II OSK 433/17

Dnia 14 marca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. W. i J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej M. W. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 443/16 oddalającego skargę M. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego przez odtworzenie rowu postanawia: odrzucić wniosek.

Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 443/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi oddalił skargę M. W.i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego przez odtworzenie rowu. W treści skargi kasacyjnej M. W. i J. W. od wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 października 2016 r. pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z ww. przepisem, po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Powyższy przepis przewiduje jedynie możliwości wstrzymania wykonania aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej. Brak jest natomiast w przepisach ustawy Ppsa instytucji umożliwiającej wstrzymanie nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nadto wstrzymanie orzeczenia podlegającego zaskarżeniu jest zbyteczne ze względu na sam charakter prawny skargi kasacyjnej, która jest środkiem suspensywnym, tj. jej wniesienie wstrzymuje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji, co z kolei oznacza, że nie podlega ono wykonaniu. W niniejszej sprawie skarżący najprawdopodobniej błędnie utożsamili możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 Ppsa ze wstrzymaniem wykonania zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Wskazać również należy, że w sytuacji, gdyby nawet przyjąć, iż skarżący formułując wniosek mieli na celu zapewnienie sobie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a nie jak wskazano w treści skargi kasacyjnej "wstrzymania wykonalności zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi", to i tak wniosek ten, mając na uwadze art. 61 § 3 Ppsa nie mógłby zostać uwzględniony, ze względu na brak jakiegokolwiek jego uzasadnienia. Mając zatem na uwadze, że skarżący kasacyjnie, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęli zaskarżony wyrok WSA w Łodzi, wniosek ten należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.