II OSK 398/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 484/22 w sprawie ze skargi W. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Człopie z dnia 22 lipca 2021 r. nr XXVII/218/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego Z., Gmina C. 1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną, 3. zasądza od Gminy C. na rzecz W. Ł. kwotę 510 (pięćset dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 484/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi złożonej wspólnie przez W. Ł. i A. M. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 22 lipca 2021 r., nr XXVII/218/2021, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego Z. , Gmina C. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2021 r. poz. 3895, zwanego dalej także "planem miejscowym"): I. stwierdził nieważność § 4 pkt 9 i § 28 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim dotyczy ona działki nr [...] w obrębie geodezyjnym Z. , gmina C. ; II. odrzucił skargę W. Ł. ; III. oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz IV. zasądził od Rady Miejskiej w C. na rzecz skarżącej A. M. kwotę 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z uwagi na fakt, że skarżący swoją legitymację skargową motywowali przez powołanie się na odrębne interesy prawne wynikające z prawa własności różnych nieruchomości w obrębie Z. , to jest A. M. co do działki nr [...], a W. Ł. co do działki nr [...], natomiast skargę kasacyjną wniósł tylko ten drugi, Naczelny Sąd Administracyjny skoncentruje się w dalszej części wywodu na tych elementach zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, które dotyczyły W. Ł. . A. M. nie zakwestionowała wydanego wobec niej wyroku. W zakresie jej dotyczącym, nie będzie on podlegał weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym. Przede wszystkim należy zauważyć, że w punkcie II zaskarżonego wyroku z dnia 6 października 2022 r. skarga W. Ł. została odrzucona, a skarżący zasadniczo ten właśnie punkt orzeczenia kwestionuje. Do odrzucenia skargi doszło na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym: "Sąd odrzuca skargę [...], jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, że W. Ł. , legitymując się prawem własności działki nr [...], nie wskazał, iżby kwestionowany plan miejscowy wprowadzał jakiekolwiek ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Sąd zaznaczył, że zagadnienie to stanowiło przedmiot wyjaśnień pełnomocnika w toku rozprawy, który taki stan rzeczy potwierdził. Jednocześnie Sąd, odnosząc się do wywodów skargi, zauważył, że W. Ł. próbował motywować swoją legitymację do jej wniesienia w inny sposób. Skarżący wywodził, że kwestionowany plan reguluje przeznaczenie znajdującej się w bliskim sąsiedztwie jego nieruchomości działki nr [...], objętej w planie miejscowym symbolem 1R, gdzie w § 29 pkt 1 planu dopuszczono zachowanie istniejącego budynku magazynowego wraz z zapleczem technicznym. W. Ł. podkreślał, że budynek ten wybudowano niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, stanowi on samowolę budowlaną i jest uciążliwy dla otoczenia ze względu na generowany hałas i całodobowy ruch samochodów ciężarowych. Przyjmując wyjaśnienia skarżącego do wiadomości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził mimo to, że ten nie sformułował w skardze zarzutów, które odnosiłyby się do jego sytuacji prawnej, wynikającej z uchwalenia planu, w szczególności ograniczeń czy zakazów w zakresie zagospodarowania jego działki nr [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji uciążliwości pochodzące z zabudowy na terenie sąsiednim mogą świadczyć o interesie faktycznym skarżącego, ale nie o interesie prawnym. Aby skarga W. Ł. mogła odnieść zamierzony skutek, musiałby on wykazać, że w związku z uchwaleniem planu miejscowego doszło do zmiany przeznaczenia terenu w stosunku do uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, skutkujących nałożeniem ograniczeń w korzystaniu z jego własnej nieruchomości. Takich okoliczności w stosunku do działki oznaczonej nr [...] skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazał. Należy dodać, że skarga kasacyjna W. Ł. objęła również punkt III zaskarżonego wyroku, "oddalający skargę w pozostałym