II OSK 3474/18

Dnia 5 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. i B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2704/17 w sprawie ze skargi J.B. i B.B. na rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 sierpnia 2007 r. nr 50 w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J.B. i B.B. na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 240 ( słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 26 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.B. i B.B. (dalej: skarżący) na rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. nr 50 w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, odrzucił skargę "w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia w związku z zarzutem naruszenia art. 112a ustawy Prawo ochrony środowiska, § 1 w związku z załącznikiem tabela 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, art. 174 ust. 3 p.o.ś. oraz art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska". Ponadto Sąd I instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący od 1999 r. są właścicielami nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] oznaczonej jako działki [...]/7, [...]/8 obręb [...] o łącznej pow. 0,1018 ha. Działka [...]/8 zabudowana jest domem, w którym zamieszkują. Utworzony na mocy rozporządzenia obszar ograniczonego użytkowania (OOU 2007) objął nieruchomość skarżących. Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, że została ona wniesiona na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2015 r. poz. 525 ze zm.; dalej jako "ustawa o wojewodzie"). W ocenie Sądu I instancji, w odniesieniu do części zgłoszonych zarzutów skarga podlegała odrzuceniu, a w pozostałym zakresie oddaleniu z uwagi na ocenę, że interes prawny skarżących nie został naruszony ustaleniami zaskarżonego rozporządzenia w stopniu nieusprawiedliwionym. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie, strona nie ma możliwości skutecznego wniesienia skargi w sprawie, w której sąd administracyjny już uprzednio orzekał i oddalił skargę. W tej sprawie skarga podlegała odrzuceniu w zakresie zarzutów związanych z naruszeniem przez zaskarżone rozporządzenie art. 112a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.; dalej: p.o.ś.), § 1 w związku z załącznikiem tabela 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, art. 174 ust. 3 p.o.ś. oraz art. 237 p.o.ś. W związku z tym Sąd I instancji poddał ocenie skargę w zakresie odnoszącym się do indywidualnych praw skarżących i zarzucanego naruszenia art. 135 p.o.ś. ze względu na dowolne objęcia nieruchomości skarżących obszarem ograniczonego użytkowania i dowolne ograniczenia ich prawa własności w wyniku wprowadzonych zakazów, ograniczeń i nakazów. Skarżący zarzucili, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 112a, art. 174 ust. 3, art. 237 p.o.ś. i § 1 w związku z załącznikiem tabela 2 rozporządzenia wykonawczego, bowiem zostało wydane na podstawie nieaktualnego przeglądu ekologicznego z 2005 r. sporządzonego na potrzeby podjęcia wcześniej obowiązującego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego Nr 93 z 30 września 2005 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Tym samym zaskarżone rozporządzenie, tak jak przegląd ekologiczny z 2005 r., nie uwzględniało przy wyznaczeniu obszaru obowiązującego w dacie jego wydania rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Powoduje to, że granice obszaru zostały określone w oparciu o nieobowiązujące wskaźniki poziomów hałasu lotniczego. Skarżący zarzucili także, że przegląd ekologiczny z 2005 r. stanowiący podstawę wydania zaskarżonego rozporządzenia został opracowany w oparciu o nieaktualną decyzję zobowiązującą do wykonania przeglądu ekologicznego. W odpowiedzi na te zarzuty Sąd I instancji wyjaśnił, że wyrokiem z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2372/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego Nr 50 z 7 sierpnia 2007 r. We wniesionej wówczas skardze zarzucono, że rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w związku z ustanowieniem strefy M. Sąd nie stwierdził, żeby zaskarżone rozporządzenie w zaskarżonej części naruszało przepisy prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd ocenił, że Wojewoda Mazowiecki rozstrzygając ponownie w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania określił jednoznacznie jego granice, a także, że podstawą ustanowienia obszaru był przegląd ekologiczny oraz raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w związku z budową Terminala II i rozbudową Terminala I. Sąd wskazał również, że utworzenie obszaru nie stanowiło obejścia przepisów rozporządzenia z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, podkreślając, że z przeglądu ekologicznego wynika konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem Sądu I instancji orzekającego obecnie w sprawie legalności rozporządzenia, w uprzednio wydanym wyroku Sąd oceniał zatem prawidłowość zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. Sąd