II OSK 423/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 476/20 oddalającego skargę M. M. na zarządzenie Burmistrza Miasta Ł. z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie włączenia do gminnej ewidencji zabytków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia.

POSTANOWIENIE Wyrokiem z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 476/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. M. na zarządzenie Burmistrza Miasta Ł. z [...] maja 2019 r. w przedmiocie włączenia do gminnej ewidencji zabytków Miasta Ł. [...]. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia Burmistrza Miasta Ł. z [...] maja 2019 r. w sprawie włączenia obiektu do gminnej ewidencji zabytków miasta Ł., położonego przy [...] z uwagi na to, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Pozytywne rozpatrzenie wniosku uzależnione jest więc od wykazania przez stronę konkretnych zagrożeń wynikających z wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu jedynie w sytuacji, gdy dysponuje wiarygodnymi faktami i uzna, że obiektywnie, mając na uwadze całokształt okoliczności rozpatrywanej sprawy, z powodu wykonania zaskarżonego aktu może dojść do zaistnienia negatywnych następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia bowiem żądania wniosku (por. postanowienie NSA z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II FZ 638/18 i powołane tam orzecznictwo). Jak wynika z powyższych rozważań, to na wnioskodawcy, który dąży do realizacji swojego interesu, spoczywa ciężar wykazania negatywnych następstw wykonania zaskarżonego aktu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w przedmiocie włączenia do gminnej ewidencji zabytków budynku [...] sprowadzał się do powołania się na przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., bez próby konkretyzacji tych przesłanek w okolicznościach danej sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej, w której zawarto rozpatrywany wniosek, również nie zawierało jego uzasadnienia. Z tego powodu wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjnych, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.