II OSK 414/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 325/21 w sprawie ze skargi D.E. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 marca 2021 r. nr SKO Gd/557/21 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 325/21 oddalił skargę D.E. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 23 marca 2021 r., znak: SKO Gd/557/21 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt") w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla budowy trzech budynków jednorodzinnych na terenie działki nr [...] obręb [...], wystąpił do Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Starosta postanowieniem z 18 stycznia 2021 r. znak: ROŚ.6123.1.4.2021.MM, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p., art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 7 ust. 2a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), dalej: u.o.g.r.l. oraz art. 106 § 1, 3, 4 i 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. - uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Teren inwestycji obejmuje bowiem grunty orne klas IIIa i IIIb oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako grunty o dużej przydatności produkcyjnej. Organ I instancji wyjaśnił, iż przeznaczania na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi z zastrzeżeniem ust. 2a, zgodnie z którym ww. zgoda nie jest wymagana, gdy takie grunty spełniają łącznie warunki wymienione w pkt 1-4 tegoż przepisu. Starosta wyjaśnił, iż grunty rolne na działce nr [...] spełniają warunki określone w art. 7 ust. 2 a pkt 1, 2 i 4. Nie został natomiast spełniony warunek opisany w pkt 3 u.o.g.r.l., tj. "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej: u.g.n. W niniejszej sprawie przedmiotowe grunty położone są dalej niż 50 m od drogi publicznej. SKO postanowieniem z 23 marca 2021 r., znak: SKO Gd/557/21 utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że teren planowanej inwestycji nie spełnia warunku określonego w art. 7 ust. 2 a pkt 3 u.o.g.r.l., gdyż strefa 50 m od drogi publicznej nie obejmuje całości działki nr ew. [...]. D.E. wniósł skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie w szczególności art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy nieruchomość skarżącego spełnia łącznie wszystkie warunki objęte przepisami z art. 7 ust. 2a tejże ustawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Strona wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. WSA w Gdańsku przywołanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił. Sąd I instancji wyjaśniając podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, podniósł, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów u.g.n., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, jak zaznaczył Sąd wojewódzki, że działka nr [...] położona w [...] gmina [...], której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, jest użytkiem rolnym. Następnie WSA w Gdańsku przytoczył treść art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., a także wyjaśnił w myśl art. 7 ust. 2a tejże ustawy, jakie grunty rolne, stanowiące użytki klas I-III nie wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne podkreślając, że brak spełnienia choćby jednej z przesłanek wynikających z ww. przepisu uniemożliwia zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tą regulacją. Za słuszne Sąd wojewódzki przyjął stanowisko organów administracji, że dla spełnienia tego warunku konieczne jest, by cała powierzchni gruntu stanowiącego teren inwestycji znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. ustawodawca posługuje się pojęciem "gruntu". Brak natomiast w przepisie, np. sformułowania "granica działki". Zatem gdyby ustawodawca przyjął, aby odległość 50 m od drogi publicznej mierzona była od granicy danej działki rolnej, to w treści cytowanego przepisu zawarłby takie sformułowanie. Wobec powyższego Sąd wojewódzki przyjął, że cały obszar działki budowlanej powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony, gdyż działka nr [...] w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości ponad 100 m od drogi publicznej. WSA w Gdańsku za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wyjaśniając, że organy administracyjne zgromadziły konieczny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz dokonały kompleksowej analizy akt sprawy. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy odniósł się do dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń. Sąd I instancji nadmienił również, że na zmianę stanowiska nie mogły także wpłynąć dołączone do skargi dokumenty. D.E. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., poprzez jego błędną interpretację oraz błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość spełnia łącznie wszystkie warunki objęte ww. przepisami z art. 7 ust 2a u.o.g.r.l., 2) art. 8 § 2 k.p.a. polegające na odstąpieniu przez organ administracji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, na terenie gminy [...], i wydanie zaskarżonego postanowienia podnosząc, iż jest ona położona w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, podczas gdy inne nieruchomości również stanowiące grunty rolne R llla R IIIb położone w sąsiedztwie nieruchomości nr [...], otrzymały decyzję pozytywną w zakresie ustalenia warunków zabudowy, a ich odległość od drogi publicznej nie była mniejsza niż 50 m na całym obszarze inwestycyjnym (działki [...], [...]), tj. w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 3) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, zgodnie z którą wszyscy adresaci norm prawnych, charakteryzujących się daną cechą wspólną powinni być traktowani według jednakowej miary, bez zróżnicowań, 4) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do naruszenia zasady wolności zagospodarowania terenu, do którego skarżący posiada tytuł prawny, 5) art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia niezgodnego z prawem, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżącego do zabudowy w sposób zgodny z przepisami. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 81a k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym znajdującej się w aktach sprawy mapy ewidencji gruntów utworzonej dla obrębu [...], poprzez dokonanie interpretacji rozszerzającej art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. stwierdzając, iż nieruchomość nr [...] znajduje się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, a co za tym idzie rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść skarżącego, pomimo niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, a także poprzez nierozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy na korzyść strony, 2) art. 7 oraz art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i stwierdzenie, że nieruchomość nr [...] położona jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, gdyż - jak twierdzi organ - "odległość nie większą niż 50 m od drogi publicznej należy interpretować nie jako odstęp działki od drogi, ale jako obszar mierzony od drogi publicznej, w ramach którego mieścić się musi cały teren inwestycyjny" podczas, gdy inne nieruchomości położone w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego, otrzymały decyzję pozytywną, a ich odległość od drogi publicznej nie była mniejsza niż 50 m na całym obszarze inwestycyjnym (działki [...], [...]), 3) art. 6, art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez działanie niezgodne z zasadą praworządności, w sposób stronniczy, niesprawiedliwy i nie budzący zaufania obywatela do organów postępowania, a także w sposób niezapewniający równowagi stronom postępowania, albowiem organ, a następnie Sąd I instancji pomimo dysponowania podobnymi (pozytywnymi dla stron) decyzjami w identycznym stanie faktycznym i prawnym, wydał decyzję odmienną, na niekorzyść skarżącego, 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie dozwolonych granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że działka nr [...] znajduje się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, jak i poprzez pominięcie istniejącej w okolicy zabudowy, w tym jej rodzaju, intensywności i odległości tej zabudowy od drogi publicznej. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, ewentualnie w razie nieuwzględnienia ww. wniosku wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku. Skarżący kasacyjnie wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się jednocześnie rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA. Skarga kasacyjna została w niniejszej sprawie oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W takim przypadku w pierwszej kolejności podlegają ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych, umożliwia ocenę procesu subsumpcji tego stanu faktycznego, pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 26 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 826/17). Jako bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, powiązanych z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w zakresie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych. Kwestią kluczową w tej sprawie nie są bowiem błędne ustalenia faktyczne oraz interpretacja tych ustaleń w kontekście przepisów k.p.a. oraz norm prawa materialnego, lecz wykładnia przepisu materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 3) u.o.g.r.l. Przy prawidłowej interpretacji ostatnio przywołanego przepisu, ustalenia faktyczne są w pełni prawidłowe. Skarżący stawia zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 81a k.p.a., aby zakwestionować przyjętą w zaskarżonym wyroku wykładnię przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 3) u.o.g.r.l. Wywodzi bowiem, że organ przyjął interpretację "na niekorzyść" strony, pomimo, że w analogicznej sytuacji faktycznej, tj. niezachowania odległości 50 m od drogi publicznej całego terenu działki inwestycyjnej, występuje zabudowa mieszkaniowa. Strona wskazuje na działki nr ew. [...] oraz [...]. Tymczasem w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 7a § 1 k.p.a., dotyczący rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie tylko w sprawie, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Tymczasem w postępowaniu w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy inwestor domaga się przyznania mu określonego uprawnienia publicznoprawnego, którego uzyskanie jest niezbędne w celu kontynowania procesu budowlanego. Z kolei art. 81a k.p.a. dotyczy wątpliwości co do stanu faktycznego, ale analogicznie jak art. 7a § 1 k.p.a. – stosuje się go wyłącznie w sprawie nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto powoływanie się przez stronę na fakt, że w analogicznej sytuacji faktycznej, tj. teren inwestycji nie mieści się całą powierzchnią w wyznaczonym pasie o szerokości 50 m od drogi publicznej, inni inwestorzy otrzymali zgodę na