orzekł, że podstawą ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania był przegląd ekologiczny z 2005 r. i wynikające z niego wnioski co do niezbędności ustanowienia tego rodzaju obszaru na terenach, na których występują przekroczenia norm hałasu. Ponadto stwierdził, że utworzenie takiego obszaru nie stanowiło obejścia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Sąd wypowiedział się wiążąco o prawidłowości opracowanej dokumentacji. W ocenie Sądu I instancji, były to zagadnienia, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu adresatów zaskarżonego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. Oznacza to, że w tej sprawie nie jest możliwa ponowna ocena zgodności zaskarżonego rozporządzenia z art. 112 a p.o.ś. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także z art. 174 ust 3 tej p.o.ś.. Z wcześniejszej oceny legalności rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny wynika, że rozporządzenie to zostało wydane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r., na podstawie prawidłowo opracowanego przeglądu ekologicznego i wyznaczało obszar ograniczonego użytkowania zgodnie z tą dokumentacją oraz w koniecznym zakresie. Skarga kasacyjna od wyroku z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2372/07 została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1749/08. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2582/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na przedmiotowe rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego, dokonując oceny, czy przegląd ekologiczny wraz z raportem jako jego częścią stanowił wystarczający i właściwy dokument do wydania tego aktu prawa miejscowego. Dokonując oceny tej dokumentacji, Sąd miał wiedzę, że podstawą do sporządzenia przeglądu ekologicznego była decyzja ostateczna Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2004 r. W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że Sąd nie znalazł wówczas podstaw do zakwestionowania aktualności tej decyzji jako podstawy do sporządzenia przeglądu ekologicznego z 2005 r. Z tych względów i na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji odrzucił skargę we wskazanym wyżej zakresie. Oddalając skargę w pozostałym zakresie Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone rozporządzenie niewątpliwie wprowadza ograniczenia w zakresie korzystania z nieruchomości, a także wprowadza wymagania techniczne dla budynków obowiązujące w całym obszarze ograniczonego użytkowana. Oznacza to, że zaskarżone rozporządzenie może naruszać interes prawny skarżących. Oceny wymaga zatem, czy naruszenie to mieści się w granicach upoważnienia przyznanego Wojewodzie Mazowieckiemu na podstawie art. 135 p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia. Sąd I instancji wyjaśnił, ze w ocenie skarżących objęcie ich nieruchomości obszarem ograniczonego użytkowania, a w jego ramach także strefą M i wprowadzone zakazy i ograniczenia wynikają z dowolnej oceny organu, a nie racjonalnej i rzeczywistej potrzeby. Stanowisko to opierają na twierdzeniu, że na podstawie aktualnie obowiązującej uchwały Nr 76/11 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 20 czerwca 2011 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, ich nieruchomość znalazła się w nowo wyznaczonym obszarze, to jednak tylko jedna z działek (nr [...]/7) usytuowana jest w części w strefie Z2, w której nie obowiązują ograniczenia zabudowy o funkcji mieszkaniowej. Żadna z działek nie znalazła się w strefie Z1 (zakazu zabudowy o funkcji mieszkaniowej), a uchwała została wydana na podstawie przeglądu ekologicznego z 2010 r. opracowanego w oparciu wskaźniki określania poziomów hałasu wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. W ocenie skarżących, oznacza to, że zarówno poprzednio wyznaczony obszar był nieprawidłowy, jak też wprowadzone w nim ograniczenia. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie uwzględniają zmiany okoliczności faktycznych, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego i miały bezpośredni wpływ na potrzebę zweryfikowania granic obszaru ograniczonego użytkowania. Taka właśnie przesłanka wynika z uzasadnienia decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z 24 maja 2010 r. zobowiązującej do wykonania przeglądu ekologicznego na potrzeby wyznaczenia nowego obszaru ograniczonego użytkowania. Decyzja ta została wydana w związku z możliwością zmiany oddziaływania lotniska na środowisko z uwagi na zmianę procedur startów i lądowań na jednym z kierunków podejścia. Zdaniem Sądu I instancji, potwierdzeniem potrzeby opracowania nowego przeglądu ekologicznego i na jego podstawie wyznaczenia nowego obszaru ograniczonego użytkowania powstałej na skutek zmiany okoliczności faktycznych dotyczących funkcjonowania lotniska, jest opracowany w 2010 r. nowy przegląd ekologiczny. Zawarto w nim informację (s. 4), że od 2005 r. do 2010 r. na terenie lotniska zostały zrealizowane nowe inwestycje oraz zaszły