II OSK 3796/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień, , , po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...], [...], [...], [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej [...], [...], [...], [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2079/18 w sprawie ze skargi [...], [...], [...], [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2079/18 oddalił skargę [...], [...], [...] i [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]. Skarżący w dniu 31 lipca 2019 r. wnieśli od ww. wyroku skargę kasacyjną, a następnie w dniu 9 grudnia 2019 r. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w [...] pozwolenia na rozbudowę cmentarza parafialnego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wniosku powołali się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 976/18, w którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta Kutno z 17 listopada 2015 r., nr XVII/159/15 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w Kutnie oraz z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 90/8, w którym stwierdzono nieważność poprzednio obowiązującego planu z 7 marca 2001 r., nr 405/XXXIII/2001. Zarzucili, że na mocy tych uchwał teren przedmiotowego cmentarza miał być poszerzony o działki objęte powołaną decyzją Starosty [...]. W konsekwencji, działki te nie są obecnie przeznaczone w jakimkolwiek planie miejscowym pod cmentarz. Podkreślili, że przyczyną stwierdzenia nieważności ww. uchwał było w szczególności zaniechanie zbadania terenów przeznaczonych pod rozbudowę cmentarza pod kątem spełnienia wymogów sanitarnych. Oznacza to, że rozbudowa cmentarza postępuje na terenie, który może tych wymogów nie spełniać, co uprawdopodabnia zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności oparty jest tylko częściowo na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jednie w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. Przesłanką natomiast do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest wykazanie przez stronę skarżącą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W jej interesie leży zatem takie uzasadnienie wniosku, aby podane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Istotne jest, aby Sąd miał właściwą wiedzę o występujących okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz miał możliwość ich oceny. Przedmiotem niniejszego wniosku jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbudowę cmentarza na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. W powołanym przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 kwietnia 2019 r. stwierdzono, że uchwała Rady Miasta Kutno z 17 listopada 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - będąca podstawą prawną wydania kwestionowanej decyzji - została podjęta pomimo braku stosownego wniosku biskupa oraz bez zgody właściwego inspektora sanitarnego, a zatem z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności. Sąd wskazał, że skoro także poprzednia uchwała z 7 marca 2001 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego z mocą wsteczną (na podstawie wyroku tego Sądu z 28 lutego 2018 r.), to oznacza to, iż nie doszło do poszerzenia terenu cmentarza o działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Należy przyznać rację skarżącym, że prowadzenie przez zarządcę w dalszym ciągu rozbudowy cmentarza oraz dokonywanie kolejnych pochówków może spowodować w okolicznościach niniejszej sprawy trudne do odwrócenia skutki oraz spowodować wyrządzenie znacznej szkody. Powyższe oznacza, że wnoszący o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przekonywujący sposób uprawdopodobnili wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.