realizację zabudowy mieszkaniowej – nie jest równoznaczne z wystąpieniem wątpliwości co do treści normy prawnej, która to wątpliwość powinna zostać w myśl art. 7a § 1 k.p.a. rozstrzygnięta na korzyść strony. Organ ustala stan faktyczny oddzielnie w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej i tak ustalony stan faktyczny poddaje ocenie w świetle normy materialnej. Bez znaczenia pozostają innego rodzaju postępowania, których Sąd wojewódzki nie badał. Nie oznacza to także, że został w ten sposób naruszony art. 8 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W myśl art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim o utrwalonej praktyce można mówić wówczas, gdy jest ona akceptowana przez sądy jako zgodna z prawem (vide wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 497/21). Nie można bowiem powoływać się na taką praktykę, która sankcjonowałaby naruszenie, jak tutaj, przepisu prawa materialnego. Ponadto w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że powoływane przez nią decyzje pozytywne dla wskazanych działek zostały wydane w tożsamych stanach faktycznych i prawnych. W konsekwencji niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., gdyż pominięcie istniejącej zabudowy w okolicy (w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej) pozostaje bez znaczenia dla sprawy uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Kwestia ta ma znaczenie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zasadniczy natomiast problem w sprawie dotyczy wykładni art. 7 ust. 2a pkt 3) u.o.g.r.l., bowiem skarżący kasacyjnie twierdzi, że proponowany projekt decyzji o warunkach zabudowy spełnia wszystkie wymogi, aby nie była wymagana zgoda właściwego ministra na zmianę przeznaczenia użytków rolnych klas I - III na cele nierolnicze. Niewielka bowiem część działki budowlanej mieści się w odległości 50 m od drogi publicznej. Zasadą ustaloną w art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. jest dokonywanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jedynie w planie miejscowym. Wyjątkiem jest art. 7 ust. 2 a u.o.g.r.l. stanowiący, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, jeżeli grunty te spełniają łącznie cztery warunki, w tym jednym z nich jest położenie w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Sąd wojewódzki przeprowadził trafny proces interpretacji tego przepisu, przyjmując, że cały teren inwestycyjny musi zmieścić się w pasie o szerokości 50 m, mierząc od ul. [...]. Przyjęta wykładnia literalna tego przepisu, przy odwołaniu się do art. 7 ust. 2 a pkt 2) u.o.g.r.l., gdzie przyjęto odległość 50 m od granicy działki, czego w pkt 3) zaniechano, pozostawiając wymóg zachowania określonej odległości dla gruntów jako takich – jest prawidłowa. Wzmacnia tę interpretację wykładnia celowościowa i funkcjonalna. Mianowicie, skoro zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze dokonuje się w planie miejscowym, to wszelkie wyjątki od tej zasady podlegają wykładni zawężającej. Takim niewątpliwie wyjątkiem jest art. 7 ust. 2 a u.o.g.r.l. Stąd stosowanie tego przepisu wymaga, aby teren inwestycyjny znajdował się najbliżej - tak zadecydował ustawodawca - drogi publicznej. Skoro zezwolono na zmianę przeznaczenia bez planu miejscowego, a motywem było w istocie uzupełnienie istniejącej zwartej zabudowy (pkt 1) i 2) art. 7 ust. 2 a u.o.g.r.l.), to zamiarem ustawodawcy było, aby zabudowa wiejska koncentrowała się przy drogach publicznych, w układzie tzw. "ulicówek". Sięganie natomiast głębiej w tereny rolnicze oddalone od dróg publicznych, o wysokiej klasie bonitacyjnej, spowodować może zakłócenie jednolitej przestrzeni rolniczej, umożliwiającej prowadzenie nowoczesnej gospodarki rolnej przy zastosowaniu urządzeń mechanicznych. Niewątpliwie pozostawałoby to w sprzeczności z podstawowymi celami u.o.g.r.l., jakimi jest ograniczanie wyłączeń dobrej jakości gleb z produkcji rolniczej. Tym samym przyjęta zawężająca interpretacja przepisu i dopuszczenie zabudowy użytków rolnych klas I - III jedynie w szerokości 50 m, jest prawidłowa. Stanowisko tożsame zostało już wyrażone w wyrokach NSA: z 23 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1069/20 i z 16 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2257/17. Bezspornie zasadnicza część terenu działki inwestycyjnej wykracza obszarem poza pas szerokości 50 m, zatem ustalony stan faktyczny przesądził o niemożności zaakceptowania projektowanego budynku. Nie doszło także do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Indywidualna, prawidłowa ocena stanu faktycznego, z zastosowaniem prawidłowo wyłożonego przepisu prawa materialnego, nie może być utożsamiana z naruszeniem wskazanej wyżej zasady. Z kolei stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1) u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis ten znajduje tutaj zastosowania, jednakże prawo do zagospodarowania terenu stanowiącego własność danej osoby nie jest nieograniczone i odbywa się jedynie w granicach przewidzianych ustawą. Takim przepisem ustawowym jest omawiany art. 7 ust. 2 a u.o.g.r.l. i wykluczył on możliwość zabudowy. Odnośnie naruszenia art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, to nie mogło dojść do jego naruszenia, gdyż przepis ten na etapie warunków zabudowy nie jest stosowany. Mając powyższe na uwadze, NSA na postawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.