II OSK 351/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 494/24 w sprawie ze skargi L. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2024 r. nr WOA.7722.72.2024.JM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. W. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej Inspektor Wojewódzki) z 11 czerwca 2024 r., nr WOA.7722.72.2024.JM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, wyrokiem z 14 listopada 2024 r. o sygn. II SA/Sz 494/24, oddalił skargę. Sąd w uzasadnieniu powołanego wyroku przywołał treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie i wyjaśnił, że istotą sporu jest, czy na badanej nieruchomości został posadowiony obiekt budowalny bez wymaganego pozwolenia na budowę względnie zgłoszenia. Zdaniem Sądu I instancji poczynione przez organ ustalenia dawały wystarczające postawy do przyjęcia, że sporną działkę utwardzono na zlecenie skarżącego, oraz że jest ona co najmniej od kwietnia 2022 roku wykorzystywana jako parking dla samochodów, w tym ciężarowych. Podstawy dla takich ustaleń dawała liczba stwierdzonych przez przedstawicieli organu postojów tego rodzaju pojazdów, potwierdzana dodatkowo przez sąsiadów nieruchomości. Tego typu zdarzenia niewątpliwie nie miały charteru jednostkowego czy incydentalnego, a zarówno utwardzenie gruntu jak i inne wykonane na działce instalacje oraz obiekty, jawią się jako przygotowanie danej działki do postoju i zabezpieczania pojazdów samochodowych, które jak oświadczał sam skarżący "zatrzymywały się" na terenie działki na okres 12-48 godzin. Jak podano, sporna działka nie jest działką budowlaną, lecz rolną. Jej utwardzenie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżący nie uzyskał. Sąd stanął na stanowisku, zgodnie z którym twierdzenia skargi oparte na oświadczeniu, że na działce doszło jedynie do wykorzystania nawiezionego przez nieznanych sprawców "frezu, tłucznia, żużlu, odpadów budowlanych", a ogrodzenie działki ma służyć w szczególności zabezpieczeniu tej nieruchomości, nie są w żadnej mierze wiarygodne. I tak, nie kwestionowane przez skarżącego ustalenia organu ochrony środowiska nie potwierdzają zastosowania materiałów "nieznanego pochodzenia" szczególnie w ilości powoływanej w skardze. Ponadto, twierdzenia takie stoją w jawnej sprzeczności z dowodami przedstawionym w toku ustaleń danego organu, tj. opłaconymi przez skarżącego fakturami na zakup kruszywa betonowego wraz z jego transportem z [...] stycznia 2022 r. oraz [...] kwietnia 2022 r. Nie sposób też nie dostrzegać, że w czasie utwardzania działki skarżący wyjaśniał, że stwierdzone na działce kruszywo wykorzystano celem "rozpoczęcia prac budowlanych". Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustalenia organów administracji, iż o ile przy samym wysypaniu na daną nieruchomość gruzu budowlanego, można by zastanawiać się, czy czasem nie wykonano jedynie utwardzenia powierzchni jej gruntu, to jednak skoro teren działki został w całości ogrodzony, zapewniono na niego wjazd (bramą wjazdową), wykonano instalację monitoringu, jak również posadowiono na nim obiekt gospodarczy, do którego doprowadzono instalację elektryczną, to zakres wykonanych robót, jak i charakter użytkowania działki świadczą, że celem robót było wybudowanie parkingu dla samochodów osobowych oraz ciężarowych, nie zaś jedynie utwardzenie terenu działki niebudowlanej. Istniały tym samym podstawy do objęcia postanowieniem wydawanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej "Pr.bud.") obiektu budowlanego w postaci parkingu. Jak stwierdził Sąd, twierdzenie, że wynajęcie odległych, znajdujących się w innym kraju miejsc postojowych na podstawie umów zawartych na czas określony skutkowało brakiem po stronie skarżącego interesu, aby na terenie nieruchomości przechowywać ani tym bardziej parkować pojazdy osobowe lub ciężarowe, jest co najmniej nieprzekonujące. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji wywiódł skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik postępowania, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie), poprzez: 1) niewłaściwe zastosowanie, wówczas gdy materiał zalegający na powierzchni działki skarżącego nr [...], obr. [...], gmina [...], nie może prowadzić do uznania, że teren ten jest przystosowany dla postoju samochodów ciężarowych; 2) błędną wykładnię, iż ogrodzenie terenu i umieszczenie na nim czujników ruchu na krótkim maszcie na kontenerze przesądza o charakterze danego terenu jako parkingu, kiedy przepis ten nie zawiera w swojej definicji takich kryteriów, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 2 pkt 29 i 30 oraz art. 49 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej "Prd.") poprzez niewłaściwe zastosowanie, wówczas gdy przepisy Prd. