II OSK 3330/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Po 261/20 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2020 r. nr WOA.7722.7.2020.AC w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazania przedłożenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 261/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W, dalej także: "Spółka", na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także" "WINB", z dnia 7 lutego 2020 r., nr WOA.7722.7.2020.AC, w przedmiocie wstrzymania robót budowalnych i nakazania przedłożenia dokumentów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 48 Prawa budowlanego poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, mimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, w szczególności poprzez niezebranie i nierozważenie pełnego materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia stanowiska, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na uznanie, że urządzenie reklamowe powstało w 2002 r. oraz do bezpodstawnego niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W podstawie kasacji podniesiono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 48 Prawa budowlanego poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, ale nie wskazano, ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przepisów postępowania naruszonych przez organy. Sformułowanie w zarzucie sposobów naruszenia, pozwala jednak na merytoryczne odniesienie się do podstawy kasacji. Od razu jednak warto zastrzec, że w świetle art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. posłużenie się zwrotem "w szczególności", w odniesieniu do sposobów naruszenia, nie oznacza obowiązku badania zasadności nieskonkretyzowanych naruszeń prawa. Skonkretyzowane w podstawie kasacji naruszenia organu miały zaś polegać na: - niezebraniu i nierozważeniu pełnego materiału dowodowego, - przyjęciu stanowiska, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na uznanie, że urządzenie reklamowe powstało w 2002 r., - bezpodstawnym niedopuszczeniu dowodu z zeznań świadków. Sąd pierwszej instancji przedstawił w tej mierze jasne i przekonujące stanowisko, wobec którego tezy kasacji stanowią jedynie niepopartą rzeczowymi argumentami polemikę. Przypomnieć warto, że Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Poznaniu, podzielił ustalenia organów. Wskazał, iż ze znajdującej się w aktach sprawy o nr UA.PM/7352-1975/02 mapy sytuacyjnej, z naniesioną lokalizacją spornego nośnika reklamowego oraz ze znajdującego się w tych aktach zdjęcia wynika, że pierwotny nośnik reklamowy składał się z dwóch betonowych stóp fundamentowych oraz dwóch słupów, na których zainstalowana była tablica reklamowa. Z kolei, zdjęcia lotnicze, wykonane w roku 2010, 2012, 2014, 2016 i 2018, przedstawiają nośnik reklamowy, który znajduje się obok widocznych pozostałości po poprzednim nośniku (k. 6 – 8 akt adm. organu I instancji). Pozostałości stóp fundamentowych po poprzednim nośniku reklamowym są również widoczne na zdjęciach wykonanych podczas kontroli w dniu 23 lipca 2019 r. (k 32 i 23 akt adm. organu I instancji). Natomiast konstrukcja nowego nośnika składa się z jednej stopy fundamentowej, która jest znacznie większych rozmiarów od położonych obok dwóch betonowych stóp fundamentowych (k. 33 akt adm. organu I instancji). Swoim położeniem dwie mniejsze stopy fundamentowe odpowiadają płytom naniesionym na mapę sytuacyjną załączoną do dokumentacji budowlanej z lat 2001-2002. Sąd zauważył również, że termin ekspozycji nośnika reklamowego, o którym mowa w piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r., upływał w dniu 13 grudnia 2004 r. (zob. pismo z dnia 13 grudnia 2002 r., nr UA.PM/7353-1976/02, dotyczące tablicy reklamowej wykonanej zgodnie z zezwoleniem Zarządu Dróg Miejskich z 1 lutego 2001 r. UZ-PS/050/R/010.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zbędne było przesłuchanie K. K. oraz B. B. "na okoliczność ustalenia, czy tablica reklamowa, której legalność jest przedmiotem postępowania, istnieje na nieruchomości nieprzerwanie od 2002 r." Sąd uzasadnił to stanowisko dwiema okolicznościami. Po pierwsze, tezę o istnieniu tablicy reklamowej od 2002 r. jednoznacznie wyklucza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Dodać można, że aprobując dopuszczenie dowodu ze zdjęć lotniczych, jako zgodne z art. 75 § 1 K.p.a., Sąd stwierdził, że włączone w poczet materiału dowodowego zdjęcia lotnicze wraz z dokumentacją z lat 2001 – 2002, dotyczącą tablicy reklamowej, posadowionej zgodnie z zezwoleniem z dnia 1 lutego 2001 r. (zdjęcie tego nośnika reklamowego, mapa sytuacyjna), stanowią niezbite dowody potwierdzające, że sporny nośnik reklamowy nie jest tablicą reklamową, o której mowa w piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r., nr UA.PM/7352-1976/02. Po drugie, K. K. i B. B., byli obecni podczas kontroli dokonanej w dniu 23 lipca 2019 r. i wskazali, że sporny nośnik powstał na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w piśmie WUiA UMP z dnia 13 grudnia 2002 r., co znajduje odzwierciedlenie w treści protokołu (k. 52 akt adm. organu I instancji). Nie było więc podstaw do wzywania tych osób do złożenia zeznań w sprawie, skoro wypowiedziały się one w kwestii legalności spornego nośnika reklamowego podczas dokonanej kontroli. Nawiązując do obu tych argumentów należy najpierw przypomnieć, że wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków K. K. oraz B. B. został złożony w uzasadnieniu zażalenia. Dotyczył okoliczności jednoznacznie stwierdzonej innymi, wskazanymi powyżej dowodami. W świetle art. 78 § 2 K.p.a., organ odwoławczy mógł nie uwzględnić żądania. Nadto, dopuszczenie dowodów pośrednich, jakimi były wypowiedzi K. K. oraz B. B. złożone podczas kontroli w dniu 23 lipca 2019 r., nie naruszało art. 75 § 1 K.p.a. (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 433-435). W świetle przywołanych wyżej dowodów z dokumentów, organy i Sąd pierwszej instancji, miały podstawy do przyjęcia, że wbrew twierdzeniom świadków, na których skarżąca powołuje się, sporny obiekt, będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie został wykonany w 2002 r. Jest innym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, wykonanym w warunkach samowoli budowlanej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.