zakresie". Uprzedzając dalsze wyjaśnienia, wypada nadmienić, że punkt ten dotyczył oddalenia skargi A. M. . W. Ł. , nie zgadzając się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, że nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego związanego z prawem własności należącej do niego działki nr [...], w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na datę wniesienia skargi tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 559, dalej "u.s.g."), art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej "K.c.") przez niewłaściwą wykładnię pojęcia naruszenia interesu prawnego poprzez przyjęcie, że wykazanie go musi sprowadzać się do wykazania, iż: a) uchwała nr XXVII/218/2021 spowodowała ograniczenia lub zakazy w zagospodarowaniu nieruchomości, podczas gdy, zdaniem W. Ł. , naruszenie interesu prawnego oznacza także pozbawienie go przysługujących mu praw albo ograniczenie w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia, b) w związku z uchwaleniem planu doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości w stosunku do uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, skutkujących nałożeniem ograniczeń "w korzystaniu z jego własnej nieruchomości", podczas gdy naruszenie interesu prawnego oznaczać może również brak możliwości korzystania z praw związanych z własną nieruchomością; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 140, art. 144 oraz art. 222 § 2 K.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zmiana przeznaczenia działki nr [...] i usankcjonowanie istnienia posadowionego na niej budynku nie pozbawiają W. Ł. jego praw. W ocenie skarżącego dochodzi tymczasem do uszczuplenia jego praw przysługujących mu dotychczas w związku z własnością działki nr [...] na podstawie art. 222 § 2, art. 144 i art. 140 K.c. Wskazując na powyższe, W. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktów II i III oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji w tym zakresie. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi kasacyjnej W. Ł. zaznaczył, że – jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji – rzeczywiście kwestionuje on przeznaczenie pod zabudowę działki nr [...], w stosunku do której istnienie dotychczasowego budynku zostało usankcjonowane w § 29 planu. W ten sposób w istocie zmieniono przeznaczenie tego terenu z rolniczego, z wyłączeniem zabudowy, na teren zabudowy przemysłowej z istniejącym budynkiem magazynowo-suszarniczym. W. Ł. argumentował, że może on korzystać z prawa własności sąsiadującej działki w granicach określonych art. 140 i 144 K.c., które zawierają między innymi dyrektywy, że właściciele sąsiedniej nieruchomości nie będą korzystali ze swoich praw w sposób, który zakłócałby korzystanie z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia. Oznacza to, że uprawnienie do oddziaływania ze strony właściciela działki nr [...] mieściłoby się w dopuszczalnych ramach, gdyby odpowiadało czynnościom zwyczajnego korzystania z nieruchomości, pozostającym w bezpośrednim związku z jej funkcją zgodną ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Wreszcie art. 222 § 2 K.c. stanowi, że osobie, której własność jest naruszana w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. W. Ł. podkreślił, że właściciel działki nr [...] korzysta z niej sprzecznie z jej przeznaczeniem, powodując emisje przedostające się na obszar jego nieruchomości. Następuje to w natężeniu, które uzasadniło zainicjowanie przez skarżącego przed Sądem Okręgowym w Koszalinie postępowania z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 K.c., prowadzonego pod sygn. akt I C 113/21. W. Ł. , przenosząc powyższe na realia sprawy, zaznaczył, że uchwalenie spornego planu powoduje, że ingerujące w jego własność działania sąsiada, związane z eksploatacją zabudowy przemysłowej, staną się zgodne z planistycznym przeznaczeniem nieruchomości. Tymczasem dla skarżącego jest to trudne do zaakceptowania, zwłaszcza że z budynku wydobywają się hałas, światło, wibracje, pylenie i zanieczyszczenie powietrza, co zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich. To wszystko oznacza, że plan miejscowy, sankcjonując istnienie na działce nr [...] dotychczas istniejącego budynku (§ 29 planu), pozbawia skarżącego przysługujących mu praw albo ogranicza sposób czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Skarżący podkreślał, że usankcjonowanie przez sporny plan miejscowy istnienia budynków na sąsiedniej działce nr [...] jest niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Podsumowując, zaznaczył on, że w sprawie nie chodzi więc o sposób korzystania z jego działki nr [...], ale o możliwość korzystania z praw związanych z tym przedmiotem własności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy uzasadniające uchylenie punktu II zaskarżonego wyroku o odrzuceniu skargi W. Ł. , natomiast jest bezzasadna w zakresie, w jakim skarżący zaskarżył dodatkowo punkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego w następstwie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 29 pkt 1 dopuścił zachowanie istniejącego obiektu na działce nr [...] w obrębie Z. , niemalże bezpośrednio sąsiadującej z działką skarżącego nr [...] (działki te rozdziela działka drogowa nr [...] oznaczona w planie symbolem 10KDW) i czy Sąd pierwszej instancji mógł w punkcie II wyroku odrzucić skargę W. Ł. na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. uznając, że ten legitymuje się tylko interesem faktycznym. Dla pełnego odtworzenia kontekstu sprawy należy przytoczyć treść § 29 planu miejscowego, zgodnie z którym w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu na terenie oznaczonym symbolem 1R: 1) dopuszcza się zachowanie istniejącego budynku magazynowego wraz z zapleczem technicznym, 2) zakazuje się lokalizacji nowych budynków i wreszcie 3) dopuszcza się zgodnie z przepisami odrębnymi lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść i dojazdów, a także urządzeń melioracji wodnych. Szczególne znaczenie ma punkt pierwszy, który normatywnie utrwala funkcjonowanie istniejącej zabudowy na działce nr [...]. Skarżący twierdzi, że takie usankcjonowanie ograniczyło wykonywanie jego prawa własności wynikającego z art. 140 K.c., a w szczególności osłabiło roszczenie negatoryjne z art. 222 § 2 K.c. odczytywane przez pryzmat art. 144 K.c. i kryterium przeciętnej miary immisji ustalanej w kontekście społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał natomiast, że skoro plan nie wprowadził ograniczeń w zakresie zagospodarowania działki skarżącego, to nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Rozstrzygające jest zatem, czy rozumienie przez Sąd pierwszej instancji przesłanki naruszenia interesu prawnego nie zostało ujęte zbyt wąsko w oderwaniu od prawa sąsiedzkiego oraz od tego, że ustalenia planu kształtują sposób wykonywania prawa własności także poprzez zmianę otoczenia normatywnego korzystania z nieruchomości położonych w niemalże bezpośrednim sąsiedztwie. W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć tę uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanka naruszenia interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga wykazania przez skarżącego powiązania pomiędzy zaskarżonym aktem a jego indywidualnie oznaczoną sferą praw i obowiązków. Nie można jednak rozumieć tej przesłanki w ten sposób, że naruszenie występuje wyłącznie wtedy, gdy plan miejscowy wprost ustanawia ograniczenia zabudowy lub sposobu zagospodarowania na nieruchomości należącej do skarżącego. Z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenia planu kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co oznacza, że poprzez dopuszczenie określonych funkcji na gruntach wyznaczają obiektywny wzorzec przeciętnej miary oddziaływań, które także właściciel nieruchomości w bliskim sąsiedztwie musi tolerować w ramach prawa sąsiedzkiego. W tej perspektywie za trafne należy uznać stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 557/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie podkreślono, że interesu prawnego właściciela nieruchomości położonej przy granicy spornego obszaru należy poszukiwać w prawie sąsiedzkim, a naruszenia tego interesu w ustaleniach planistycznych, które przez bezpośrednie sąsiedztwo odmiennie kształtują społeczno-gospodarcze przeznaczenie otoczenia i tym samym realny zakres wykonywania prawa własności obu właścicieli. Z kolei w postanowieniu