach podlegała decyzja SKO w Kielcach o umorzeniu postępowania odwoławczego, albowiem organ ten uznał, że osoby wnoszące odwołanie – A. W., J. P., A. R., M. M. oraz B. P., nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do produkcji wapiennych wyrobów drobnoziarnistych" na enumeratywnie określonych działkach gruntowych w miejscowości Sobków. Z tych względów wszelkie argumenty odnośnie przymiotu strony postępowania u D. Z. są bezprzedmiotowe, skoro nie wnosiła ona odwołania w sprawie. Zasadnie sąd wojewódzki wskazał, że krąg stron w sprawie, będącej przedmiotem orzekania przez organy administracji publicznej, ustala się stosując przepis art. 28 K.p.a., wedle którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Trafnie sąd i instancji wywodzi, że stronami postępowania będą te podmioty, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, albo na które rozciąga się wpływ planowanego przedsięwzięcia. Sąd wojewódzki szczegółowo wskazał w swych motywach, że trafna była ocena organu odwoławczego, wedle którego osoby, które wniosły odwołanie nie dysponują tytułem prawnym do nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływania planowanej inwestycji. Z tego względu zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. i to związany z przymiotem strony u skarżącej kasacyjnie, jest chybiony. Wadliwie został sformułowany zarzut naruszenia art. 127 K.p.a., który dzieli się na trzy paragrafy, skarżąca kasacyjnie mimo, że sama jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej, nie sprecyzowała którego z tych przepisów odnosi się zarzut. Podzielić należy prezentowany w judykaturze pogląd, wedle którego, skoro skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 Ppsa, to w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Z tych samych powodów nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 33 i 50 Ppsa, oba te przepisy dzielą się na mniejsze jednostki redakcyjne, Kasator nie wskazuje, których z nich dotyczy zarzut, przeto nie poddaje się on rozpoznaniu. Cyt. art. 33 Ppsa odnosi się do kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym podmiotów na prawach strony, art. 50 cyt. ustawy określa legitymację strony skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że sąd wojewódzki rozpoznał skargę D. Z., aczkolwiek stwierdził, że nie miała ona przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego został wadliwie skonstruowany pod względem formalnym, skoro posłużono się w skardze kasacyjną formułą, że wymienione w skardze kasacyjnej przepisy to tylko te, które "w szczególności" miałyby być naruszone przez WSA w Kielcach. Wyjaśnić raz jeszcze należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, wymagającym od osoby uprawnionej do jej sporządzenia prawidłowego, tj. jednoznacznego określenia przepisów, naruszenia których miałby się dopuścić sąd I instancji, skoro Naczelny Sąd Administracyjny co do reguły związany jest zarzutami postawionymi przez Kasatora. W skardze kasacyjnej D. Z. nie wskazano na czym ma polegać naruszenie wymienionych przepisów prawa materialnego – czy na błędnej wykładni, czy na ich niewłaściwym zastosowaniu. Zasadne jest stanowisko sądu I instancji, wedle którego wskazywane w skardze, a następnie powtórzone w skardze kasacyjnej przepisy konstytucyjne, nie stanowią o podstawie do ustalania przymiotu strony w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 21 (abstrahując od tego, że dzieli się na dwa ustępy, a w skardze kasacyjnej nie wyszczególniono, którego z nich dotyczy zarzut), art. 68 ust. 1 i 4, art. 86 Konstytucji RP nie są trafne. Przymiotu strony u skarżącej, pamiętając o tym, że przedmiotem kontroli przez WSA w Kielcach była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze na skutek wniesienia środków zaskarżenia przez inne osoby niż skarżąca kasacyjnie, nie można upatrywać w kwestii szkodliwego oddziaływania ruchu drogowego na nieruchomość, do której skarżąca kasacyjnie dysponuje tytułem prawnym i wywodzenie, że skoro po tej publicznej drodze transportuje się wyroby z kopalni, to oznacza to, iż D. Z. przysługiwało prawo strony w postępowaniu zakończonym decyzją SKO w Kielcach. Zarzut naruszenia z kolei art. 85 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, dalej uPoś) nie został wyłuszczony, ograniczono się w skardze kasacyjnej do wymienienia tego przepisu i stwierdzenia, że wynika z niego konieczność dbałości o czystość powietrza. Cyt. przepis określa, że "Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności przez: 1) utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane; 3) zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach". Jak to już uprzednio wskazano, z racji sformalizowania skargi kasacyjnej, nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony skarżącej kasacyjnie, jak należy rozumieć naruszenie cyt. przepisu przez sąd wojewódzki. Zarzut naruszenia art. 112 uPoś został w uzasadnieniu skargi kasacyjnej określony jako brak wzięcia tego przepisu pod uwagę przez WSA w Kielcach (s. 6 skargi kasacyjnej), przy czym D. Z. przywołuje w tym aspekcie ustalenia Inspekcji Ochrony Środowiska w Kielcach. Cyt. przepis stanowiąc, że "Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany", także nie odnosi się do kwestii przymiotu strony u skarżącej kasacyjnie, eksponując wszak oddziaływanie pojazdów poruszających się drogą publiczną przez miejscowość Sobków. Z tych samych powodów, uwzględniając poza tym charakter planowanego przedsięwzięcia i jego zlokalizowanie, nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 129 oraz art. 322 i 323 uPoś. Cyt. przepisy odnoszą się do realizowania roszczeń z tytułu powstania szkód wywołanych oddziaływaniem na środowisko, realizacja tych roszczeń następuje w trybie przepisów prawa cywilnego, z tego względu podnoszone argumenty na rzecz przyznania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją uznać należy za chybione. Sąd dostrzega, że funkcjonowanie kopalni wywołuje oznaczone skutki faktyczne dla miejscowej społeczności, na co wskazuje treść przedstawionego przez skarżącą kasacyjnie protokół z posiedzenia wojewódzkiej Komisji Dialogu Społecznego w Kielcach. Nie ma to jednak znaczenia z punktu widzenia kierunku rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej, skoro sąd I instancji kontrolując decyzję SKO w Kielcach z [...] października 2011 r. badał jej legalność uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty jej podjęcia. Z tych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji.