II OSK 368/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak, Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), sędzia NSA Mirosław Gdesz, Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 583/22 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 22 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z 6 października 2022r., sygn. akt II SA/Bk 583/22, oddalił skargę B. L. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 22 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach (PINB) w dniu 8 kwietnia 2021 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie muru oporowego z pustaków betonowych, znajdującego się na działce o nr geod. [...] w m. [...], gm. [...]. W wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach 8 i 22 kwietnia 2021 r. ustalono, że przedmiotowa działka zabudowana jest dwoma budynkami przedstawionymi na projekcie zagospodarowania działki, zatwierdzonym decyzją Starosty Siemiatyckiego [...] z dnia 19 lutego 2021 r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego i rozbiórkę budynku mieszkalnego. Dodatkowo na działce wykonane są mury oporowe oznaczone i opisane w załączonym do protokołu kontroli szkicu sytuacyjnym. Od pozycji 1 do pozycji 9 są to mury wykonane z pustaków betonowych, w większości obłożone kamieniem. Wysokość zróżnicowana od ok. 90 cm do ok. 500 cm, grubości 25 - 30cm. Pozycja nr 6 na szkicu sytuacyjnym to element oporowy z pustaków betonowych długości 8,13 m, gdzie różnica poziomów po obu stronach muru wynosi od kilkudziesięciu do 158 cm (przedmiot niniejszego postępowania). Zdaniem organu obiekt ten pełnił rolę muru oporowego z uwagi na ukształtowanie terenu, tj. bardzo duży spadek w kierunku rzeki [...], jak również duże różnice poziomów terenu po obu stronach muru i zapobieganie osuwaniu się ziemi. Po niższej stronie muru znajdowała się ziemia ze spadkiem w kierunku rzeki [...], po wyższej natomiast utwardzenie kostką polbruk. Działka zabudowana była dodatkowo schodami betonowymi i dojściami obłożonymi kamieniem. Inwestor B. L. oświadczył, że zabudowy działki o nr geod. [...] w [...] (za wyjątkiem wymienionych wyżej dwóch budynków) dokonał w latach 2020-21, nie dopełniając żadnych formalności w Starostwie Powiatowym w Siemiatyczach. Przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego był mur oporowy z pustaków betonowych długości 8,13 m, gdzie różnica poziomów po obu stronach muru wynosiła od kilkudziesięciu do 158 cm, oznaczony na szkicu sytuacyjnym nr 6. W sprawie innych obiektów znajdujących się na ww. działce Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach prowadził odrębne postępowania o znakach [...], [...]oraz [...]. Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że przedmiotowa działka położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny [...] i [...]. Na obszarze tym zabrania się m.in. niszczenia gleby i naturalnego ukształtowania terenu oraz zabudowy pasa terenu o szerokości 25 metrów od linii brzegowej rzeki. Zapisy te znalazły odzwierciedlenie w przepisach prawa miejscowego, gdyż zgodnie z uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia 7 grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], na obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny [...] i [...] zabrania się zabudowy pasa terenu o szerokości 25 m od linii brzegowej rzek. Inwestycja zlokalizowana jest ponadto na obszarze Chronionego Krajobrazu "Dolina [...]" oraz w strefie NATURA 2000. Organ I instancji uznał, że przedmiotowy mur oporowy z pustaków betonowy usytuowany jest w ustanowionych powyższymi przepisami strefach ochrony przyrody, a zatem na jego wykonanie wymagane było pozwolenie na budowę. W związku z powyższym, PINB postanowieniem z dnia 10.11.2021r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, informując jednocześnie inwestora - B. L. o możliwości złożenia w terminie 30 dni wniosku o legalizację, a także o sposobie obliczania opłaty legalizacyjnej. Inwestor nie złożył zażalenia na powyższe postanowienie, jak również nie złożył wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Mając powyższe na uwadze, PINB decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego nakazał odwołującemu się rozbiórkę muru oporowego z pustaków betonowych o długości ok. 8,13 m, oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 6. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (PWINB) decyzją z dnia 22 marca 2022 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. PWINB podkreślił, iż organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie i wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonaniem muru oporowego z pustaków betonowych, gdyż zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyjątkiem inwestycji enumeratywnie wymienionych w przepisach 29 - 31 tej ustawy, które nie obejmują budowy muru oporowego. W niniejszej sprawie inwestor wymaganego pozwolenia na budowę nie uzyskał, a zatem zastosowanie ma procedura określona w przepisach art. 48 - 49 Prawa budowlanego. Ponadto inwestor pomimo wydanego postanowienie o wstrzymaniu budowy oraz poinformowania o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego muru oporowego oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, takiego wniosku nie złożył. Zatem zgodnie z przepisem art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia o innej treści, niż zaskarżona decyzja nakazująca rozbiórkę. Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że legalizacja przedmiotowego muru oporowego nie jest możliwa ponieważ znajduje się on w 25 - metrowej strefie ochrony rzeki [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ogrodzeniem, ponieważ jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, po obu jego stronach występuje znaczna różnica poziomu gruntów, a przedmiotowy mur zapobiega osuwaniu się ziemi. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja przenosi obciążenia gruntu, stanowi ona mur oporowy, nie zaś ogrodzenie. Dodał także, że kwalifikacja prawna została dokonana już na wcześniejszym etapie postępowania, w treści postanowienia o wstrzymaniu robót, które jest ostateczne i obecnie organ II instancji związany jest treścią tego postanowienia, a co za tym idzie dokonaną wcześniej kwalifikacją prawną. Skargą B. L. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 33 Prawa budowlanego; art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 49e Prawo budowlane; art. 28 Prawo budowlanego. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W dniu 28 września 2022 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego wskazujące na połącznie wszystkich spraw do wspólnego rozpoznania. Ponadto skarżący wskazał, że sprawy zostały sztucznie podzielone, natomiast mur oporowy o łącznej długości 59,9 m istniał wcześniej i został wybudowany w miejsce starego drewnianego, zaś na zamierzenie to uzyskał pozwolenie na budowę. Podkreślił także, że sprawa nie leży w kompetencji nadzoru budowlanego, a wyłącznej kompetencji prawa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przeprowadzonych w dniach 8 i 22 kwietnia 2021 r. kontroli ustalono, że przedmiotowa działka zabudowana jest dwoma budynkami przedstawionymi na projekcie zagospodarowania działki, zatwierdzonym decyzją Starosty Siemiatyckiego z dnia 19 lutego 2021 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego i rozbiórkę budynku mieszkalnego. Dodatkowo na działce wykonane są mury oporowe oznaczone i opisane w załączonym do protokołu kontroli szkicu sytuacyjnym. Zostały one oznaczone przez organ I instancji od pozycji 1 do pozycji 9 - jako mury wykonane z pustaków betonowych, w większości obłożone kamieniem. Wysokość zróżnicowana od ok. 90 cm do ok. 500 cm, grubości 25 - 30cm. Natomiast przedmiot niniejszego postępowania stanowiła pozycja nr 6 na szkicu sytuacyjnym - mur oporowy z pustaków betonowych długości 8,13 m, gdzie różnica poziomów po obu stronach muru wynosiła od kilkudziesięciu do 158 cm. Ustalono, że obiekt ten pełnił rolę muru oporowego z uwagi na ukształtowanie terenu, tj. bardzo duży spadek w kierunku rzeki [...], jak również duże różnice poziomów terenu po obu stronach muru i zapobieganie osuwaniu się ziemi. Po niższej stronie muru znajdowała się ziemia ze spadkiem w kierunku rzeki [...], po wyższej natomiast utwardzenie kostką polbruk. Do sprawy została dołączona również dokumentacja fotograficzna. W trakcie kontroli, inwestor B. L. oświadczył, że zabudowy działki o nr geod. [...] w [...] (za wyjątkiem wymienionych wyżej dwóch budynków) dokonał w latach 2020-21, nie dopełniając żadnych formalności w Starostwie Powiatowym w Siemiatyczach. W odwołaniu skarżący wskazywał, iż przedmiotowe mury oporowe stanowią ogrodzenie, natomiast główny zarzut skargi w zasadzie dotyczył zaakcentowania, że wszystkie te obiekty budowlanego objęte zostały uzyskanym przez niego pozwoleniem na budowę, zatwierdzonym decyzją Starosty Siemiatyckiego z dnia 19 lutego 2021 r. nr [...]