z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. II OSK 990/25 (orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował normatywne znaczenie art. 6 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że ustalenia planu wprost oddziałują na sposób wykonywania prawa własności i mogą je naruszać, nawet jeżeli nie pozbawiają właściciela władztwa nad rzeczą, ponieważ określają dozwolony wariant wykonywania uprawnień. Tezy te pozostają adekwatne dla oceny relacji przestrzennej między działkami nr [...] i nr [...] rozdzielonych jedynie działką drogową nr [...] oznaczoną w planie symbolem 10KDW, gdy plan na tej drugiej dopuszcza utrzymanie obiektu o specyfice przemysłowo-magazynowej, a zakres immisji, które dotychczas mogły być kwalifikowane jako ponadprzeciętne, ulega normatywnemu przewartościowaniu na skutek przyjętego planem przeznaczenia. Na tym tle należy ocenić zarzuty skargi kasacyjnej. Skarżący powołuje art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 K.c. i zarzuca niewłaściwą wykładnię pojęcia naruszenia interesu prawnego. Tytułem wstępu zaznaczyć należy, że zarzuty w zakresie naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie są adekwatne do stanu sprawy, ponieważ skarga W. Ł. nie była rozpoznawana merytorycznie, lecz została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. W tej sytuacji miarodajna jest ocena prawidłowości zastosowania art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. (a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) przez pryzmat art. 101 ust. 1 u.s.g., a więc regulacji określającej przesłankę naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jako warunku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. został w skardze kasacyjnej podniesiony, tak więc w oczekiwanym przez skarżącego kontekście środek zaskarżenia może być rozpoznany (mimo braku wprost sformułowanego zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.). W płaszczyźnie normatywnej art. 140 K.c. określa treść prawa własności obejmującą uprawnienie do korzystania z rzeczy z wyłączeniem innych osób w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Art. 144 K.c. nakłada na właściciela obowiązek powstrzymania się od działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Art. 222 § 2 K.c. statuuje roszczenie negatoryjne o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń względem osoby, która narusza własność w inny sposób niż przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą. Kryterium przeciętnej miary ma charakter relacyjny i ocenny, a istotnym elementem tej oceny jest właśnie przeznaczenie nieruchomości wynikające z ustaleń planistycznych. Jeżeli plan miejscowy w § 29 dopuścił zachowanie istniejącego budynku na działce nr [...] na terenie oznaczonym symbolem 1R, co w świetle materiału sprawy odpowiada obiektowi suszarniczo-magazynowemu wraz z zapleczem technicznym i urządzeniami towarzyszącymi, to ustalenie to jest władczym określeniem funkcji terenu sąsiedniego i wpływa na rozstrzyganie sporów o dopuszczalny zakres immisji. W efekcie skarżący może być w obiektywnie gorszej pozycji przy dochodzeniu roszczeń z art. 222 § 2 K.c., jak również zakres jego obowiązku tolerowania uciążliwości może ulec poszerzeniu. Zmiana ta nie jest jedynie dolegliwością faktyczną. Jest konsekwencją normatywnej kwalifikacji przeznaczenia i sposobu zagospodarowania gruntu położonego w niemalże bezpośrednim sąsiedztwie, co wprost dotyczy sfery prawnej skarżącego i oddziałuje na jego uprawnienia wynikające z art. 140 K.c. i art. 222 § 2 K.c. Odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji przyjął, że naruszenie interesu prawnego mogłoby wystąpić jedynie wtedy, gdyby doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości skarżącego lub do wprowadzenia ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Tymczasem W. Ł. w skardze w sposób obszerny i przekonujący wykazał naruszenie swego interesu prawnego i uprawnienia związanego z działką nr [...], uprawdopodobniając realne zaistnienie immisji i dodatkowo wskazując na podjęte w tym zakresie działania prawne poprzez wniesienie powództwa negatoryjnego. Materiały zebrane w aktach sprawy wskazują na intensywny charakter użytkowania tego obiektu, w