II OSK 360/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 246/19 o oddaleniu skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 246/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wraz ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które ona wywołuje. O możliwości przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a nie decyduje rodzaj zaskarżonego aktu, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania aktu, nastąpi ochrona interesu strony przed skutkami wskazanymi w tym przepisie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie został uzasadniony w sposób pozwalający na jego uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując zawarty w skardze kasacyjnej wniosek, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, należy mieć również na uwadze, że orzeczona rozbiórka dotyczy budynku magazynowego konstrukcji stalowej o wymiarach rzutu ok. 5 m x 3 m. Budynek nie jest trwale związany z gruntem. Powyższe wynika z akt administracyjnych sprawy. Uwzględniając wymiary i konstrukcję ww. obiektu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jego rozbiórka nie wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu powołanego przepisu. Rozbiórka i przeniesienie tego obiektu w inne miejsce nie spowoduje jego zniszczenia. Konstrukcja przedmiotowego obiektu umożliwia bowiem przywrócenie go do stanu pierwotnego. Nie można również uznać, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Sporny budynek jest niewielkich rozmiarów, konstrukcji stalowej zatem nie należy do obiektów, których budowa wymagała zainwestowania znacznych środków finansowych. Nie jest to bowiem budynek murowany, w szczególności budynek mieszkalny, którego rozbiórka byłaby ze swojej istoty przedsięwzięciem o skomplikowanym charakterze i generująca duże koszty. Ponadto możliwość powtórnego wykorzystania materiałów zastosowanych przy jego budowie udaremni powstanie po stronie skarżącej znacznej szkody. Wyjaśnić trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada legalności zaskarżonego aktu co do meritum sprawy, a jedynie ogranicza do oceny czy jego wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.