. W piśmie zaś procesowym skarżącego z dnia 28 września 2022 r. wskazano na nieprawidłową właściwość organów nadzoru budowlanego, z racji położenia działki w obszarze chronionym rzeki i podniesiono, że skarżący wszczął już procedurę uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Sądu niewątpliwie stanowisko skarżącego, w zależności od etapów postępowania ewaluowało. Sąd podkreślił przy tym, że w sprawie innych obiektów znajdujących się na ww. działce PINB prowadził odrębne postępowania o znakach [...], [...], [...]oraz [...]. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 września 2022 r., złożonym do akt sądowych zarzucił przy tym organom, sztuczne rozdzielenie tych spraw na poszczególne numery muru oporowego oznaczone na szkicu sytuacyjnym, co na pierwszy rzut wydawało się zbędne. W ocenie Sądu mogło to być przedmiotem jednego postępowania, z uwagi na tą samą kwalifikację robót budowlanych oznaczonych jako mury oporowe. Niemniej jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływy na wynik niniejszej sprawy, a nawet wprost przeciwnie uchroniło organ nadzoru budowlanego od uchylenia rozstrzygnięć w sprawach murów oporowych oznaczonych pozostałymi numerami tj. w sprawie niniejszej oraz o sygn. akt II SA/Bk 581/22, w której Sąd również oddalił skargę (rozstrzygnięcie organów co do muru oznaczonego na szkicu nr 10 zostało uchylone wyrokiem tutejszego Sądu z tego samego dnia w sprawie II SA/Bk 582/22). Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że mur ten nie jest ogrodzeniem, gdyż zapobiega osuwaniu się ziemi, w tym przypadku różnica poziomów po obu stronach muru wynosiła od kilkudziesięciu do 158 cm. Niewątpliwie obiekt ten pełnił rolę muru oporowego z uwagi na ukształtowanie terenu, tj. bardzo duży spadek w kierunku rzeki [...], jak również duże różnice poziomów terenu po obu stronach muru, co służyło zapobieganiu osuwaniu się ziemi. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja przenosiła obciążenia gruntu, stanowiła ona mur oporowy (budowlę - konstrukcję oporową określoną w art. 3 pkt 3 P.b.), nie zaś ogrodzenie. Jeżeli dominującą funkcją konstrukcji jest zabezpieczanie przed osuwaniem się ziemi, na co może wskazywać również charakter użytych do jej wzniesienia materiałów zapewniających stabilność - należy uznać, że stanowi ona mur oporowy. Z punktu widzenia prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować, przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić. Nie ma przy tym znaczenia, że inwestor może traktować sporny obiekt w odmienny sposób, próbując mu przypisać inną funkcje niż ta rzeczywiście pełniona. Konsekwentnie, z punktu widzenia ustawy Prawo budowlane bez znaczenia pozostaje charakter techniczny wykonania danego muru oporowego, a wiec w szczególności podnoszonych przez skarżących zarzutów dotyczących jego zakotwiczenia, czy też stosowanych materiałów budowlanych. Ponadto Sąd podkreślił, że nawet jeśli obiekt będący murem oporowym, pełni jednocześnie inne funkcje wskazane w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (np. obiektu małej architektury czy ogrodzenia), nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę ukształtowanie działki nr [...] w [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy mur oraz sposób jego wykonania, w kontekście dokonanych przez organ I instancji ustaleń oraz przytoczonego powyżej orzecznictwa brak jest zatem podstaw do uznania, aby dokonana kwalifikacja obiektu stanowiła naruszenie przepisów prawa budowlanego. Skarżący sam przy tym potwierdził w trakcie kontroli, że nie dopełnił w tym zakresie żadnych formalności (za wyjątkiem wymienionych w pozwoleniu dwóch budynków). Nie można również podzielić argumentacji skarżącego ze skargi, że wszystkie mury oporowe na jego działce zostały objęte decyzją Starosty Siemiatyckiego z dnia 19 lutego 2021 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego i rozbiórkę budynku mieszkalnego. Z treści tej decyzji jednoznacznie wynika, że obejmowała ona budowę budynku rekreacyjnego, w ramach zabudowy rekreacyjnej o wskazanych w niej parametrach, wraz z rozbiórką budynku oznaczonego do rozbiórki. Podobnie uzasadnienie tej decyzji nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że wszystkie obiekty budowlane wskazane na szkicu sytuacyjnym, który został do dołączony do niniejszej sprawy, zostały objęte tą decyzją. Słusznie ustalił bowiem organ pierwszej instancji, że przedmiotowa działka położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu "Doliny [...] i [...]" na podstawie uchwały z dnia 21 marca 2016 r. Sejmiku Województwa Podlaskiego nr [...](Dz.Urz.Woj.Podl. nr [...]poz. [...] ze zm.). Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt 4 na obszarze tym zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, za wyjątkiem prac związanych z zabezpieczaniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Ponadto zgodnie z uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia 7 grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz.Urz.Woj.Podl. [...], poz. [...]ze zm.), na obszarze 6ML (takie przeznaczenie ma działka – teren zabudowy letniskowej lub rekreacyjnej) zabrania się zabudowy pasa terenu o szerokości 25 metrów od linii brzegowej rzeki (§ 17 ust. pkt 2 b) oraz na obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny [...] i [...], zabrania się niszczenia gleby i naturalnego ukształtowania terenu (§ 26 ust. 2). Inwestycja zlokalizowana jest ponadto na oraz w strefie NATURA 2000. Powyższe akty znalazły się także w uzasadnieniu decyzji z dnia 19 lutego 2021 r. udzielającej pozwolenie na budowę, gdzie ponadto wskazano na udział w powierzchni biologicznie czynnej w wysokości 82,42%. Słusznie zdaniem Sądu organ w odpowiedzi na skargę podkreślił zatem, że decyzja ta zawiera stwierdzenie, że budowa budynku rekreacyjnego, ma nastąpić przy zachowaniu obowiązującej linii zabudowy od linii brzegowej rzeki 25,00 m poza zasięgiem wielkiej wody o prawdopodobieństwie 1%, przy braku ingerencji w pozostałą część działki, co nie wpłynie negatywnie na zniekształcenie istniejącej rzeźby terenu, na jej spójność i funkcjonowanie obszarów chronionych. Nie ma zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że decyzja ta obejmowała również wykonanie murów oporowych, bo przeczą temu w/w regulacje, jak i treść uzasadnienia decyzji z 19 lutego 2021 r., a zatem zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia art. 33 P.b. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. W myśl art. 3 pkt 3 P.b. konstrukcje oporowe stanowią obiekty budowlane zaliczane do budowli na wzniesienie, których w świetle art. 28 P.b. wymagane jest pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie skarżący nie legitymował się takim pozwoleniem, co potwierdził do protokołu kontroli. Skoro inwestor, nie posiadał pozwolenia na budowę muru oporowego, to słusznie ustaliły organy nadzoru budowlanego, że należało wszcząć procedurę legalizacyjną na podstawie art. 48 P.b. Sąd podniósł, że wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 28 września 2022 r. skarżący wskazywał, iż mury oporowe zostały wybudowane w miejsce starego muru drewnianego, zaś sprawa nie leży w kompetencji nadzoru budowlanego, a wyłącznej kompetencji prawa wodnego. Zdaniem skarżącego oznaczało to, że nie wymagane było pozwolenie na budowę, a pozwolenie wodnoprawne w sprawie wykonania robót dotyczących zmiany ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód rzeki [...] w km 133-530-133-500, przeprowadzonych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, co wynika z art. 398 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233, dalej P.w.)(prawdopodobnie artykuł wskazany omyłkowo zamiast 389 P.w.) w zw. z art. 407 P.w. zwłaszcza, że działka znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny [...] i [...]. Skarżący przedstawił pismo wskazujące, na wszczętą przez niego procedurę uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (k.118-121). Okoliczności podnoszone w tym piśmie procesowym jednakże nie miały wpływu na rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego (odmiennie niż w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 582/22, gdzie mur oznaczony na szkicu nr 10 stanowił konstrukcję oporową z art. 3 pkt 3 P.b. ale jednocześnie pełnił funkcję urządzenia wodnego regulowanego ustawą Prawo wodne), gdyż kwestia ewentualnego wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego z art. 389 pkt 8 P.w. z uwagi na zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mająca wpływ na warunki przepływu wód, nie zmienia kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, jako konstrukcji oporowej. Charakter muru oporowego nie przekreśla jego charakteru jako obiektu budowlanego, definiowanego przepisami Prawa budowlanego z art. 3 pkt 3 P.b. i jego budowa co do zasady wymagała pozwolenia na budowę. Przechodząc zatem do regulacji prawnych zastosowanych przez organy Sąd wskazał, że zgodnie z art. 49e P.b. określającym przesłanki wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części między innymi w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie (pkt 1). Przytoczony przepis nawiązując do niezłożenia w terminie wniosku o legalizację odsyła wprost do przepisów dotyczących legalizacji obiektu budowlanego. Stosownie zaś do treści art. 48 ust. 1 i ust. 3 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W myśl natomiast art. 48a P.