II OSK 451/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 792/22, którym oddalono skargę kasacyjną M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 404/20, w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia 1 lipca 2019 r. nr 283/VIII/2019 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Lublin postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 792/22, 2. zwrócić M. W. ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 792/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. W. (dalej: skarżąca lub wnioskodawczyni) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 404/20, w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Lublin. NSA podzielił stanowisko skarżącej, że WSA w Lublinie błędnie stwierdził, że poddana kontroli Sądu I instancji uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej. W tym zakresie NSA podzielił stanowisko wyrażone przez NSA w niniejszej sprawie w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 976/20. Wówczas NSA stwierdził, że Sąd I instancji odrzucając skargę skarżącej na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. z uwagi na brak wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały zgodnie z wymogami art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie uwzględnił w wystarczający sposób stopnia szczegółowości tych zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które odnoszą się do terenów bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością skarżącej (tzw. G.). W postanowieniu tym NSA zauważył, że z konkretnych zapisów Studium dotyczących spornego terenu wynika, że dotychczas niezabudowany teren w znacznej części przeznaczony będzie m.in. pod tereny zabudowy wielorodzinnej, wielorodzinnej/usługowej, wielorodzinnej/jednorodzinnej, jednorodzinnej i usługowej. Według NSA już sama okoliczność tak znaczącej jak w niniejszej sprawie możliwości zmiany przeznaczenia terenów bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością skarżącej (z terenów niezabudowanych/zielonych na tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej) może świadczyć o posiadaniu przez skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a wiąże się to m.in. z różnego rodzaju immisjami związanymi z eksploatacją planowanych obiektów mieszkalnych i usługowych. W powyższym wyroku NSA zauważył, że w przywołanym wyżej postanowieniu NSA stwierdził, że określony podmiot ma legitymację do zaskarżenia studium, jeśli posiada prawo żądania, aby sąd administracyjny skontrolował, czy ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają czy też nie naruszają zasady uchwalania studium, jak również w sposób bezpośredni interes prawny tego podmiotu, czy nie zawierają regulacji tak szczegółowych, że w istocie każde inne ustalenie zawarte w planie miejscowym może być sprzeczne ze studium. Dalej w postanowieniu Sąd wskazał, że z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika prawo do żądania skontrolowania przez sąd administracyjny zachowania procedury planistycznej dotyczącej uchwalenia studium, trybu sporządzenia studium. W niniejszej sprawie nie można bowiem pominąć faktu, iż skarżąca złożyła uwagi do projektu studium, a więc skorzystała z uprawnienia, o jakim mowa w art. 11 pkt 8 u.p.z.p. Okoliczność rozpatrzenia przez organ stanowiący gminy uwag skarżącej do wyłożonego do publicznego wglądu projektu przedmiotowego studium powoduje, iż po stronie skarżącej powstaje prawo do żądania zweryfikowania przez sąd administracyjny prawidłowości ich rozpatrzenia przez ten organ. Naruszenie interesu prawnego legitymuje dany podmiot do wniesienia skargi, natomiast dopiero naruszenie interesu prawnego i prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej opartego na naruszeniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym NSA w ww. wyroku wskazał, że ma on charakter procesowy, określa bowiem tylko i wyłącznie formalny zakres legitymacji procesowej do złożenia skargi do sądu administracyjnego. NSA zwrócił uwagę, że zarzut naruszenia prawa procesowego wymaga wskazania nie tylko jaki przepis postępowania został naruszony, lecz także wskazania uzasadnienia jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Należało podać argumentację uzasadniającą twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Chodzi o wykazanie, że naruszenie prawa było na tyle istotne, że kształtowało lub współkształtowało treść kwestionowanego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji błędnie oceniając, iż poddana kontroli Sądu uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej kasacyjnie, przeszedł do etapu merytorycznego badania skargi. NSA zauważył, że dokonując oceny wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy autor skargi kasacyjnej ograniczył się do podniesienia zarzutu naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. w zakresie błędnej oceny naruszenia interesu prawnego. Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje natomiast stanowiska Sądu I instancji dotyczącego merytorycznej oceny zasadności skargi, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oceniając zatem zasadność skargi kasacyjnej w tak zarysowanym kontekście, NSA przyjął, że uchybienie przez Sąd I instancji art. 101 ust. 1 u.s.g. nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji bowiem pomimo błędnego stwierdzenia, że uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej kasacyjnie, przeszedł do etapu merytorycznego badania skargi, a w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Zatem w ocenie NSA gdyby Sąd I instancji nie uchybił art. 101 ust. 1 u.s.g. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, to wynik sprawy nie mógłby być inny. W piśmie z dnia 24 lutego 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego przedstawionym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). w zw. z art. 273 § 2 P.p.s.a. z uwagi na otrzymanie przez skarżącą wiadomości o podstawie wznowienia tj. dzień 28 listopada 2022 r. – jako termin ogłoszenia agendy listopadowego posiedzenia Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego, gdzie zapadła decyzja o zamknięciu petycji nr [...] ws. Obrony G. z odesłaniem autorki wniosków i skarg do sądów krajowych. Skarżąca wskazuje, ze autorka petycji jest jedną z innych sąsiadek tego obszaru Lublina:[...] Na tej podstawie skarżąca domaga się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie wyroku WSA w Lublinie sygn. akt. II SA/Lu 404/20 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono motywy jakie legły u podstaw wystąpienia przez skarżącą ze skargą na Studium (biologiczna, kulturowa i krajobrazowa unikalność terenu objętego studium sąsiadującego z jej nieruchomością, którego konieczność ochrony potwierdzają opracowania ekofizjograficzne, inwentaryzacje przyrodnicze oraz dotychczas obowiązujące SUiKZP, objęcie tego terenu Strefą Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych w związku z występującymi tu korytarzami i sięgaczami ekologicznymi, siedliskiem chronionych i ściśle chronionych gatunków roślin i zwierząt – szczególne zainteresowanie Wspólnoty dotyczy chomika europejskiego i czerwończyka nieparka). Konieczność ochrony ww. gatunków (chomika europejskiego) wskazywał w swych pismach do Prezydenta Lublina Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Skarżąca podkreśla, że w chwili wydania wyroku przez NSA nie były jej znane następujące fakty: 1.Prawomocne postanowienie NSA z dnia 1 października 2021 r., II OSK 1880/21 uznające interes prawny do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przez jednego z jej mieszkańców. W postanowieniu wyżej przywołanym NSA zaznacza, że istnieje ścisły związek pomiędzy studium i planem miejscowym, który sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż studium nie ma żadnego znaczenia dla właściciela nieruchomości. Wręcz przeciwnie, studium, mimo że nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez to, że wiąże organy gminy przy uchwalaniu planu miejscowego, ma istotne znaczenie dla kształtowania sytuacji prawnej właściciela nieruchomości położonej na terenie gminy, a nadto studium może bezpośrednio i konkretnie naruszać interes prawny lub uprawnienia właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy. 2. Wytyczne Komisji Europejskiej z dnia 9 sierpnia 2022 roku (PETI-CM-735,711) do uznanej przez Komisję Petycji Parlamentu Europejskiego Numer [...], którą złożyła jedna z mieszkanek Lublina, w sprawie potencjalnie szkodliwego ekologicznie przedsięwzięcia urbanistycznego w G., Komisja Europejska uznała wówczas, iż wykorzystanie mechanizmów