tym generowanie hałasu, wibracji, pyłu, nadmiernego oświetlenia oraz wzmożonego ruchu ciężkich pojazdów wzdłuż drogi powiatowej nr 2305Z przebiegającej w bezpośrednim zasięgu zabudowań skarżącego. Dolegliwości te znalazły odzwierciedlenie w czynnościach i rozstrzygnięciach organów nadzoru budowlanego, a skarżący motywuje je dodatkowo z powołaniem na działania Sądu Okręgowego w Koszalinie w postępowaniu negatoryjnym. Nie przesądzając w niniejszym postępowaniu o merytorycznej ocenie zgodności z prawem przepisów planu miejscowego w zakresie kwestionowanym przez W. Ł. , należy stwierdzić, że sam fakt nadania w planie miejscowym waloru legalności utrzymaniu istniejącego obiektu, który według wskazań skarżącego i materiałów sprawy jest źródłem immisji, stanowi ingerencję w sferę jego uprawnień ochronnych z art. 222 § 2 K.c. w związku z art. 144 K.c. Jest to ingerencja mająca skutki w sferze prawnej i w konsekwencji narusza jego interes prawny i uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., przy założeniu niespełnienia przesłanek z art. 101 ust. 1 u.s.g., w okolicznościach niniejszej sprawy cechowało się więc nadmiernym rygoryzmem i nie powinno zyskać aprobaty. Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie zastosował art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w następstwie błędnej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g., abstrahującej od znaczenia art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów prawa sąsiedzkiego z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 K.c. Skoro naruszenie interesu prawnego i uprawnienia zostało uprawdopodobnione poprzez wykazanie bezpośredniego wpływu § 29 pkt 1 planu na zakres roszczenia negatoryjnego oraz na sposób wykonywania własności na działce nr [...] w kontekście intensyfikacji funkcji na działce nr [...], to skarga W. Ł. powinna zostać rozpoznana merytorycznie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji rozpozna skargę W. Ł. , przyjmując, że skarżący legitymowany jest do zaskarżenia planu w zakresie obszaru i przeznaczenia działki nr [...]. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna W. Ł. w zakresie, w jakim kwestionuje punkt III zaskarżonego wyroku, jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych argumentów i zarzutów adekwatnych do omawianego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Wszystkie zarzuty i wywody korespondują tylko z kwestionowanym punktem II zaskarżonego wyroku (o czym wyżej). Można nawet odnieść wrażenie, że W. Ł. zaskarżył punkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niejako z ostrożności. Poza tym sformułowanie "oddala skargę w pozostałym zakresie" użyte w sentencji orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnosi się do skargi A. M. . Nie zostało to wyrażone wprost w rozstrzygnięciu, niemniej wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (strona 13). Wreszcie skarga W. Ł. została odrzucona w punkcie II sentencji orzeczenia Sądu pierwszej instancji bez wyznaczania zakresu tego odrzucenia, co należy rozumieć jako odrzucenie jej w całości. To wszystko dodatkowo przemawia za bezzasadnością skargi kasacyjnej wymienionego skarżącego, w zakresie, w jakim podjął on próbę zakwestionowania również punktu III zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił punkt II zaskarżonego wyroku, to jest w zakresie dotyczącym odrzucenia skargi W. Ł. , i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W pozostałym zakresie, to jest dotyczącym punktu III zaskarżonego wyroku, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu jako nieusprawiedliwiona. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1 i 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. Na zasądzone na rzecz W. Ł. koszty złożyły się: 1. kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 150 zł (zob. potwierdzenie wpłaty kwoty 300 zł na k. 164 akt sądowych, z zastrzeżeniem zarządzenia, że zarządzono i dokonano zwrotu połowy tej kwoty – k. 173 i 179 akt sądowych); 2. wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem przysługujące w kwocie 360 zł odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c w zw. z ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.).