II OSK 394/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 616/23 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 616/23, po rozpoznaniu skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 maja 2023 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy – uchylił zaskarżoną decyzję. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia 3 marca 2023 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.", Wójt Gminy D. ustalił na rzecz X Spółki z o. o. w M., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie Zakładu Produkcyjnego Y Spółka z o.o. (po zmianie nazwy Y Spółka z o. o.). Odwołanie od decyzji wniósł A. W. – dalej – "strona", "skarżący", domagając się jej uchylenia. Podniósł m.in., że wadliwie zastosowano w niniejszej sprawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. wskazując, iż organ wydający decyzję przywołał przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą z dnia 8 grudnia 1994 r., nr [...], który utracił moc. Skarżący wyjaśnił, że z planu tego wynika, iż jedynie na ośmiu z osiemnastu działek (działki nr [...]), na których planowana jest inwestycja, było w planie tym przeznaczonych pod działalność produkcyjną. Natomiast większość działek, to jest dziesięć z osiemnastu (działki nr [...]), przeznaczonych było w planie pod działalność usług rzemiosła oraz usług handlu i rzemiosła. Tym samym w ocenie skarżącego art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 maja 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego, w związku z wniesionym przez skarżącego odwołaniem od decyzji Wójta Gminy D., z dnia 27 września 2022 r., ustalającej warunki zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez załączenie do akt planu miejscowego, który utracił moc, celem ustalenia, czy w przypadku planowanej inwestycji zastosowanie ma art. 61 ust. u.p.z.p. W odniesieniu do terenu oznaczonego w planie symbolem 5 UH/UR organ uznał, że użycie dwóch przymiotników po przecinku oznacza, że dopuszczalna jest na tym terenie lokalizacja obiektów zarówno handlowych, jak i rzemieślniczych. Organ odwoławczy stwierdził, odmiennie od organu I instancji, że planowane zamierzenie spełnia warunki do uznania jej za inwestycję produkcyjną lokalizowaną na terenach przeznaczonych na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy i której mowa w art. 88 ust. 1 dla wszystkich działek objętych inwestycją. Badanie zatem przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. było zbędne. Kolegium wyjaśniło, że utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy bowiem ustalone w decyzji parametry i wskaźniki wpisują się w zastany ład przestrzenny. Organ uznał, że pozostałe, poza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunki zostały spełnione. Teren ma dostęp do drogi publicznej, jego uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż uzyskano dla niej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze. Inwestycja jest również zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ uznał je za nieuzasadnione wyjaśniając, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 61 ust. 2 u.p.z.p., gdyż zarówno teren usług rzemiosła, jak i teren przemysłu należy uznać za spełniające definicję szerszego sformułowania jakim jest "teren przeznaczony pod inwestycję produkcyjną". W ocenie organu odwoławczego, rozpatrywanie postanowień planu, który stracił moc, w oderwaniu od przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie może mieć miejsca. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Jak podniesiono w uzasadnieniu, w przedmiotowej sprawie rzeczą organu było ustalenie, czy planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną, a także, czy tereny na których planuje się jej realizację miały takie przeznaczenie w planie miejscowym, który utracił moc. Określenie przez organ odwoławczy tych elementów było istotne z uwagi na podniesione w odwołaniu i powielone w skardze zarzuty, dotyczące z jednej strony charakteru planowanej inwestycji (skarżący kwestionuje, że jest to inwestycja produkcyjna), a z drugiej przeznaczenia terenów, na których ma być zrealizowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc. Dalej Sąd meriti wskazał, że zamierzenie budowlane ma zostać zrealizowane na kilkunastu działkach, w odniesieniu do których ustalenia planu miejscowego były różne: 15P teren przemysłu, 7UR teren usług rzemiosła i 5UH/UR teren usług handlu, rzemiosła. Organ wymienił działki, na których planowana jest budowa i rozbudowa istniejącego zakładu i ich przeznaczenie w planie który utracił moc. Jak trafnie podniósł organ, zarówno działalność przemysłowa jak i rzemieślnicza stanowią rodzaj produkcji o różnej skali. Jednak nie skala tej działalności ani też to, kto ją prowadzi ma przy zastosowaniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. znaczenie. Istotnym jest, czy działki inwestycyjne miały w planie, który utracił moc przeznaczenie pod inwestycje produkcyjne. Oceny tej nie zmienia postulowane przez skarżącego odwołanie się do przepisów ustawy o rzemiośle, czy też rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Pierwszy z przywołanych aktów prawnych nie zawiera definicji rzemiosła, a jedynie wskazuje na to, kto może zostać uznany za rzemieślnika. Drugi, jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, a wprowadzone tam klasyfikacje i nomenklatury stosuje się – stosownie do art. 40 ust. 2 tej ustawy, w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Stąd też zastosowanie omawianej klasyfikacji dla oceny, czy wymienione w planie miejscowym usługi rzemiosła stanowią rodzaj działalności produkcyjnej nie jest, zdaniem Sądu pierwszej instancji właściwe, chociażby z tego względu, że w zakres rzemiosła wchodzi zarówno działalność usługowa, jak i działalność wytwórcza. Przyjęcie, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie zwalnia jednak organu z obowiązku zbadania, czy spełnione zostały pozostałe wymagania określone przepisami tej ustawy oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, czemu organ uchybił. W badanej sprawie organ odwoławczy, nie podzielając stanowiska organu I instancji, w przedmiocie konieczności przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego i zbadania zasady dobrego sąsiedztwa przyjął, że zastosowanie ma art. 61 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji uznał, że nie ma konieczności odnoszenia się do pozostałych zarzutów odwołania, bowiem dotyczą one ustalonych w decyzji pierwszoinstancyjnej parametrów nowej zabudowy, których rozpatrzenie, w związku z zastosowaniem art. 61 ust. 2 u.p.z.p. byłoby bezcelowe. Jak wynika z lektury odwołania i złożonej następnie skargi, organ odwoławczy nie sprostał swoim obowiązkom. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy D. podniesiono bowiem, że organ ten dopuścił możliwość przekroczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy dla takich nowych obiektów jak: budynek portierni o wysokości do 3,5 m i powierzchni zabudowy do 40 m2, wiaty na rowery, otwarty zbiornik p.poż., pylony reklamowe. Tymczasem, w ocenie skarżącego, wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy oznacza, że poza nią nie może się znaleźć żadna zabudowa. Do zarzutu tego organ odwoławczy się nie odniósł, pomimo tego, że nie ma on związku z zastosowaniem art. 61 ust. 2 u.p.z.p., co oznacza, że zasadny jest podniesiony w skardze zarzut dotyczący nierozpoznania odwołania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. mające wpływ na wydane przez Sąd pierwszej instancji orzeczenie, poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie przez Sąd, że prowadzone postępowanie przed organem odwoławczym było dotknięte wadą postępowania w szczególności wadą wskazaną przez Sąd jako wadą nierozpoznania odwołania, gdy tymczasem okoliczność taka nie miała miejsca; 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. mające wpływ na wydane przez Sąd pierwszej instancji orzeczenie, poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie przez Sąd, że prowadzone postępowanie przed organem odwoławczym było dotknięte wadą postępowania w postaci braku odniesienia się do zarzutów odwołania, gdy tymczasem organ odwoławczy w zarzucanej części wprawdzie ogólne, ale jednak odniósł się do zarzutu odwołania, przy czym okoliczność ta nie miała i nie mogła mieć żadnego wpływu na byt prawny zaskarżonej decyzji, a domniemanego wpływu Sąd, ani nie wyjaśnił, ani tym bardziej nie wykazał. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie; - ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie art. 188 P.p.s.a.; - wydanie orzeczenia także bez konieczności przeprowadzenia rozprawy; - zasądzenie według norm przepisanych na rzecz skarżącego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie - Skarb Państwa, kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyodrębnieniem w sentencji lub uzasadnieniu orzeczenia kosztów zastępstwa należnych pełnomocnikowi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. W. wniósł o jej rozpoznanie na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Z uwagi na sposób sformułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności wskazać należy na pewne podstawowe wymogi prawa związane ze skargą kasacyjną. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą i powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Z przepisów art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wynikają także sposoby naruszenia prawa, a są nimi błędna wykładani lub niewłaściwe zastosowanie prawa. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie nie tylko konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, lecz także precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wskazanie tych samych naruszeń prawa procesowego połączone z wykazaniem istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny może uczynić zadość obowiązkowi merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie NSA w wyrokach: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1289/08; z dnia 22 września 2010 r., sygn. II FSK 764/09; z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. II FSK 2208/11, dostępne, [w:] CBOSA). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania dodatkowo wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstatując, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest określenie podstawy lub podstaw kasacyjnych, prawidłowe skonstruowanie zarzutów obejmujące wskazanie naruszonych przepisów prawa, sposobu ich naruszenia połączone z precyzyjnym oznaczeniem w jaki sposób prawidłowo winien został zinterpretowany lub zastosowany każdy z przepisów, którego naruszenie zarzucono w uzasadnieniu. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego niezbędne jest dodatkowo spełnienie dalszego warunku. Zgodnie bowiem z powołanym już art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, może wiec polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy, chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 1545/21, LEX nr 3457314; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. II GSK 2103/12, LEX nr 1447212). Prowadzi to do konieczności uzasadnienia zarzutu, w ramach którego dojść musi do dopełnienia tych wymogów prawnych. Odnosząc się generalnie do wszystkich podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, że żaden z nich nie został sformułowany w sposób odpowiadający powyższym wymogom prawa. W żadnym z nich nie określono w jaki sposób miało dojść do naruszenia wskazanych w zarzutach przepisów prawa. Jest to bardzo istotne uchybienie, które zasadniczo prowadzi a limine do bezskuteczności zarzutu, gdyż nie pozwala ustalić granic skargi kasacyjnej. Te są wyznaczane nie tylko przez określenie podstawy kasacji, czy wskazania naruszonych przepisów prawa, lecz także przez określenie rodzaju naruszenia prawa. Określenie rodzaju naruszenia prawa ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia czynności podejmowanych przez sąd. Brak oznaczenia w zarzutach procesowych, czy do naruszenia wymienionych przepisów doszło przez błędną ich wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie, powoduje bezskuteczność obu z nich i jest wystarczające do ich oddalenia. Kolejną istotną usterką zarzutów procesowych jest brak powiązania konkretnych działań sądu pierwszej instancji z naruszeniem skonkretyzowanych norm prawno-procesowych i uzasadnieniem dlaczego dane działanie sądu naruszyło te przepisy i jaki skonkretyzowany wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego miało to naruszenie. W ten sposób doszło do jedynie abstrakcyjnego wskazania wpływu naruszenie określonych przepisów na wynik postępowania, co nie czyni zadość normie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Dodać jednakże należy, że choć ww. przyczyny są wystarczające do oddalenia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, to nie są one jedyne. W obydwu zarzutach procesowych, których istota sprowadza się do zakwestionowania poprawności ustalenia stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji nie określono również adekwatnych norm P.p.s.a., w oparciu o które sąd dokonuje ustaleń faktycznych przyjmowanych za podstawę wyrokowania. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. określa bowiem kompetencję orzecznicza sądu. Nie można więc zarzucić naruszenia samego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., można natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ale w związku z konkretnymi przepisami procedury administracyjnej (zob. NSA w wyroku z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1031/05, ONSAiWSA 2006 r., nr 6, poz. 176). Niewskazanie naruszenia konkretnego przepisu postępowania administracyjnego regulującego tryb dokonywania ustaleń faktycznych przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jedynie niepopartą konkretnymi przepisami prawa prostą opozycją co do ocen sądu. Taki zarzut ze swojej istoty nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego wyroku. Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż autor skargi kasacyjnej ograniczył zarzut do powołania jedynie naruszenia przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co czyni go a limine nieskutecznym. Nie mógł więc w takiej sytuacji skutecznie zakwestionować ustaleń sądu pierwszej instancji w przedmiocie stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.