odwoławczych przewidzianych w dyrektywie OOŚ (Ocena Oddziaływania na Środowisko) przed odpowiednimi organami i sądami krajowymi byłoby najodpowiedniejszym sposobem dochodzenia przez składającą petycję jej roszczeń w sposób zadowalający. O treści rozstrzygnięcia skarżąca dowiedziała się w dniu 28 listopada 2022 jako o terminie ogłoszenia agendy listopadowego posiedzenia Komisji Petycji PE, z tego też faktu wynika zachowanie ustawowego terminu uprawniającego do złożenia przedmiotowej skargi. Skarżąca twierdzi, że działania podejmowane przez samorząd i potencjalnego dewelopera prowadzone bez raportu, oceny i ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla planowanych przedsięwzięć nacechowane były bezwzględnym niszczeniem miejsc rozrodu i odpoczynku oraz gatunków dziko występujących w tym obszarze Lublina, o czym bez właściwych efektów informowany był nadzór prawny i środowiskowy nad lokalnym samorządem. 3. Sprawa C-357/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2021 r. - IE v. Magistrat der Stadt Wien (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien - Austria) - IE / Magistrat der Stadt Wien. [Odesłanie prejudycjalne - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 12 ust. 1 - System ścisłej ochrony gatunków zwierząt - Załącznik IV lit. a) - Cricetus cricetus (chomik europejski) - Tereny odpoczynku i tereny rozrodu, - Pogarszanie stanu lub niszczenie]. Data publikacji (2022/C 2/13) (Dz.U. UE C z dnia 3 stycznia 2022 r.). Podstawą wydanego orzeczenia w trybie prejudycjalnym był wniosek samorządu Wiednia związany ze zniszczeniem przez dewelopera byłych miejsc rozrodu i odpoczynku chomika europejskiego. 4. Potwierdzenie przez przyrodników miejsc żerowania drugiego gatunku będącego w zainteresowaniu Wspólnoty tj. czerwończyka nieparka w obszarze planowanym pod zabudowę oraz dopuszczenie przez właściciela i samorząd, oraz nadzór przyrodniczy i prawny do zniszczenia naturalnych miejsc rozrodu, odpoczynku i żeru tego gatunku będącego w zainteresowaniu Wspólnoty, poprzez dopuszczenie do urządzenia toru crossowego bez przeprowadzenia OOŚ w ostoi gatunkowej Natura 2000. 5. Uchwalenie w dniu 28 lipca 2022 przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucji, zgodnie z którą każdemu człowiekowi przysługuje prawo do życia w czystym, zdrowym i nienaruszającym równowagi ekologicznej środowisku. Państwa przyjmujące rezolucję zobowiązały się do zwiększenia wysiłków w walce ze zmianami klimatycznymi oraz wsparciem inicjatyw chroniących bioróżnorodność. Zdaniem skarżącej powyższe uzasadnia wniesienie skargi o wznowienie i jej uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie nie zasługuje na rozpatrzenie i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) w przypadkach przewidzianych w dziale VII cyt. ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie następuje wskutek wniesienia skargi przez podmiot uprawniony i na podstawach określonych w art. 271, art. 272 lub art. 273 P.p.s.a. Podkreślić należy, że zarówno nowe okoliczności, jak i nowe środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby ich powołanie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na te okoliczności lub dowody, należy równocześnie określić, w jakim zakresie ich uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść samego rozstrzygnięcia. Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym, przy czym podane w skardze okoliczności winny istnieć przed wydaniem orzeczenia, nie mogły być znane sądowi i strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie M. W. powołała się na podstawę wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 272 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Nadto podstawą wniosku uczyniła art. 273 § 2 P.