II OSK 391/16

Dnia 8 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 548/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu granicy oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 9 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. K. (dalej również jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej również jako "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie ustalenia przebiegu granicy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] marca 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Przemyślu (dalej również "PPRN") z [...] września 1970 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi Ł. gromady K. w części dotyczącej działek poscaleniowych nr [...], położonych w N., z uwagi na fakt, że decyzja powyższa naruszała rażąco przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. Nr 3, poz. 13). Z przepisu tego wynika, że grunty pod zabudowaniami nie mogły być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela (samoistnego posiadacza). Wojewoda Podkarpacki stwierdził, że konsekwencją niezgodnego z prawem działania organu I instancji było objęcie scaleniem bez zgody właściciela (M. R.) jego działki siedliskowej nr [...], co doprowadziło do zmiany jej granic i rażącego zmniejszenia jej powierzchni. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu odwołania M. K. - właścicielki w 1/2 cz. działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał wskazaną wyżej decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1404/09 oddalił skargę Z. P. - właścicielki w 1/2 cz. działki nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) i M. K. na ww. decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II OSK 888/10 oddalił skargę kasacyjną Z. P. od powyższego wyroku. W następstwie wydania ww. rozstrzygnięć Starosta Powiatu Przemyskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r.: - przyjął przebieg granic działek nr [...],[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]) według dokumentów geodezyjnych obowiązujących przed scaleniem gruntów wsi N. i zatwierdził projekt ich scalenia przedstawiony na mapie uzupełniającej obszaru scalenia i rejestr po scaleniu sporządzony przez geodetę uprawnionego W. G., pracownika "S." S.C, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Przemyskiego w dniu [...] sierpnia 2012 r., stanowiące integralną część podważanej decyzji, - zatwierdził dodatkowe warunki objęcia w posiadanie zawarte w protokole z dnia [...] września 2012 r., - zniósł bez odszkodowania służebność gruntową przejazdu i przechodu na rzecz nieruchomości władnącej położonej w N., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność H. R. - obciążającej nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], stanowiącą własność M. K. i Z. P. po 1/2 części. Po rozpatrzeniu odwołania M. K. SKO w Przemyślu decyzją z [...] lutego 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Przemyskiego z [...] grudnia 2012 r. Wskutek złożonej przez M. K. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 323/13, uchylił decyzję Kolegium z [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] grudnia 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Przemyski decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r.: 1) przyjął przebieg granic działek nr [...],[...] (powstałej z podziału działki nr [...]),[...] (powstałej z podziału działki nr [...]) według dokumentów geodezyjnych obowiązujących przed scaleniem gruntów wsi N. i zatwierdził projekt ich scalenia przedstawiony na mapie uzupełniającej obszaru scalenia i rejestr po scaleniu sporządzony przez geodetę uprawnionego W. G. pracownika "S." S.C, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Przemyskiego w dniu [...] sierpnia 2012 r., stanowiące integralną część niniejszej decyzji, oznaczone jako załączniki nr 1 i 2; 2) zatwierdził dodatkowe warunki objęcia w posiadanie zawarte w protokole z dnia [...] września 2014 r., oznaczonym jako załącznik nr 3. 3) zniósł bez odszkodowania służebność gruntową przejazdu i przechodu na rzecz nieruchomości władnącej położonej w N. oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność H. R. (obecnie R.) - obciążającej nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], stanowiącą własność M. K. i Z. P. po 1/2 części. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. K. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Odwołanie od ww. decyzji złożył także J. H. podając, że działki nr [...] i [...] od 1946 r. są jego własnością i nie zgadza się na "podziały i odbieranie". Nie wyraził zgody na "zabranie działki". Zawnioskował o unieważnienie decyzji. Decyzją z [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję Starosty Przemyskiego z [...] grudnia 2014 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu M. K. SKO stwierdziło, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wyjaśniło, że obszar scalenia wszczętego na mocy decyzji PPRN w Przemyślu z [...] kwietnia 1969 r. tworzyły m. in. działki nr [...] o pow. 0,08 ha (własność M. R.), nr [...] o pow. 0,32 ha (własność Z. K.) i nr 170 o pow. 0,48 (własność J. H.). Granice działek oznaczonych po scaleniu nr [...],[...] i [...] określone zostały w postępowaniu scaleniowym zakończonym decyzją PPRN z [...] września 1970 r. w sprawie zatwierdzenie projektu scalenia gruntów. Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność tej decyzji w części dotyczącej działek [...],[...],[...], co skutkuje koniecznością powrotu do granic sprzed scalenia. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji ustalił wprawdzie, że brak było danych do wznowienia znaków granicznych (punktów granicznych) w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, niemniej jednak istniejące szkice z pomiaru niezmienników (granica od strony drogi działką nr [...]) oraz mapa ewidencji gruntów przed scaleniem przedstawiająca granice prawne, stanowiły dla geodety materiał źródłowy. Według ewidencji gruntów i księgi wieczystej sprzed scalenia część działki oznaczonej obecnie nr [...], stanowiła własność M. R. i wchodziła w skład jego gospodarstwa. SKO wskazało, że w wyniku analizy danych z operatu założenia ewidencji gruntów z 1965 r. wykonanego na podstawie obowiązujących w tym czasie przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków (§ 36 pkt 6 cyt. rozporządzenia) geodeta uprawniony stwierdził, że zawarte w nim dane nie pozwalają na jednoznaczne wznowienie punktów granicznych opracowywanych działek w trybie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Problem ten rozstrzyga § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że w takim przypadku dane dotyczące przebiegu granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych tych granic na gruncie. W razie wystąpienia sporów, przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie (§ 39 w/w rozporządzenia). W postępowaniu tym, wobec stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej, nie było innej możliwości powrotu do granic przed scaleniem. Ewentualne spory graniczne mogą zostać rozstrzygnięte w postępowaniu rozgraniczeniowym. SKO stwierdziło, że podnoszone przez odwołujących zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, wobec konieczności przywrócenia stanu własności jaki istniał przed wydaniem decyzji scaleniowej. Wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Zgłaszane przez strony w toku postępowania zastrzeżenia zostały rozpoznane i w tym zakresie udzielono wyczerpujących wyjaśnień. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyła M. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, § 3 pkt 2, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. Nr 45, poz. 453) oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podał, że kontrolując zaskarżone decyzje i poprzedzające je postępowanie w kontekście art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stwierdzić należy, że wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. zostały przez organ w ponownym postępowaniu wykonane i ostatecznie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję Starosty Przemyskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. Jako prawidłowe Sąd ocenił przeprowadzone przez organ postępowanie, mając na względzie fakt, że istotą wydania przez Wojewodę Podkarpackiego decyzji stwierdzającej nieważność decyzji scaleniowej w części dotyczącej działek nr [...],[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]) było przywrócenie stanu własności jaki istniał przed wydaniem decyzji scaleniowej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących § 36, § 37, § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 3 pkt 2, § 5 i § 7 rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości, w zakresie zarzucanego organowi braku sięgnięcia do dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej podczas postępowania scaleniowego przeprowadzonego w 1970 r., Sąd uznał je za niezasadne i podzielił argumentację organu odwoławczego w tym zakresie. W opinii Sądu, Kolegium słusznie zauważyło, że podczas wykonywania scalenia bez zgody M. R. dokonano regulacji granicy działki [...] (po scaleniu [...]) z działkami [...] (po scaleniu [...]) i [...] (po scaleniu [...]), w wyniku czego doszło do rażącego zmniejszenia powierzchni działki z 0,08 ha na 0,05 ha. W tej sytuacji zadaniem geodety było przywrócenie tej granicy. Wobec tego, że granica pomiędzy działką poscaleniową nr [...] z działkami nr [...] i [...] nie została pomierzona przy scalaniu jako niezmiennik niemożliwym było skorzystanie z przepisów § 36 ust. 3 rozporządzenia. Analiza danych z operatu założenia ewidencji gruntów z 1965 r. nie pozwalała także, w ocenie Sądu, uprawnionemu geodecie na jednoznaczne wyznaczenie (odtworzenie) punktów granicznych (§ 36 pkt 6 rozporządzenia). Wówczas granica nie została określona na podstawie pomiaru bezpośredniego, lecz przyjęta zgodnie z przebiegiem na przedwojennej mapie katastralnej. W takiej sytuacji zastosowanie mógł znaleźć § 37 rozporządzenia, jednak wobec sprzecznych oświadczeń stron stało się to niemożliwe. Jak słusznie, zdaniem Sądu, zauważył organ, zastosowanie znalazł § 39 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym na dzień opracowywania przez biegłego operatu z przywrócenia granic, który stanowił, że spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie. Zatem stronom wskazano granicę na podstawie mapy ewidencyjnej obowiązującej przed scalaniem gruntów, a następnie wykonano mapę uzupełniającą obszaru scalenia przywracając na niej granicę sprzed scalenia pomiędzy działkami objętymi niniejszym postępowaniem. Powyższe ustalenia znajdują, w ocenie Sądu, odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, prawidłowo zgromadzonym i ocenionym przez organy. Zdaniem Sądu, nie ma więc podstaw zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. W opinii Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami postępowania, dokonując ustaleń wszystkich istotnych okoliczności dla treści rozstrzygnięcia i kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego, w myśl art. 80 k.p.a. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach kwestionowanych rozstrzygnięć w sposób, który nie uchybia art. 107 § 3 k.p.a., prowadzone postępowanie miało bowiem jedynie na celu przywrócenie stanu własności, jaki istniał przed wydaniem decyzji scaleniowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi z dnia 9 listopada 2015 r. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 "pkt c" w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi M. K., podczas gdy organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprecyzowano, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez SKO: a) przepisów prawa materialnego: - § 36, 37 i 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków; - § 3 pkt 2, § 5 oraz § 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości; b) przepisów postępowania: - art. 6, 7, 11, 75 § 1, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie tylko został nieprawidłowo sformułowany, ale też nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W odniesieniu do zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 pkt c ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa" zauważyć wypada, że art. 145 § 1 p.p.s.a. nie posiada punktu "c", lecz punkty 1, 2 i 3, a pkt 1 tego paragrafu zawiera jednostki redakcyjne opatrzone literami "a", "b" i "c". Niemniej jednak, skoro skarżąca kasacyjnie podała, że opiera skargę kasacyjną na "naruszeniu przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt c ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa", to niewątpliwie chodziło o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., a zatem przy redakcji tego zarzutu doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, która nie ma wpływu na jednoznaczne ustalenie, jakie przepisy zdaniem strony zostały naruszone. Zaznaczyć następnie należy, że oddalając skargę Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., lecz art. 151 p.p.s.a. Przyjmując zaś, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegać miało na jego niezastosowaniu przy sprawowaniu kontroli działalności administracji publicznej, zauważyć trzeba, że rozwijając ten zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona powiązała go nie tylko z niedostrzeżeniem naruszenia przez organ przepisów postępowania (art. 6, 7, 11, 75 § 1, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.), ale również z naruszeniem przez organ przepisów prawa materialnego (§ 36, 37 i 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także § 3 pkt 2, § 5 oraz § 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu jest bowiem zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony w analizowanym zarzucie przepis nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 970/15; z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12; z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2054/14). Skoro więc uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie powiązała go nie tylko z naruszeniem przez SKO przepisów postępowania, ale również z naruszeniem przez ten organ przepisów prawa materialnego, to powinna zarzucić także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie przez Sąd w sytuacji, gdy – zdaniem strony – Sąd wadliwie zaakceptował naruszenie przez organ administracyjny prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Formułując zaś zarzut naruszenia przez SKO przepisów prawa materialnego – to jest § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także § 3 pkt 2, § 5 oraz § 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości – skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakie konkretnie jednostki redakcyjne § 36 i § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 5 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia nieruchomości zostały naruszone. Tymczasem – w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania kontrolowanych rozstrzygnięć administracyjnych – § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków miał osiem punktów, § 37 tego rozporządzenia miał dwa ustępy, natomiast § 5 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia nieruchomości miał trzy ustępy, przy czym jego ust. 1 posiadał dwa punkty, z których pkt 1 dzielił się na jednostki redakcyjne oznaczone literami od "a" do "d", a pkt 2 – na jednostki redakcyjne oznaczone literami od "a" do "f". Niezależnie jednak od powyższych nieprawidłowości w sformułowaniu podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu stwierdzić trzeba, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała, by w niniejszej sprawie organy administracyjne rzeczywiście naruszyły zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego. Podkreślić należy, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt i dokumentów w nich zawartych, a ich analiza w rozpatrywanej sprawie – w szczególności w świetle argumentacji podnoszonej przez stronę w skardze kasacyjnej – nie wskazuje, by w sprawie tej rzeczywiście doszło do naruszenia przepisów wymienionych w omawianym zarzucie. Rozwijając i uzasadniając podniesiony zarzut skarżąca kasacyjnie podała w szczególności, że "Kolegium w ślad za organem I instancji błędnie przyjęło, iż brak było danych do wznowienia znaków granicznych (punktów granicznych) w trybie przewidzianym w przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne..." nie precyzując, jakie konkretnie przepisy tej ustawy miały zostać – w jej opinii – naruszone. Jak już wyżej zaznaczono, NSA nie może za stronę precyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani "domyślać się" ich treści. Podnosząc zaś, "iż jak wynika z wiedzy posiadanej przez Panią M. K., podczas postępowania scaleniowego prowadzonego w 1970 r., dokonane ustalenia w zakresie korekty granic odnotowywane były w tzw. zbiorowym wykazie oświadczeń na projekt. Wykaz ten zawierał oświadczenia właścicieli scalanych terenów, że stan posiadania jest zgodny oraz że właściciel danego terenu otrzymał ekwiwalent, a ponadto, że zna granice i projekt przyjmuje", skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, w jaki sposób wykaz taki miałby przesądzać o przebiegu granic poszczególnych działek przed ich scaleniem. Z takiego wykazu nie wynika bowiem, jak konkretnie w terenie przebiegały granice działek. Podkreślić przy tym wypada, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji szczegółowo ustosunkował się do podniesionych w skardze złożonej do tego Sądu zarzutów naruszenia § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 3 pkt 2, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, prawidłowo motywując swoje stanowisko. Należy przy tym zauważyć, że czyniąc ustalenia faktyczne i stosując do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego organy administracyjne uwzględniły znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, przy czym nie można zapominać, że przedmiotem prowadzonego postępowania było ustalenie przebiegu granicy działki mającego miejsce przed scaleniem, a więc blisko 50 lat temu. Sąd I instancji słusznie więc zaakceptował stanowisko organów. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie znalazł usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.