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację (ust. 1). Jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne (ust. 3). Sąd podkreślił, że w sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r. PINB wstrzymał skarżącemu roboty budowlane prowadzone przy wykonaniu muru oporowego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 6, wykonywane bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b. poinformował o możliwości ich legalizacji poprzez złożenie stosownego wniosku i wniesienie opłaty legalizacyjnej. Organ wskazał ponadto, że wysokość opłaty legalizacyjnej w rozpatrywanym przypadku wylicza się na podstawie art. 59f, przy czym opłata ta podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu oraz pouczył, że niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie skutkować będzie decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części – art. 49 e pkt 1 P.b. Na powyższe postanowienie skarżący nie złożył zażalenia, jak również inwestor w wymaganym terminie nie przedłożył wniosku o legalizację. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu, nie są też co do zasady kwestionowane przez stronę skarżącą. W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru budowlanego, że zgodnie z art. 49e pkt 1 P.b., organ zobligowany był wydać decyzję w przedmiocie nałożenia obowiązki rozbiórki obiektu budowlanego w zakresie muru oporowego oznaczonego nr 6. Sąd zaznaczył, że orzeczony w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego w zakresie dokonanej budowy muru oporowego jest konsekwencją nie wykonania obowiązków wynikających z ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, którego notabene skarżący nawet nie zaskarżył. Zgodnie zaś z art. 52 ust. 1 P.b. nakaz rozbiórki prawidłowo został skierowany do inwestora. Odnosząc się do adresatów obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 P.b. obowiązki w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora, co też prawidłowo uczyniono w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że kwestie dotyczące stanu prawnego i stanu faktycznego sprawy zostały przesądzone w ostatecznym postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych. Sąd w składzie obecnym uznał za prawidłowe przyjęcie tych ustaleń za podstawę wydania obecnie kontrolowanego rozstrzygnięcia. W sprawie nie budzi bowiem wątpliwości, że wykonanie muru oporowego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), czego w konkretnym przypadku bezspornie nie dopełniono. Prawidłowo również zdaniem Sądu organ przyjął, że w sprawie znajduje zastosowanie tryb legalizacyjny uregulowany w art. 48 P.b. Poczynione zatem na wcześniejszym etapie postępowania ustalenia organu nadzoru budowlanego przesądziły zarówno kwestię popełnienia samowoli budowlanej, jej rozmiar, jak i warunki zalegalizowania samowolnej realizacji obiektu, a zatem kwestionowanie obecnie wcześniejszych, wyżej wymienionych a wiążących dla niniejszej sprawy ustaleń, nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie, tym bardziej, że skarżący na każdym etapie postępowania przedstawiał odmienną argumentację mającą potwierdzić nieprawidłowość działania organów, tym samym szukając różnych sposobów, aby uchronić się przed rozbiórką muru oporowego. Prawidłowe zaś ustalenia organów, że inwestor zrealizował roboty budowlane, na których wykonanie nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, uzasadniały wszczęcie postępowania w trybie art. 48 P.b. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za nieważną, zaś zarzuty podniesione w piśmie procesowym o wyłącznej kompetencji organów wodnych, nie potwierdziły się w przedmiotowej sprawie. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Skargą kasacyjną B. L. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. art. 82 ust. 3 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędnie uznanie, że PINB, a nie PWINB jest organem pierwszej instancji w sprawie niniejszej, II. art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędnie uznanie, że PINB, a nie PWINB jest organem pierwszej instancji w sprawie niniejszej, III. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie razem, tj. naruszenie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie za prawidłowe wydanie nakazu rozbiórki przez PINB w sytuacji kiedy wyłącznie właściwym do ewentualnego wydania takiego nakazu rozbiórki co do muru oporowego i urządzenia towarzyszącego położonego w odległości 25,00 metrów od linii brzegowej rzeki [...] jest PWINB, ze skutkami jak w zaskarżonym orzeczeniu, IV. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie razem, tj. naruszenie art. 33 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie za prawidłowe wydanie nakazu rozbiórki przez PINB w sytuacji kiedy wyłącznie właściwym do ewentualnego wydania takiej decyzji co do muru oporowego i urządzenia towarzyszącego położonego w odległości 25,00 metrów od linii brzegowej rzeki [...] wyłącznie właściwym jest PWINB, ze skutkami jak w zaskarżonym orzeczeniu. Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował NSA, iż B. L. z dniem 28 stycznia 2022 r. przestał być właścicielem działki nr [...] w m. [...], gm. [...] i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej złożonej przez osobę nieuprawnioną. Nowy właściciel to A. T.. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2025 r. przedłożyła na poparcie skargi kasacyjnej: decyzję o pozwoleniu na użytkowanie muru oporowego wbudowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] wydaną przez Podlaskiego WINB w dniu 18 lutego 2025 r. jak również decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawie legalizacji urządzenia wodnego w postaci zmiany ukształtowania terenu przyległych do wód mających wpływ na warunki przepływu wód w tym murów oporowych oznaczonych w decyzji jak nr 5 do 13. W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2025 r. A. T. przyłączyła się do skargi kasacyjnej B. L.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw a Sąd pierwszej instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że odpowiada ona prawu i słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., stąd skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez WSA w Białymstoku była decyzja PWINB z dnia 22 marca 2022r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia 28 stycznia 2022r. nr [...]nakazującą B. L. rozbiórkę muru oporowego z pustaków betonowych oznaczonego na szkicu sytuacyjnym numerem 6, długości ok. 8,13 m, znajdującego się na działce o nr geod. [...] w m. [...], gm. [...]. Wydanie powyższych decyzji oparte było na ustaleniu, że ww. inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestor takiego pozwolenia nie uzyskał. W związku z powyższym w sprawie zastosowanie miała regulacja z art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r. nr [...]wstrzymał B. L. prowadzenie dalszych robót budowlanych przedmiotowego obiektu i poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o jego legalizację, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. W związku natomiast z niezłożeniem przez inwestora takiego wniosku PINB - stosując dyspozycję art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie – nakazał rozbiórkę przedmiotowego muru. Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy wyznacza sama strona poprzez sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne czyli zawarte w nich zarzuty wyznaczają zakres kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Sądu pierwszej instancji, stąd też tak ważne jest prawidłowe ich przedstawienie, co powinien zapewnić wymagany w takich sprawach przymus adwokacko-radcowski (art. 175 p.p.s.a.). Z uwagi na wskazywane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej, rolą wnoszącego skargę kasacyjną jest w sytuacji stawiania zarzutu naruszenia przepisu dzielącego się na oznaczone jednostki redakcyjne (np. paragrafy, ustępy, punkty), powołanie w sposób konkretny naruszonego przepisu oraz uzasadnienia takiego zarzutu. Przedmiotowa skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada ww. wymogom. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że w skardze tej wskazano na naruszenie art. 33 ustawy Prawo budowlane, który posiada rozbudowaną wewnętrznie konstrukcję, gdyż składa się z dziewięciu ustępów (nie licząc uchylonych ustępów 3 i 4), z których jeden (ust. 2) dzieli się na liczne kolejne jednostki redakcyjne. W skardze kasacyjnej, w omawianym zarzucie nie wskazano jednak, której z jednostek redakcyjnych art. 33 ustawy Prawo budowlany dotyczy ten zarzut. Brak takiego sprecyzowania naruszenia przepisu mającego oznaczone jednostki redakcyjne uniemożliwia ocenę zasadności skargi kasacyjnej w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować strony i precyzować, uzupełniać czy zmieniać