II OSK 3896/19

Dnia 22 stycznia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1123/18 w sprawie ze skargi A. M. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odrzucić wniosek.

Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1123/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Bydgoszczy w sprawie ze skargi A. M. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. P., w treści której jego pełnomocnik zawarł wniosek "o udzielenie zabezpieczenia poprzez wstrzymanie wykonalności wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2019 r. o sygn. akt II SA/Bd 1123/18 z uwagi na nie dające się odwrócić negatywne konsekwencje dla skarżącego w postaci zaburzenia ciągłości pracy gospodarstwa, chowu zwierząt, zagrożenia sanitarnego wynikającego z ewentualnej konieczności nagłego zakończenia produkcji w trakcie cyklu chowu zwierząt raz z uwagi na argumenty podniesione w treści przedmiotowej skargi". A. M. działająca przez profesjonalnego pełnomocnika w treści złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę udzielenia zabezpieczenia na czas trwania postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie został wyposażony w prawo wstrzymania wykonania zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia sądu wojewódzkiego. Możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego jest chociażby przewidziana w wypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – "Ppsa"), natomiast kompetencja do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej została uregulowana w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 Ppsa dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, z mocy art. 193 Ppsa może on być odpowiednio stosowany w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oznacza to, że brak jest podstawy prawnej do wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok ten jest wszak nieprawomocny, a sprowadza się wyłącznie do orzeczenia w przedmiocie legalności oznaczonych decyzji oraz zasądzenia kosztów. Skoro wyrok ten jest nieprawomocny, to nie podlega wykonaniu nawet ten element, w zakresie którego można by mówić o wykonalności, tj. pkt. 2 sentencji zaskarżonego wyroku. Brak jest również innych przepisów w Ppsa, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, skoro strona w skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku WSA w Bydgoszczy, wniosek ten należało odrzucić. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.