zmiany proceduralne, które spowodowały zmiany w rozkładzie emisji hałasu. Wskazano, że w 2008 r. rozpoczęto użytkowanie Terminala II, a w 2009 r. zmieniły się procedury startów i lądowań w kierunku północno – zachodnim. Sąd I instancji wskazał, że nawet z przedstawionej przez skarżących informacji dla zarządu Województwa Mazowieckiego z kwietnia 2010 r. wynika, że przystąpienie do tworzenia nowego obszaru ograniczonego użytkowania wymagałoby wykonania nowego przeglądu ekologicznego, ponieważ w ciągu 5 lat zaszły na terenie lotniska zmiany. Sąd I instancji podkreślił, że przeglądy ekologiczne będące podstawą wydania obu aktów tworzących obszar ograniczonego użytkowania lotniska wykazały konieczność wyznaczenia tego rodzaju obszaru ze względu na przekroczenia norm hałasu. Nieruchomość skarżących ujęta jest w obu tych aktach normatywnych. Zdaniem Sądu I instancji, oznacza to, że skarżący nie mają podstaw do kwestionowania prawidłowości objęcia ich nieruchomości ograniczeniami wynikającymi z ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania, określonymi w zaskarżonym rozporządzeniu. Aktualne umiejscowienie nieruchomości skarżących poza strefą Z1 oznacza tylko złagodzenie obowiązujących w tym miejscu ograniczeń, a nie zniesienie ograniczeń obowiązujących na przedmiotowym obszarze. Zgodnie § 6 uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 76, określone w nim wymagania techniczne dotyczą budynków zlokalizowanych na obszarze ograniczonego użytkowania, a więc budynków w całym obszarze. Podobnie obowiązujące w całym tym obszarze nakazy dotyczące wymagań technicznych określał § 5 zaskarżonego rozporządzenia. W związku z tym Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skarżących dotyczących zasadności wprowadzonych ograniczeń, jak i zarzutu naruszenia art. 135 ust. 3a p.o.ś. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak dokonania przez Sąd ustaleń faktycznych. Po drugie, art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie przez błędne zastosowanie i uznanie, że sprawa została już rozstrzygnięta przez sądy administracyjne - pomimo braku tożsamości ze sprawą - wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 2372/07 oraz IV SA/Wa 2582/07 i tym samym niedopuszczenie do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji. Po trzecie, art. 58 § 1 pkt 6 i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie przez błędne zastosowanie i uznanie, że ocena prawna wyrażona w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 2372/07 oraz IV SA/Wa 2582/07 wiąże Sąd I instancji także w zakresie niniejszej sprawy. Skarżący wskazali, że podnoszone przez nich zarzuty, w szczególności dotyczące braku przeprowadzenia prawidłowej procedury przed wydaniem zaskarżonego aktu, nie były przedmiotem rozpoznania w powyższych postępowaniach. Po czwarte, art. 134 §1 p.p.s.a. przez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli zaskarżonego aktu, z powodu w szczególności braku rzeczywistej oceny prawidłowości procedury tworzenia aktu prawa miejscowego, jego treści (granice obszaru ograniczonego użytkowania). W konsekwencji przyjęto, że kontrola w tym zakresie nastąpiła we wcześniejszych wyrokach wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 135 ust. 3 p.o.ś., art. 237 p.o.ś. oraz art. 174 ust. 3 p.o.ś. w związku z art. 112a p.o.ś. i § 1 w związku z załącznikiem Tabela 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca w 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Polegało to w szczególności na braku przeprowadzenia prawidłowej procedury przed wydaniem zaskarżonego aktu prawa miejscowego i oparciu się na wadliwej i nieaktualnej dokumentacji środowiskowej określającej zakres oddziaływania na środowisko Portu Lotniczego. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych skargą kasacyjną, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo Mazowieckie wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie tylko art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że takie stanowisko rozstrzygnięcie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera. Ponadto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do polemiki z przyjętym przez Sąd I instancji stanem faktycznym sprawy i zaprezentowanym na jego gruncie stanowiskiem prawnym. Po drugie, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie Wynika to z tego, że Sąd I instancji jest związany zgodnie z dyspozycją art. 153 prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2372/07 jak i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2582/07, a także wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1749/08, który oddalił skargę kasacyjną złożoną od powyższego wyroku z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2372/07. Należy także podkreślić, że w powyższym wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2372/07 Sąd poddał analizie i ocenie w szczególności przepis § 4 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. Ponadto jednak stwierdził na podstawie art. 134 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, że przedmiotowe rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. prawidłowo zrealizowało upoważnienie ustawowe z art. 135 p.o.