przytoczone podstawy kasacyjne ani też nie domyślać się, o naruszenie którego przepisu chodziło autorowi skargi kasacyjnej. Mając natomiast na względzie pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zwrócenia uwagi wymaga, że w istocie zmierzają one do podważenia prawidłowości dokonanej przez organy i uznanej za prawidłową przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji prawnej spornej inwestycji jako obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, którego powstanie powinno być - zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, która to kwalifikacja prawna przesądzała o właściwości rzeczowej powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji w tej sprawie (art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Zarówno bowiem przywołany w podstawach skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 48 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, jak i zarzut naruszenia art. 82 ust. 3 pkt 2 oraz art. 83 ust. 1 ww. ustawy, oparty został na stanowisku, zgodnie z którym sporny ciąg betonowych schodów i dojść stanowi obiekt towarzyszący dla obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich (art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), a zatem organem I instancji w tej sprawie powinien być stosownie do treści art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie przyznano w motywach zaskarżonego wyroku, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy uzasadniał wszczęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji, w związku z nieskorzystaniem przez inwestora z możliwości legalizacji spornego obiektu, do zastosowania art. 49e pkt 1 ww. ustawy. W związku z tym, że ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, wskazać należy, że w trakcie ustaleń poczynionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach 8 i 22 kwietnia 2021 r. ustalono, że działka o nr geod. [...] w m. [...], gm. [...], zabudowana jest m.in. murami oporowymi oznaczonymi i opisanymi w załączonym szkicu sytuacyjnym. Od pozycji 1 do pozycji 9 są to mury wykonane z pustaków betonowych, w większości obłożone kamieniem, o zróżnicowanej wysokości od ok. 90 cm do ok. 500 cm i grubości 25-30 cm. Mur oznaczony nr 6 na szkicu sytuacyjnym to element oporowy z pustaków betonowych o długości 8,13 m, gdzie różnica poziomów po obu stronach musu wynosi ok kilkudziesięciu do 156 cm. Zgodnie z ustaleniami, mur ten niewątpliwie pełni rolę muru oporowego z uwagi na ukształtowanie terenu, tj. bardzo duży spadek w kierunku rzeki [...] i duże różnice poziomów terenu po jego obu stronach. Zapobiega on zatem osuwaniu się ziemi. Jak dalej ustalił organ, po niższej stronie muru znajduje się ziemia ze spadkiem w kierunku rzeki [...], po wyższej natomiast utwardzenie kostką polbruk. Jak słusznie przyjęto w sprawie, budowa spornego muru, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, winna być poprzedzona uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można bowiem podzielić wyrażanego przez stronę skarżącą stanowiska, że przedmiotowy mur stanowi obiekt służący kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich jak też że jest to obiekt towarzyszący obiektom hydrotechnicznym piętrzącym, upustowym, regulacyjnym oraz kanałom i innych obiektom służącym kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, o jakim mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne, za urządzenia lub budowle służące kształtowaniu zasobów wodnych lub korzystaniu z tych zasobów uznać należy takie obiekty jak urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami, stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji, obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych, obiekty energetyki wodnej, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych, stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych, mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie, stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. Z akt przedmiotowej sprawy, w tym z jego usytuowania względem rzeki, nie wynika, aby sporny mur oporowy służył kształtowaniu zasobów wodnych lub korzystaniu z tych zasobów a także żeby stanowił obiekt towarzyszący takim jak wymienione powyżej urządzeniom lub budowlom. Okoliczności tej strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała też na etapie postępowania sądowoadministracyjnego czy to przed Sądem pierwszej instancji czy w złożonym środku odwoławczym od wyroku tego Sądu z 29 września 2022 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika niezaprzeczalnie, że jedyną funkcją spornego muru oporowego jest zabezpieczenie terenu położonego wyżej przed jego osuwaniem się. Jego celem nie było umocnienie brzegu rzeki czy zabezpieczenie nieruchomości przed jej wylewem, nie można było zatem uznać, że jest to urządzenie wodne/mur oporowy w rozumieniu ustawy Prawo wodne, a zatem obiekt o jakim mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Informacyjnie zauważyć należy, iż mur oporowy nie jest zawsze urządzeniem wodnym. Jego klasyfikacja jako takiego zależy od lokalizacji i funkcji. Mur oporowy staje się urządzeniem wodnym tylko w określonych przypadkach, np. gdy jest zbudowany w korycie rzeki lub w innym obszarze wodnym, gdzie wpływa na przepływy wody. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. W innych przypadkach, gdy mur oporowy jest stosowany w suchym terenie, np. do podtrzymywania skarpy w ogrodzie, na działce budowlanej czy przy drogach, nie jest uznawany za urządzenie wodne. Jego celem jest wtedy wyłącznie stabilizacja gruntu, a nie zarządzanie wodą. W związku natomiast z tym, że jak wynika z ustaleń organu, w tym oświadczenia obecnego w trakcie przywołanych powyżej kontroli inwestora B. L., sporna inwestycja powstała w ciągu roku poprzedzającego kontrole przeprowadzone przez organ i bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, słusznie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach jako organ właściwy w związku z treścią art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 i 3 tej ustawy wstrzymał B. L. roboty budowlane prowadzone przy budowie przedmiotowego ciągu schodów i dojść betonowych i poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisów organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1). W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3). Z uwagi natomiast nie niezłożenie przez inwestora wniosku, o jakim mowa w ww. przepisie, zasadnie PINB zastosował art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane i nakazał rozbiórkę przedmiotowego muru. Nie doszło tym samym w tej sprawie do naruszenia przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły zatem odnieść zamierzonego przez jej autora skutku. Odnośnie złożonego przez Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. wniosku o odrzucenie niniejszej skargi kasacyjnej jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną, bowiem z dniem 28 stycznia 2022 r., w związku z zawarciem umowy sprzedaży, przestał on być właścicielem działki, na której zlokalizowany jest będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany, stwierdzić należy, że w okolicznościach tej sprawy nie ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej z przyczyn podmiotowych. Pomimo bowiem sprzedaży działki o nr geod. [...] w m. [...] B. L. jako inwestor spornych robót budowlanych a także skarżący, nadal pozostaje stroną niniejszego postępowania (zob. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i art. 32 p.p.s.a.). Na koniec należy podnieść, iż przedstawione przez skarżącego do pisma procesowego z dnia 29 kwietnia 2025 r. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lutego 2025 r. znak [...] oraz decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 grudnia 2023 r. znak [...] nie mogły być uwzględnione przez Sąd odwoławczy. Sąd administracyjny - co do zasady - ani nie orzeka merytorycznie ani też nie prowadzi własnego postępowania dowodowego. Czynności postępowania wyjaśniającego muszą się zatem w zasadzie zakończyć przed wydaniem zaskarżonej do sądu decyzji. Wynikające z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. uprawnienie do przeprowadzenia dowodów uzupełniających ma charakter odstępstwa od wspomnianych zasad. Nie można też przyjąć, że przepis ten ustanawia jakikolwiek obowiązek, bowiem ustawodawca posłużył się czasownikiem modalnym "może", przyznając sądowi swobodę oceny zasadności takiego działania. Poza tym w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Niemniej jednak podstawowe znaczenie dla nieuwzględnienia obu tych dowodów ma okoliczność, iż są to niewątpliwie decyzje wydane w 2023 i 2025 r. już po wydaniu zaskarżonej a ocenianej przez Sądy administracyjne decyzji z dnia 22 marca 2022 r. Zasadą jest bowiem orzekanie według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonego aktu, natomiast wszelkie zmiany stanu prawnego czy też faktycznego już po wydaniu zaskarżonego aktu nie wpływają na wynik sądowej kontroli legalności. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.