II OSK 444/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 738/23 w sprawie ze skargi J.K. i K.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 lutego 2023 r. nr 123/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na rzecz K.K. i J.K. solidarnie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 lipca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/23 w wyniku rozpoznania skargi J. K. i K. K. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 lutego 2023 r. nr 123/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W wyniku rozpatrzenia wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] w M. (dalej: Spółdzielnia) z 28 czerwca 2019 r. Starosta Miński (dalej: Starosta) decyzją z 20 marca 2020 r. nr 259/2020 na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. oz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę nadziemnej części ściany bez otworów okiennych i drzwiowych garażu z tarasem na jego stropie, budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] w . W jej uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 p.b., w szczególności przedłożony projekt budowlany inwestycji zgodny z ustaleniami uchwały Nr XLV.442.2018 Rady Miasta M. z dnia 15 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2018 r. poz. 9935), dalej: m.p.z.p. Zdaniem Starosty, projekt zagospodarowania terenu jest także zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), dalej: r.w.t. Inwestor na podstawie art. 9 p.b. uzyskał również zgodę postanowieniem Starosty z dnia 4 lipca 2018 r. na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. tj. od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. polegające na wykonaniu projektowanej przebudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działkach budowlanych nr ew. [...], [...], [...] i [...] w M. ścianą bez okien i drzwi w odległości 1,90 m od granicy tych działek (od strony działek nr ew. [...], [...] i [...]). Z kolei postanowieniem Starosty z dnia 28 sierpnia 2019 r. uzyskał zgodę również na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. polegające na wykonaniu projektowanej przebudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego ścianą bez okien i drzwi w odległości 2,5 m od granicy działek m ew. [...], [...], [...] i [...] (od strony działek nr ew. [...] i [...]). Zdaniem organu, zastosowanie ww. odstępstw jest celowe i konieczne, albowiem projektowana przebudowa ma na celu zapewnienie łatwiejszego odwodnienia tarasu w czasie nawalnych deszczy. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. K. i J. K. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 14 lutego 2023 r. nr 123/OPON/2023 utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta prawidłowo stwierdził, że złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. oraz z m.p.z.p. i nie uchybia przepisom. Jest on kompletny, posiada wymagane pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenia projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Złożył również wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda zwrócił uwagę, że projektowany zakres robót obejmuje przebudowę nadziemnej części ściany bez otworów okiennych i drzwiowych garażu z tarasem na jego stropie, usytuowanej w odległości 1,9 m oraz 2,51 m od granicy działki inwestycyjnej, zgodnie ze zgodą Starosty na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Planowana przebudowa nie ma wpływu na zagospodarowanie sąsiednich działek z zabudową jednorodzinną. Ściana nie ma wpływu na zacienianie sąsiednich budynków, nie występuje również kwestia przesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, ponieważ budynki znajdują się w odległości ok. 11 i 13 m, a wysokość przesłaniania wynosi 0,8 m, czyli jest mniejsza od ww. odległości. Projekt przebudowy tarasu nie wiąże się też ze zmianą warunków przeciwpożarowych, które są spełnione dla obecnie istniejącej zabudowy. Skargę do Sądu wnieśli K. K. i J. K., zarzucając Wojewodzie Mazowieckiemu wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa wynikającym z ich zastosowania oraz niedokonania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz stanu prawnego stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organy administracji architektoniczno-budowlanej przy rozpatrywaniu wniosku spółdzielni nie mogły pominąć, że projektowana inwestycja obejmuje przebudowę obiektu zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja Starosty z 17 lutego 2010 r. nr 114/10 zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Spółdzielni pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] w M.), które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Okoliczność powyższa ma charakter niesporny, albowiem w ramach wznowionego postanowieniem z 7 grudnia 2010 r. postępowania administracyjnego - zakończonego ww. decyzją Starosty - Wojewoda Mazowiecki decyzją z 19 sierpnia 2014 r. nr 129/S/2012 uchylił decyzję organu I instancji (decyzję Starosty z 28 listopada 2011 r. znak AB 2-7351- 100/2009) oraz decyzję Starosty z 17 lutego 2010 r. nr 114/10 i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółdzielni pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym. Decyzja ta stała się prawomocna wskutek oddalenia wyrokiem z 5 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2163/14 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi Spółdzielni i równoczesnego oddalenia skargi kasacyjnej Spółdzielni od powyższego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3084/15. Wyeliminowanie pozwolenia na budowę po zakończeniu inwestycji, której ono dotyczyło, powoduje, że z obrotu prawnego znika podstawa prawna potwierdzająca stan legalnego istnienia określonego przedsięwzięcia budowlanego. Z uwagi na powyższe, jak wskazał Sąd I instancji, Wojewoda Mazowiecki był zobowiązany wziąć pod uwagę okoliczność polegającą na