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust 1 pkt 19 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej "Pr.bud.") poprzez jego niezastosowanie, albowiem ewentualnie działka skarżącego może być zakwalifikowana jako plac do 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, a z pewnością nie ciężarowych, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 6 i 7 Pr.bud. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie, iż naniesienie na działce skarżącego stanowi budowlę, a więc i obiekt budowlany, bądź iż jest w trakcie budowy, jak i błędne zakwalifikowanie rozplantowania tłucznia, gruzu, żwiru, jako materiału budowlanego, a więc i że prowadzone są roboty budowlane, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, 5. a w rezultacie powyższego naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust 3 Pr.bud., a w konsekwencji art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa.") poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji w której organ zobowiązał adresata postanowienia do wstrzymania robót budowlanych, które było i jest niewykonalne w chwili jej wydania, albowiem nie można wstrzymać nieistniejącej budowy, tj. wstrzymać zalegającego na części powierzchni działki gruzu, kiedy postępowanie dowodowe nie doprowadziło do ustalenia, iż w dacie wydawania postanowienia nawożony jest na teren działki materiał przez adresata postanowienia, jak i nie można zawiadomić o prawie wniesienia opłaty legalizacyjnej od samowoli budowlanej, która nie miała i nie ma miejsca, 6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, albowiem na działce skarżącego nie znajdują się miejsca postojowe o parametrach dla samochodów ciężarowych, nie da się na działce manewrować autami ciężarowymi, a nadto nie jest wykonany, ani planowany nawet spadek wody, o jakim mowa w tym przepisie, 7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z właściwymi przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich niezastosowanie, albowiem rzekomo prowadzone roboty budowlane nad budową parkingu przez skarżącego nie spełniają jakichkolwiek norm budowlanych, ani warunków technicznych jakie wymagane są przez normy budowlane i według których obiekt budowlany w postaci parkingu zostałby zaprojektowany, II. naruszenie przepisów postępowania, jakie miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 Kpa. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia oraz dowolną a nie swobodną sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenę dowodów, iż na działce trwa budowa parkingu dla samochodów ciężarowych, bądź że już parking takowy powstał, wówczas gdy: 1) postój pojazdów ciężarowych miał miejsce jedynie w jednostkowych przypadkach i nie świadczy on o zmianie sposobu wykorzystania działki; 2) w jednostkowych przypadkach parkowały również na działce samochody osobowe, toteż zupełnie dowolne jest przyjęcie, że trwa budowa parkingu dla pojazdów ciężarowych; 3) z ostrożności zarzucam dowolne, a nie swobodne przyjęcie przez organ, iż na działce trwają roboty budowlane dla budowy parkingu dla samochodów ciężarowych, a nie są wykonywane prace celem utworzenia do 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych; 4) z daleko idącej ostrożności dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, iż nie zachodzi przesłanka z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż zmiana zagospodarowania terenu niewymagająca pozwolenia na budowę, wymaga w drodze decyzji ustalenia warunków zagospodarowania, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku; 5) niekonsekwencję i błędne ustalenie, że na działce powoda znajduje się parking, a więc obiekt budowlany, kiedy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB) w swojej treści nakazuje wstrzymanie prac budowlanych, a więc do powstania parkingu jeszcze nie doszło, a w konsekwencji nie jest wiadome czy do powstania obiektu budowlanego w postaci parkingu dojdzie, czy też mamy do czynienia z utwardzaniem terenu, które w przyszłości być może doprowadzi do powstania parkingu, przy czym skarżący kwestionuje, aby w ogóle miało miejsce utwardzanie gruntu, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 Kpa. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ opinii biegłego, jako niezależnego eksperta, który może rozstrzygnąć w sposób obiektywny czy na działce skarżącego trwają prace budowlane nad budową parkingu dla samochodów ciężarowych. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; dopuszczenie dowodu w postaci zdjęć działki objętej kontrolą; przyznanie kosztów postępowania. Wniesiono ponadto o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że parkowanie samochodów ciężarowych przez kierowców zatrudnionych przez skarżącego, na spornej działce, narusza przepisy Prd.. To kierujący powinien zostać ukarany mandatem karnym za wykroczenie drogowe. Jest to jedyna dopuszczalna w stanie faktycznym sprawy reakcja prawno-karna państwa za naruszenie przepisów prawa. Stwierdzono też, że budowa do 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych nie wymaga pozwolenia na budowę, fakt zaś okazjonalnego zaparkowania na danym terenie ciężarówki, nie czyni z niego parkingu dla samochodów ciężarowych. Przyjęcie, że powstający obiekt stanowić będzie docelowo parking dla samochodów ciężarowych wymagający pozwolenia na budowę w opozycji do parkingu do 10 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, wymagałoby wykazania przez organ nadzoru budowlanego, że zastosowana technologia i materiały będą odpowiednie dla parkowania samochodów ciężarowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wysypanie gruzu na powierzchni działki i to przemieszanego z ziemią, co widoczne jest na zdjęciach i to jedynie przy wjeździe na działkę, nie może być uznane w ogóle za utwardzenie gruntu potrzebne dla wjazdu na ten teren samochodów ciężarowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 marca 2025 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach z 9 maja 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie brak takowych, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 Kpa.. Prawidłowa była bowiem ocena Sądu I instancji, że organy nadzoru budowlanego zebrały niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy i poddały go ocenie, która nie nosi cech dowolności, dając temu wyraz w uzasadnianiu wydanego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy, a nie w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogą zaprzeczyć dotychczasowym ustaleniom. Realizacji zatem wyrażonej w art. 7 Kpa. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że skarżący wysypał swoją działkę rolną kruszywem betonowym i w ten sposób utwardził jej teren. Ustalenia organu ochrony środowiska nie potwierdziły zastosowania materiałów "nieznanego pochodzenia". Zwrócono uwagę na opłacone przez skarżącego faktury na zakup kruszywa i jego transport. Skarżący wyjaśniał przy tym, że stwierdzone na działce kruszywo wykorzystano celem "rozpoczęcia prac budowlanych". Poczynione przez organy ustalenia dały podstawę do przyjęcia, że daną działkę co najmniej od kwietnia 2022 roku wykorzystywano jako parking dla samochodów, w tym ciężarowych. Praktyki te nie miały charakteru jednostkowego, a zarówno utwardzenie terenu, jak i inne wykonane na działce instalacje oraz obiekty stanowiły o przygotowaniu danego terenu do postoju i zabezpieczania pojazdów, które – jak oświadczył sam skarżący – zatrzymywały się na działce na okres 12-48 godzin. Jak wynika z dokonanych ustaleń, działka, na której przeprowadzono sporne roboty, ma status gruntu ornego i jest wykazana w ewidencji gruntów jako grunt rolny (RIVa oraz RV). Skarżący kasacyjnie tymczasem z jednej strony negował przeprowadzone przez wyspecjalizowane organy ustalenia, by następnie kwestionować częstotliwość parkujących pojazdów, ich typy zajmujące powstały plac oraz przeznaczenie spornego terenu, powstałego w wyniku prac "celem utworzenia do 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych". W gruncie rzeczy zatem nie negował, że doszło na jego działce rolnej do prac mających na celu przygotowanie terenu na potrzeby parkujących tam samochodów, czy to osobowych, czy ciężarowych. Jak wynika zaś z pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2024 r., dana działka została zgłoszona przez przedsiębiorcę (skarżącego kasacyjnie) jako miejsce postojowe dla 4 pojazdów ciężarowych. Z kolei z pisma PINB z [...] lipca 2024 r. wynika m.in., że organ ten prowadzi postępowanie w sprawie samowolnej budowy parkingu dla samochodów ciężarowych położonego w miejscowości [...], na działce nr [...], obr. [...], gmina [...]