II OSK 3332/20

Dnia 19 stycznia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L. G., M. L. i K. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej L. G., M. L. i K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 770/19 w sprawie ze skargi L. G., M. L. i K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 770/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego-chlewni tuczników dla około 1600 sztuk (224 DJP). Skargę kasacyjną od ww. wyroku wnieśli L. G., M. L. i K. T., a także M. K., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ich ocenie, wstrzymanie ww. decyzji jest konieczne do czasu rozpoznania przedmiotowej skargi. Obecnie Starosta P. prowadzi już postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji. Z uwagi na toczące się niemal równolegle postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, zachodzi realna obawa, że niewstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy spowoduje niezwłoczne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i przystąpienie do realizacji inwestycji. Planowane przedsięwzięcie stoi w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa, a ponadto narusza jego uzasadnione interesy, jak również właścicieli sąsiednich działek. Inwestorzy zakłócają korzystanie z nieruchomości skarżących ponadprzeciętną miarę powodując m.in. powstanie odorów związanych z eksploatacją planowanego budynku inwentarskiego o prowadzoną obecnie, jak również w przyszłości działalnością związaną z produkcją zwierzęcą. Postanowieniem z dnia 7 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną M. K.; dlatego przedmiotowy wniosek zawarty w skardze kasacyjnej podlega rozpoznaniu jako wniesiony przez L. G., M. L. i K. T.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ nie zaistniały w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. (Sąd I instancji oddalił skargę, a przed wydaniem wyroku nie doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji). Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W okolicznościach niniejszej sprawy należy wskazać, że nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanych w przedmiocie warunków zabudowy. Nie każda bowiem decyzja może podlegać wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., a do takich decyzji zalicza się decyzję o warunkach zabudowy. Uwzględniając w szczególności przepis art. 4 ust. 2 i art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że z samej istoty tego typu decyzji wynika, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego ze stosownymi wnioskami, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji bądź do przystąpienia do użytkowania. Tym samym nie może ona wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Do takich skutków nie można zaliczyć możliwości wydania na jej podstawie w przyszłości stosownych zgód (m.in. pozwolenia na budowę) przez właściwe organy administracyjne. Taki bowiem skutek materializuje się na etapie stosownych zgód (np. pozwolenia na budowę), które powinny być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Konkretne rozwiązania projektowe uwzględniające treść decyzji o warunkach zabudowy pojawiają się w projekcie budowlanym, który przedkładany jest na etapie postępowania o udzielenie stosownej zgody. Jednak wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. A zatem aktualnie ocena w postępowaniu sądowadministracyjnym część procesu inwestycyjno-budowlanego, jakim jest etap uzyskania warunków zabudowy, nie powoduje żadnych realnych dla skarżących zagrożeń. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.