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Za takie okoliczności skarżąca uznaje: postanowienie NSA z dnia 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1880/21, wytyczne Komisji Europejskiej z dnia 9 sierpnia 2022 roku (PETI-CM-735,711) do uznanej przez Komisję Petycji Parlamentu Europejskiego Numer [...], którą złożyła jedna z mieszkanek Lublina, w sprawie potencjalnie szkodliwego ekologicznie przedsięwzięcia urbanistycznego w G., wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 października 2021 r. - IE v. Magistrat der Stadt Wien w sprawie C-357/20, potwierdzenie przez przyrodników miejsc żerowania drugiego gatunku będącego w zainteresowaniu Wspólnoty tj. czerwończyka nieparka w obszarze planowanym pod zabudowę, uchwalenie w dniu 28 lipca 2022 przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucji, zgodnie z którą każdemu człowiekowi przysługuje prawo do życia w czystym, zdrowym i nienaruszającym równowagi ekologicznej środowisku. W ocenie NSA, żadna z wyżej przywołanych okoliczności nie jest tego rodzaju, że mogłaby mieć wpływ na wyrok NSA, którego dotyczy złożona skarga o wznowienie. Z treści wyroku NSA z 29 czerwca 2022 r. wyraźnie wynika, że Sąd ten zauważył wadliwość oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie braku wykazania przez skarżącą naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu na uchwały Rady Miasta Lublin z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Lublin. Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył w uzasadnieniu wyroku zasadnicze fragmenty postanowienia NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 976/20, gdzie stwierdzono jednoznacznie, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu powyższego Studium oraz, że interes ten naruszają zapisy tegoż aktu planowania przestrzennego. NSA podzielił stanowisko NSA przedstawione w tym postanowieniu wydanym w rozpatrywanej sprawie to jest dotyczącym bezpośrednio sytuacji skarżącej. Ponadto w zaskarżonym wyroku NSA dostrzegł także dodatkową okoliczność jaka przemawiała za uznaniem, że skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu studium tj. okoliczność, że składała uwagi do zapisów studium i zostały one po części uwzględnione a zatem przysługuje jej prawo do skontrolowania w ramach wnoszonej do sądu administracyjnego skargi na uchwałę w przedmiocie Studium czy organ prawidłowo rozpatrzył jej uwagi. Uzyskanie informacji przez skarżącą o wydaniu przez NSA postanowienia z 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1880/21, w którym ustalono posiadanie interesu prawnego przez inny niż skarżąca podmiot do zaskarżenia innego niż w niniejszej sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi o pojawieniu się istotnych dla jej sprawy okoliczności mających wpływ na treść wydanego wyroku. W wyroku NSA potwierdził, że Sąd I instancji wadliwie ocenił legitymację skargową skarżącej do zaskarżenia Studium co wcześniej już przed wydaniem wyroku potwierdziło postanowienie NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 976/20, które NSA wziął pod uwagę wydając wyrok. Na marginesie zauważyć należy, że skarżąca w istocie nie rozumie powodów oddalenia jej skargi kasacyjnej. Powtórzyć zatem należy, że powodem tym było podniesienie jedynie zarzutu naruszenia prawa procesowego w zakresie jej legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., który choć był zasadny sam w sobie nie był wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej bowiem skarżąca nie wykazała stosownie do wymogów art. 174 pkt 2 P.p.s.a., że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy czyli wydanie innego wyroku niż oddalający skargę. NSA słusznie uznał, że błędne stanowisko Sądu I instancji w zakresie przyznania legitymacji skargowej skarżącej nie miało wpływu na wydane przez Sąd rozstrzygnięcie. Uznanie prawa skarżącej do zaskarżenia Studium nie powoduje samo w sobie wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności takiej uchwały tj. istotnego naruszenia zasad sporządzania studium, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania czy naruszenia właściwości organów w zakresie jego uchwalania, o czym stanowi art. 28 ust. 1 stawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem wadliwość stanowiska Sądu I instancji w zakresie legitymacji skargowej nie miała wpływu na oddalenie skargi bowiem nie była to żadna z podstaw do stwierdzenia nieważności Studium i jego uchylenia przez Sąd zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. Wytyczne Komisji Europejskiej z dnia 9 sierpnia 2022 roku (PETI-CM-735,711) wydane przez Komisję odnośnie do Petycji Parlamentu Europejskiego Numer [...], którą złożyła jedna z mieszkanek Lublina, w sprawie potencjalnie szkodliwego ekologicznie przedsięwzięcia urbanistycznego w G. także nie są okolicznością, która