. Stosownie do art. 29 ust. 4 pkt 4 Pr.bud. utwardzanie powierzchni gruntu jedynie na działkach budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. W rozpatrywanej sprawie tymczasem, działka, na której doszło do spornych robót, nie jest działką budowalną, lecz rolną. Stąd już jej utwardzenie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżący kasacyjnie niewątpliwe nie uzyskał. Co znamienne, skarżący zabiegał o pozwolenie na budowę parkingu na danej działce, otrzymał jednakże decyzję odmowną. Powołany przepis nie zawiera w swej treści jakichkolwiek ograniczeń, w tym zwłaszcza co do powierzchni utwardzonej działki. Z jego brzmienia nie wynika też w jaki sposób ma być wykonane utwardzenie działki ani tym bardziej jakim celom może ono służyć. Utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych powinno być w zasadzie zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9), a więc urządzeń technicznych, które z natury pozostają w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełniają funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu. Zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę objęte są wyłącznie roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. A zatem do utwardzenia powierzchni gruntu na innych działkach wymagane jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1181/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 9 Pr.bud. przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu, aby mogło być zaliczone do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Pr.bud., powinno być związane z obiektem budowlanym, zapewniając możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Mówiąc wprost, jeśli nie ma legalnego obiektu budowlanego, to nie jest dopuszczalne wykonanie takiego urządzenia budowlanego, jak utwardzenie gruntu, przejazd, plac postojowy lub manewrowy, plac pod śmietniki itp. (tak: wyroki NSA o sygn.: II OSK 1283/11, II OSK 2398/12). Stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślające związek funkcjonalny urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym, z którym mają być one związane, a tym samym cechę, która stanowi o ich niesamodzielności, skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. W niniejszej sprawie, co istotne, doszło do utwardzenia działki, która nie jest działką budowlaną oraz, że dokonano tego przed uzyskaniem warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę zabudowy zagrodowej. Wyklucza to przyjęcie, że utwardzenie stanowi urządzenie budowlane oraz, że zostało dokonane na działce budowlanej, a tym samym, że zwolnione było z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie sposób przyjąć, że utwardzenie tłuczniem, kruszywem, czy frezem asfaltowym nawierzchni działki uniemożliwia przyjęcie, że doszło do wykonania budowli, na wykonanie której inwestor winien wykazać się pozwoleniem na budowę (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 593/12, dostępny w CBOSA). Także utwardzenie terenu działki dowolnym kruszywem w taki sposób, że umożliwia to wykorzystywanie działki jako parkingu, stanowi wykonanie obiektu w postaci placu postojowego. Nawiezienie i rozprowadzenie na gruncie kruszywa zwiększa bowiem twardość podłoża, a więc utwardza je. Budową jest więc nawiezienie na grunt materiału utwardzającego w celu wykonania parkingu. A zatem również w takiej sytuacji mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Pr.bud. (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 970/17, dostępny w CBOSA). Przyjmując w tych warunkach, że wykonane przez skarżącego kasacyjnie utwardzenie terenu stanowiło budowlę, zasadnie organ nadzoru budowlanego wszczął procedurę legalizacyjną w oparciu o art. 48 Pr.bud.. W konsekwencji jako chybione należało uznać zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego, w tym powołanych aktów wykonawczych, skoro podniesione przez skarżącego kasacyjnie naruszenie zawartych w nich norm, pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia poddanego kontroli Sądu I instancji. W toku kontroli bowiem legalności wydanych postanowień, Sąd ograniczył się do oceny wykładni bądź zastosowania przepisów prawa materialnego przez organy, których treść była adekwatna do prawidłowo ustalonego i udokumentowanego należycie zgromadzonym materiałem dowodowym, stanu sprawy – zakresu i charakteru przeprowadzonych na spornej działce prac. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.