uchyleniu decyzji Starosty z 17 lutego 2010 r., na podstawie której powstał sporny budynek i fakt odmowy udzielenia pozwolenia na jego budowę, jak również powody, które stały za taką decyzją procesową uznaną w toku jej kontroli sądowej za prawidłową przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. Po potwierdzeniu zaistnienia w sprawie przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (pominięcie w postępowaniu skarżących), organ rozpatrzył co do istoty sprawę udzielenia pozwolenia na budowę, stwierdzając, że nie jest dopuszczalne zatwierdzenie przedstawionego projektu budowlanego z uwagi na jego sprzeczność z prawem (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Przyczyną, która decydowała o kierowaniu się przez organ taką oceną, było zaprojektowanie ściany budynku w części garażu w odległości 1,93 m od granicy nieruchomości z działką sąsiednią, a więc z naruszeniem § 12 ust. 1 r.w.t. W przywołanym wyroku z 5 maja 2015 r. Sąd zauważył, że w analizowanym projekcie nie taras, a część garażu wychodząca na wysokość 1 m ponad poziom gruntu i ulokowana w odległości 1,93 m od granicy działki jest tym fragmentem obiektu, który zaprojektowano z naruszeniem wynikającej z § 12 ust. 1 r.w.t. odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią. Wbrew zarzutom skarżącej Spółdzielni, opisana ściana garażu w sposób oczywisty nie mogła być postrzegana jako element architektoniczny, o którym mowa w § 12 ust. 5 pkt 1 r.w.t. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych projektu budowlanego, zaprojektowana została przebudowa ściany garażu z tarasem na stropie, zlokalizowanego w zmiennej odległości 1,90-2,51 m od granicy działek sąsiednich, polegająca na rozebraniu jej fragmentu (murku attykowego) do poziomu stropu garażu i zastąpienia go barierką oraz okapnikiem w celu odprowadzania nadmiaru wody ze stropu garażu do gruntu poniżej tarasu, co oznacza, że projektem przebudowy została objęta ta część obiektu budowlanego, której rozwiązania konstrukcyjne i architektoniczne przyjęte w projekcie budowlanym decydowały o niezgodności z prawem udzielonego pozwolenia na budowę. Nie powinno mieć charakteru spornego stwierdzenie, że wnioskowana przebudowa nie skutkuje przywróceniem stanu zgodnego z prawem. Przebudowa ta może być natomiast traktowana jako pogłębiająca negatywny stan rzeczy wynikający z wykonania decyzji nr 114/10 w zakresie oddziaływania obiektu budowlanego wybudowanego w zbliżeniu do nieruchomości sąsiednich, w tym należącej do skarżących działki nr ew. [...]. Nie jest sporne, że postanowieniami z 4 lipca 2018 r. i z 28 sierpnia 2019 r. Starosta udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Okoliczność, że wydanie tych postanowień zostało poprzedzone wystąpieniem do Ministra Inwestycji i Rozwoju o udzielenie upoważnienia do zastosowania takiego odstępstwa nie jest wystarczające do uznania, że działanie organu w analizowanym zakresie odpowiada prawu. Jak zauważył Sąd wojewódzki, w udzielonym Staroście przez Ministra Inwestycji i Rozwoju upoważnieniu z 19 sierpnia 2019 r. do wyrażenia zgody na odstępstwo znajduje się stwierdzenie, że upoważnienie to może zostać wykorzystane jedynie w przypadku, gdy istniejący budynek został wybudowany na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego powstania. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu narusza wskazane zastrzeżenie, albowiem jego znaczenie powinno być rozumiane jako sprzeciwiające się udzieleniu odstępstwa na wykonanie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym zrealizowanym z naruszeniem przepisów, a zatem takim, jak stanowiący przedmiot niniejszego postępowania budynek mieszkalny. Nie było w sprawie także wystarczające odwołanie się przez Wojewodę Mazowieckiego do faktu, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 8 listopada 2022 r. nr 448/2022 odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 18 września 2012 r. nr 753/U/12 udzielającej Spółdzielni, jako inwestorowi pozwolenia na użytkowanie spornego budynku. Pozostawanie przez Spółdzielnię adresatem tego aktu umożliwia użytkowanie wybudowanego obiektu z uwagi na potwierdzenie, że zakończony proces budowlany skutkował zrealizowaniem go w sposób zgodny z udzielonym inwestorowi pozwoleniem. Zakresem skuteczności tejże decyzji nie można jednakże objąć legalności wskazanego obiektu, którą podważyła podjęta we wznowionym postępowaniu decyzja Wojewody Mazowieckiego odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółdzielni pozwolenia na jego budowę. W sytuacji, gdy inwestycja budowlana utraciła podstawę prawną jej zrealizowania, albowiem wydane inwestorowi pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego ostateczną decyzją administracyjną, a inna obowiązująca decyzja przesądza, że stanowiące konsekwencję zakończenia procesu budowlanego pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone inwestorowi niezgodnie z prawem, brak jest zdaniem Sądu I instancji uzasadnionych podstaw, by wyłączyć obowiązek objęcia zrealizowanego w takich warunkach obiektu budowlanego postępowaniem naprawczym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 59(h) w zw. z art. 50 - 51 p.b., poprzez ich niewłaściwą wykładnię i bezzasadne uznanie, że zachodzę podstawy do wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego podczas gdy wobec braku możliwości stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z 18 września 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, nie ma możliwości usunięcia jej z obiegu prawnego, a to zaś wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania K. K. i J. K. wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Oś sporu zasadza się na stanowisku skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego opartego o art. 50-51 p.b., z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim (dalej: PINB) z 18 września 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że bezspornym jest, że w wyniku wznowionego postępowania Wojewoda Mazowiecki decyzją z 19 sierpnia 2014 r. uchylił decyzję Starosty z dnia 28 listopada 2011 r. oraz ostateczną decyzję z dnia 7 lutego 2010 r. w przedmiocie wydanego pozwolenia na budowę i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji. Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2163/14, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3084/15 oddalił skargę kasacyjną. Skarżący kasacyjnie w powiązaniu z przepisami art. 50-51 p.b. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 59h p.b., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stała się ostateczna. Przepis art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Niewątpliwie postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy wybudowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Instytucja pozwolenia na użytkowanie została wprowadzona m.in. w celu zagwarantowania inwestorowi takiego zakończenia prawnego procesu inwestycyjnego, aby mógł on korzystać ze zrealizowanej i zakończonej prawnie inwestycji - użytkować obiekt. W konsekwencji istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie determinuje postawę organów nadzoru budowlanego w kwestii ewentualnego prowadzenia procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 50 – 51 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie słusznie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, którymi to udzielono pozwolenia Spółdzielni na przebudowę nadziemnej części ściany bez otworów okiennych i drzwiowych garażu z tarasem na jego stropie, budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...] w M. Jeżeli w trybie wznowieniowym istnieją podstawy do uchylenia pozwolenia na budowę i jednocześnie ze stanu faktycznego wynika, że inwestor wykonał roboty budowlane niezgodne z prawem na podstawie ostatecznej decyzji, kontrolowanej w trybie wznowieniowym (co też miało miejsce w omawianej sprawie), to organy prowadzące postępowanie wznowieniowe powinny uchylić pozwolenie na budowę oraz umorzyć postępowanie wznowieniowe w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (patrz stanowisko NSA zawarte w wyroku z 19 marca 2015 r., II OSK 1995/13). Okoliczność wykonania inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, następnie wyeliminowanego z obrotu prawnego, wymaga bowiem wdrożenia procedury naprawczej w trybie art. 50-51 p.b., co jest stanowiskiem już ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – nie tylko w odniesieniu do postępowań zwykłych, ale i nadzwyczajnych. Wykonanie inwestycji w takich okolicznościach należy uznać za "inny przypadek" w rozumieniu art. 50 ust. 1 i art. 51 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 237/12, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 228/07, wyrok NSA z dnia 5 września 2001 r. sygn. akt SA/Sz 2652/00 – wraz z cytowanymi w nich orzeczeniami). Do usunięcia skutków prawnych zaistniałych nieprawidłowości ma zastosowanie bowiem szczególny tryb wskazany w art. 50-51 p.b., który wyłącza udział organów architektoniczno-budowlanych w postępowaniu naprawczym, mającym za cel doprowadzenie zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Fakt istnienia takiego specjalnego trybu naprawczego, jaki przewidują przepisy p.b., powinno być uwzględnione w trakcie postępowania wznowieniowego i podejmowania w tym trybie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 k.p.a. Tryb ten obejmuje swoim zakresem również takie sytuacje, kiedy inwestor realizował budowę na podstawie akceptacji właściwego organu administracji publicznej (pozwolenia na budowę), jednakże w różnym trybie (np. odwoławczym, nieważnościowym, wznowieniowym) akt administracyjnej akceptacji został usunięty z obrotu prawnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. A zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje konieczność uzyskania rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego w tym zakresie, które ureguluje stan prawny tego obiektu. Z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie inwestycji i brak możliwości jej wyeliminowania z porządku prawnego trzeba mieć na względzie właśnie treść art. 146 § 1 k.p.a. - który stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat – w zw. ze wspomnianym już wyżej art. 151 k.p.a., a mianowicie § 2 tego przepisu, zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a. nie zwalnia zatem organu od rozstrzygnięcia w sprawie, czy stwierdzona wadliwość (naruszenie prawa) doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy objętej wznowieniem i nie pozbawia organu kompetencji do rozpoznania istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a wyłącza jedynie dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Z tego to powodu konieczne jest rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. z pominięciem określonych dowodów), ale również o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja o określonej treści (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4052/21, LEX nr 3761847) Skoro zatem w niniejszej sprawie brak jest możliwości stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z uwagi na wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a., prawidłowo Sąd I instancji uznał, – a Naczelny Sąd Administracyjny tezę tę przyjmuje za własną – że została wydana ona z naruszeniem prawa z uwagi na utratę bytu prawnego inwestycji (pozwolenie na budowę), co jednocześnie umożliwia przeprowadzenie w sprawie postępowania naprawczego. Konkludując za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, zaś ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego będą miały za zadanie wypełnić wskazania zawarte w zaskarżonym wyroku. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.