II OSK 430/17

Dnia 14 marca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. Ł.-W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Ł.-W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 737/16 oddalającego skargę A. Ł.-W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 737/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Szczecinie oddalił skargę A.Ł.-W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W treści skargi kasacyjnej A.Ł.-W. od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 20 października 2016 r. pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Koszalin z dnia [...] grudnia 2015 r. zatwierdzający projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] obr. 0020 i działce [...] obr. 0021 w Koszalinie. Strona skarżąca w szczególności zaznaczyła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody w wypadku rozpoczęcia robót budowlanych na nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Rozpoczęcie budowy budynku handlowo-usługowego spowoduje samo w sobie zasłonięcie obiektu, w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i bezpośrednio wpłynie na wysokość obrotu. W ocenie strony skarżącej wadliwość orzeczenia sądu I instancji, który oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego przemawia za wstrzymaniem jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Budowa obiektu prowadzi do powstania zmian w rzeczywistości, nie jest jednak procesem nieodwracalnym. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany nie jest instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać, skutki o jakich mowa w ww. przepisie art. 61 § 3 Ppsa. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Decyzja ta ma zatwierdzać projekt budowlany sporządzony przez osoby do tego przygotowane i za projekt odpowiedzialne. Nie może być przesłanką uwzględnienia wniosku to, że w wyniku budowy obiektu ma, wedle skarżącej, nastąpić zasłonięcie obiektu, w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą co bezpośrednio wpłynie na wysokość jej obrotu. Podniesione przez skarżącą obawy mają bowiem charakter hipotetyczny i nie uzasadniają zaistnienia po jej stronie wystąpienia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek nie spełnia opisanych wymagań w zakresie wykazania, uzasadnienia, iż w stosunku do skarżącej, w związku z wykonaniem objętego wnioskiem rozstrzygnięcia organu II instancji, mogą zaistnieć jedna bądź obie z przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa – niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sformułowany wniosek ogranicza się wyłącznie do podania podstawy prawnej żądania zastosowania w odniesieniu do skarżącej ochrony tymczasowej oraz literalnego przytoczenia wymienionych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji ze wskazaniem, iż skutki jej wprowadzenia do obrotu prawnego mieć będą wpływ na działalność gospodarczą prowadzoną przez stronę. Brak jest natomiast uzasadnienia w zakresie wskazania potencjalnych skutków, jakie wykonanie zaskarżonej decyzji mieć będzie na sytuację przedsiębiorstwa skarżącej. Argumentacja wniosku sprowadzająca się zaś do stwierdzenia, że "wadliwość orzeczenia sądu I instancji, który oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego przemawia za wstrzymaniem jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny" nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Z faktu, że zaskarżone orzeczenie jest "wadliwe" – jak twierdzi skarżąca – nie można wyprowadzić wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale ocenia czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77). Nadto w orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 54/12, [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.