ś., a skargę kasacyjną od tego wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei w wyroku z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2582/07 Sąd oddalił także skargę na przedmiotowe rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego nie stwierdzając naruszenia przepisów art. 135 p.o.ś., jak i art. 136 ust. 3a p.o.ś. oraz biorąc pod uwagę ustalenia decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2002 r. w przedmiocie przeglądu ekologicznego dla istniejącego wówczas danego lotniska, jak i ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej rozbudowy lotniska w świetle modernizacji Terminalu I i budowie Terminalu II. Oznacza to, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 63 ust. 2 ustawy o wojewodzie w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z powodu odrzucenia w tym zakresie skargi skarżących. Należy bowiem także podkreślić, że cel utworzenia danego obszaru ograniczonego użytkowania jest zgodny z dyspozycją art. 112a p.o.ś. w związku z § 1 cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak i art. 174 ust. 3 p.o.ś., a co było przedmiotem orzekania w powyższych prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie Sąd w wyroku z 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2372/07 orzekł, że przedmiotowe rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego zostało wydane na podstawie także prawidłowo sporządzonego przeglądu ekologicznego jak i właściwie ustaliło zasięg przestrzenny obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z dyspozycją art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. Natomiast przepis art. 63 ustawy o wojewodzie jednocześnie stanowi, że przepisu art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie nie stosuje się jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, co wystąpiło w tej sprawie w tym zakresie przedmiotowym. Po trzecie, zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może być skutecznie podniesiony w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Norma ta określa granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, natomiast granice sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Dlatego też naruszenie tej normy nastąpi jeżeli Sąd I instancji wykroczy poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, czyli – pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Niewątpliwie Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego, czyli nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Sąd I instancji odniósł się także do wszystkich zarzutów skarżącego, lecz jednocześnie, nie będąc związany granicami tych zarzutów, dokonał pełnej analizy stanu prawnego sprawy. Natomiast strona skarżąca zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których naruszenia przez organ administracji nie dopatrzył się Sąd I instancji. Ponadto jeżeli w skardze kasacyjnej strona powołuje się tylko na zrzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., to takiej wady konstrukcyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać. Po czwarte, nie są również zasadne zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 135 ust. 3 p.o.ś., art. 237 p.o.ś. oraz art. 174 ust. 3 p.o.ś. w związku z art. 112a p.o.ś jak i § 1 w związku z załącznikiem tabela 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 207 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy. Wbrew powyższym zarzutom kasacyjnym przeprowadzona procedura przed wydaniem zaskarżonego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. jest prawidłowa i nie opiera się na wadliwej i nieaktualnej dokumentacji środowiskowej, w tym określającej zakres oddziaływania danego przedsięwzięcia, czyli lotniska. Należy bowiem podkreślić, że w obrocie prawnym jest prawomocna decyzja Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2004 r. w przedmiocie przeglądu ekologicznego, opracowana dla danego lotniska i wydana na podstawie art. 237 p.o.ś., co następnie skutkowało koniecznością utworzenia na podstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś. przedmiotowego obszaru ograniczonego użytkowania w formie rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2007 r. Natomiast zarzuty kasacyjne dotyczące ewentualnej nieprawidłowości prawomocnej decyzji Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie przeglądu ekologicznego nie mogą być oczywiście rozpatrywane w tym postępowaniu, którego przedmiotem jest tylko kontrola zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Ponadto nie ma tu zastosowania art. 135 ust. 3 p.o.ś., który tylko stanowi, że rada powiatu tworzy w formie uchwały obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, które nie są wymienione w art. 135 ust. 2 p.o.ś. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy p.p.s.a.