mogłaby zmienić rozstrzygnięcie sprawy przez NSA. Wskazane w wytycznych zalecenie do wykorzystania środków odwoławczych przysługujących stronie w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na etapie postępowania administracyjnego czy kontroli przez sąd nie mają znaczenia dla oceny legalności studium, czego dotyczy sprawa. Z wytycznych wynika, że strona będzie mogła kwestionować planowane w studium zagospodarowanie np. zabudowę terenu na etapie poprzedzającym realizację inwestycji składając środki odwoławcze na etapie wydawania decyzji środowiskowych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wówczas jej roszczenia powinny zostać rozpatrzone. Zauważyć należy, że przedmiotowe wytyczne dotyczą jak wskazuje skarżąca petycji jednej z mieszkanek Lublina ale nie jej samej. Także wyrok TSUE C-357/20 z dnia 28 października 2021 r. - IE v. Magistrat der Stadt Wien o nałożeniu kary na dewelopera, który zniszczył budową obszar wylęgania i żerowania chomika europejskiego podlegającego ochronie gatunkowej nie ma znaczenia dla oceny zasadności skargi skarżącej na studium, co stanowiło przedmiot wydanego przez NSA wyroku z 29 czerwca 2022 r. Okoliczność ochrony gatunkowej chomika europejskiego czy innego gatunku wskazanego przez skarżącą tj. czerwończyka nieparka nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie zawarte w wyroku NSA bowiem skarżąca w skardze kasacyjnej nie podnosiła żadnych okoliczności świadczących o naruszeniu przepisami studium przepisów o ochronie gatunków chronionych. Ograniczyła się do zarzutu naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd wobec tego nie mógł skontrolować czy zapisy studium nie naruszają przepisów ochrony środowiska w powyższym zakresie. Z powyższych powodów także przyjęcie rezolucji Zgromadzenia ONZ o przysługiwaniu każdemu człowiekowi prawa do życia w czystym, zdrowym i nienaruszającym równowagi ekologicznej środowisku oraz zobowiązanie sygnatariuszy do wzmocnienia wysiłków na rzecz ochrony klimatu przez zmianami i ochrony bioróżnorodności nie ma znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia z wyroku NSA z 29 czerwca 2022 r. Rezolucja ta nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla oceny legalności studium co było przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie. Ponadto okoliczności te wystąpiły po wydaniu wyroku przez NSA stąd nie mogły być wzięte pod uwagę. Zdaniem NSA, rozpatrującego skargę o wznowienie wydanie przez Komisję Europejską zaleceń odnośnie do petycji w sprawie ochrony walorów przyrodniczych G. nie jest rozstrzygnięciem organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. W rozstrzygnięciu swym Komisja Europejska powinna wyraźnie wskazać, że wadliwy jest wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r. i z uwagi na stwierdzone wadliwości postępowanie sądowe powinno zostać wznowione. Wskazane przez skarżącą wytyczne nie zawierają jakichkolwiek zaleceń dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznanej przez niego sprawie. Odnosząc się do podstawy skargi o wznowienie postępowania z art. 273 § 2 P.p.s.a. zauważyć należy, że zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W ocenie NSA, termin do złożenia skargi o wznowienie został dochowany gdyż skarżąca wyjaśniła, że o wydaniu wytycznych KE dowiedziała się z agendy opublikowanej 28 listopada 2022 r. zatem złożenie skargi o wznowienie w dniu 24 lutego (stempel pocztowy k. 13 akt) nastąpiło przed upływem trzech miesięcy od dowiedzenia się o tej podstawie wznowienia. Odnośnie do pozostałych podstaw wznowienia z art. 273 § 2 P.p.s.a. skarżąca nie wskazuje kiedy dowiedziała się o tych okolicznościach jednak z uwagi na fakt, że okoliczności te nie odpowiadają podstawom wznowienia z art. 273 § 2 P.p.s.a. nawet zachowanie terminu nie miałoby znaczenia dla odrzucenia skargi o wznowienie. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W takiej sytuacji skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. W ocenie NSA, taka sytuacja zaistniała w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w odniesieniu do podniesionych w skardze o wznowienie podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi na postawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o czym orzekł w pkt 2 sentencji.