II OSK 332/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.L. i A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 988/22 w sprawie ze skargi B.L. i A.L. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 18 maja 2022 r., nr IFXIV.7840.11.82.2021 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestników postępowania I.S. i M.S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 października 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 988/22, oddalił skargę B.L. i A.L. na decyzję Wojewody Śląskiego z 18 maja 2022 r., nr IFXIV.7840.11.82.2021, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Wodzisławskiego z 12 listopada 2021 r., nr WAB.6740.1021.2020, w przedmiocie uchylenia decyzji Starosta Wodzisławskiego z 27 sierpnia 2020 r., nr 1167/20, znak WAB.6740.1021.2020, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej I.S. i M.S. pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Rozpoznając wniosek B.L. i A.L. złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., o wznowienie postępowania administracyjnego przeprowadzonego bez ich udziału zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 27 sierpnia 2020 r., Starosta Wodzisławski decyzją z 12 listopada 2021 r. odmówił jej uchylenia stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki prawne, które ze względu na realizację przedmiotowej inwestycji ograniczałyby możliwość zagospodarowania stanowiącej własność skarżących działki nr [...], w tym budowy na jej terenie studni wody pitnej w pasie szerokości 3 m od granicy z działką zainwestowaną. Tym samym skarżącym odmówiono interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków stwierdzając brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co Wojewoda Śląski potwierdził utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę skarżących stwierdził, że organy prawidłowo uznały, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego przydomowej oczyszczalni ścieków skarżącym nie przysługiwał przymiot stron. Sąd Wojewódzki uznał, że hipotetyczne plany skarżących wybudowania studni na ich działce nie generują interesu prawnego usprawiedliwiającego ich udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla działki sąsiedniej, albowiem potencjalna możliwość budowy studni miałaby znaczenie tylko w sytuacji, w której działka skarżących nie byłaby podłączona do sieci wodociągowej. Skoro jednak działka jest uzbrojona w sieć wodociągową, to w świetle § 26 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie ma prawnej potrzeby budowy studni i tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania oczyszczalni ścieków. Oddziaływanie zaś to mogłoby wchodzić w grę, gdyby działka skarżących nie posiadała dostępu do sieci wodociągowej i w istocie tylko wtedy, gdyby wskazywany przez nich trzymetrowy pas był jedynym miejscem na urządzenie studni. Poza tym, w świetle aktualnego brzmienia art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), zwanej dalej Prawem budowlanym, ograniczenia kształtujące interes prawny sąsiadów mogą występować wyłącznie w zakresie zabudowy ich działek, a nie zagospodarowania. "Wykopanie studni" mieści się w ramach zagospodarowania, którego inwestycja na działce sąsiedniej nie może ograniczać. W skardze kasacyjnej B.L. i A.L., zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, przytoczyli podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że skarżący jako właściciele działki sąsiedniej położonej w odległości mniejszej niż 30 m od przewodów rozsączających przydomowej oczyszczalni ścieków nie mają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie wznowienia pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, mimo iż § 31 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, stanowi, że przewody rozsączające kanalizacji indywidualnej winny znajdować się minimum 30 m studni dostarczających wodę do spożycia dla ludzi, a tym samym nieruchomość należąca do skarżących jest objęta obszarem oddziaływania obiektu, gdyż wykonanie na niej jakiejkolwiek studni wody pitnej w pasie około 3 m od granicy ich działki z działką inwestora jest w tym momencie przez ww. przepis wykluczone; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że studnia stanowi jedynie element zagospodarowania działki, a nie jej zabudowy. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez akceptację dla odebrania przez Wojewodę skarżącym przymiotu strony w niniejszej sprawie, gdy tymczasem w swojej wcześniejszej decyzji z 27 sierpnia 2021 r., znak: IFXIV.7840.11.20.2021, wydanej w ramach tego samego postępowania wznowieniowego Wojewoda Śląski uznał skarżących za stronę niniejszego postępowania. Zmiana stanowiska organu wojewódzkiego w tej materii uniemożliwia skarżącym uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym, w tym wykazanie niezgodności przyzakładowej oczyszczalni z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wykazanie sporządzenia projektu budowlanego z wykorzystaniem nieaktualnej mapy do celów projektowych. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania przed sądem administracyjnym w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I.S. i M.S. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zażądali przeprowadzenia rozprawy. Jednocześnie inwestorzy odnieśli się do zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenie przepisów prawa). Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem zarzuty skargi objęte podstawami kasacyjnymi nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu, w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania administracyjnego i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w zakresie wykraczającym poza niezbędność wynikającą z konieczności oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przebieg postępowania administracyjnego jest przedstawiony w odpowiednim zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzuty skargi kasacyjnej zarówno procesowe, jak i materialnoprawne, koncentrują się wokół kwestii statusu skarżących jako stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni na bezpośrednio sąsiadującej z ich nieruchomością działce nr [...] zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Skarżący kasacyjnie, powołując się na podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., konsekwentnie twierdzą, że ich interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu wynika z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który określa wymaganą odległość pomiędzy studnią dostarczającą wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi a najbliższym przewodem rozsączającym kanalizacji indywidualnej. Zdaniem skarżących, usytuowanie objętej pozwoleniem na budowę przydomowej oczyszczalni na działce nr [...] w świetle § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wyklucza możliwość zrealizowania studni wody pitnej na stanowiącej ich własność działce nr [...], w bezpośrednio przylegającym do działki inwestycyjnej pasie o szerokości 3 m. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę zaakceptował natomiast stanowisko organów administracji, które zweryfikowały istnienie wskazywanej przez skarżących podstawy wznowieniowej i doszły do przekonania, że w okolicznościach sprawy podstawa ta nie zachodziła. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd a quo stwierdził, że przywołany przepis nie wprowadza, w związku z planowaną inwestycją, ograniczeń w zabudowie działki skarżących, z czym zasadniczo należy się zgodzić i co w istocie przesądziło o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie sformułowali zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., polegający na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji wadliwości działania organu odwoławczego, który wydając zaskarżoną decyzję stanowiącą kolejne rozstrzygnięcie w kwestii statusu skarżących jako stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zajął stanowisko sprzeczne z wyrażonym już wcześniej w decyzji z 27 sierpnia 2021 r. poglądem. Należy wskazać, że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z uregulowanej w tym przepisie zasady związania organu wydawanymi przez siebie w sprawie decyzjami wynika m.in. obowiązek powstrzymania się przez organ od formułowania w tożsamym stanie faktycznym i prawnym odmiennych poglądów niż uprzednio przez niego wyrażone. W demokratycznym państwie prawnym jednostka ma bowiem prawo oczekiwać od organu administracji publicznej, działającego wyłącznie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stałości formułowanych na tle określonego stanu faktyczno-prawnego poglądów. Wbrew jednak twierdzeniom skarżących kasacyjnie, organ odwoławczy nie naruszył przywołanego przepisu. Decyzją z 27 sierpnia 2021 r., do której nawiązują skarżący, Wojewoda Śląski uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę Wodzisławskiego. Organ odwoławczy dostrzegł bowiem, że wydana w trybie wznowieniowym decyzja Starosty Wodzisławskiego z 8 lutego 2021 r. oraz ostateczna decyzja z 27 sierpnia 2020 r. w sprawie pozwolenia na budowę zostały, niezgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., podpisane przez tę samą osobę. Okoliczność ta stanowiła bezpośrednią przyczynę wydania decyzji kasacyjnej. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji z 27 sierpnia 2021 r. Wojewoda Śląski wyraźnie zaznaczył, że wskazane uchybienie o charakterze formalnoprawnym skutkowało koniecznością odstąpienia od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższe oznacza, że w decyzji z 27 sierpnia 2021 r. Wojewoda Śląski nie rozstrzygnął kwestii statusu skarżących jako stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w szczególności nie potwierdził wystąpienia podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy w tym kontekście wytknął jedynie organowi pierwszej instancji niekompletność przeprowadzonej analizy obszaru oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, pomijającej kwestie potencjalnych ograniczeń związanych z sytuowaniem indywidualnych systemów kanalizacji. Tym samym, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. nie potwierdził się. Za nieusprawiedliwione należy uznać również zarzuty naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia, które nieskutecznie zmierzały do wykazania, że brak możliwości lokalizacji studni na działce skarżących w pasie szerokości 3 m od granicy z działką zainwestowaną, ze względu na potrzebę zachowania odległości co najmniej 30 m pomiędzy studnią a przewodami rozsączającymi przydomowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce sąsiedniej, stanowi takie ograniczenie w zagospodarowaniu ich działki, które uzasadnia objęcie jej obszarem oddziaływania nowej inwestycji. W dacie podejmowania kwestionowanej decyzji z 27 sierpnia 2020 r. o pozwoleniu na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, gdyż ten stan prawny jest relewantny przy weryfikacji statusu skarżących kasacyjnie jako pominiętych stron postępowania, przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowił, że stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, tego terenu. Niewątpliwie rzeczywisty kształt inwestycji projektowanej na działce sąsiadującej ze skarżącymi kasacyjnie wraz z uwarunkowaniami normatywnymi odnoszącymi się do odległości, jakie należy zachować od oczyszczalni ścieków budując studnię mają wpływ na ocenę, czy działka skarżących objęta jest zasięgiem oddziaływania oczyszczalni ścieków. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Ażeby zweryfikować status skarżących w kontekście norm odległościowych, które musieliby zachować podejmując się budowy studni na swojej nieruchomości należało przeanalizować cały przepis § 31 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: 1) do granicy działki - 5 m, 2) do osi rowu przydrożnego - 7,5 m, 3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m, 4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m, 5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m. Z treści przywołanych przepisów wynika, że podejmując się realizacji studni skarżący kasacyjnie będą zasadniczo zobowiązani do jej usytuowania w odległości 5 m od granicy swojej działki (§ 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Oznacza to, że akcentowana przez nich konsekwentnie kwestia braku możliwości, w związku z projektowaną inwestycją, wykonania studni w bezpośrednio przylegającym do działki inwestycyjnej pasie o szerokości 3 m, traci na znaczeniu i nie ma wpływu na ocenę ich statusu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków. Błędnym jest zatem twierdzenie, że w związku z planowaną inwestycją, to z normy odległościowej przewidzianej w § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wynikają ograniczenia w zabudowie działki skarżących. Uwarunkowania takiej inwestycji na działce skarżących generuje przede wszystkim § 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i tą normę należy traktować priorytetowo. Nawet przy uwzględnieniu przepisu § 31 ust. 2 rozporządzenia dopuszczającego, na zasadzie wyjątku, sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, czyli m.in. odległości co najmniej 30 m od osi studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej na działce zainwestowanej, stwierdzić należy, że lokalizacja studni w odległości 3 m i większej od granicy ich działki stanowi odstępstwo od zasady z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia na ich korzyść. W świetle dyspozycji art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego podstawą wyznaczenia obszaru odziaływania są bowiem wyłącznie ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie). Natomiast w niniejszej sprawie, gdy ze względu na położenie przewodów rozsączających oczyszczalni w odległości 27 m do granicy działki skarżących (czego w sprawie nie zakwestionowano) mogliby oni zlokalizować studnię w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z działką zainwestowaną, w ogóle nie dochodzi do uszczuplenia (ograniczenia) ich normatywnie ukształtowanych możliwości inwestycyjnych. Powyższe potwierdza, że skarżący kasacyjnie nie są ograniczeni w zagospodarowaniu (zabudowie) swej działki w sposób kreujący ich interes prawny w sprawie pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków na działce sąsiedniej, a w konsekwencji, że nie zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co prawidłowo stwierdziły organy, a potwierdził Sąd pierwszej instancji. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje nietrafne stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że realizacja studni nie stanowi zabudowy, a mieści się wyłącznie w pojęciu zagospodarowania terenu. Należy w tym zakresie podzielić zastrzeżenia skarżących kasacyjnie wyjaśniając, że realizacja obiektu w postaci studni może wiązać się z koniecznością zrealizowania robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, czyli odnosi się do zabudowy działki, a w związku z tym ograniczenia w tym zakresie mogą kształtować interes prawny skarżących w postępowaniu o pozwolenie na budowę oczyszczalni ścieków. Z tego względu nie można było wykluczyć wpływu budowy oczyszczalni ścieków na realizację studni wody pitnej na działce skarżących. Sąd pierwszej instancji nadmierne znaczenie przypisał również okolicznościom związanym z aktualnie istniejącą infrastrukturą wodociągową na działce skarżących, bezpodstawnie poddając w istocie ocenie celowość realizacji na ich działce studni z pespektywy sytuacji aktualnej, gdy tymczasem określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie jest uzależnione wyłącznie od dotychczasowego sposobu zagospodarowania (zabudowy) terenu, ale ma walor rozważań odnoszących się do przyszłej działalności na tym terenie. W tym zakresie argumentacja Sądu pierwszej instancji wykluczająca możliwość powstania jakichkolwiek ograniczeń w sferze prawnej skarżących związanych z budową oczyszczalni na działce sąsiedniej ze względu na brak potrzeby budowy studni na ich działce wyposażonej w sieć wodociągową, nie jest trafna. Fakt podłączenia działki skarżących nr [...] do sieci wodociągowej nie wyklucza możliwości zrealizowania na niej w przyszłości studni. Ograniczeń tego rodzaju nie można wywieść z § 26 ust. 3 rozporządzenia. Nieprawidłowe stanowisko Sądu a quo w przedstawionym wyżej zakresie nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku ze względu na to, że wynik przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. W konsekwencji należy podzielić stanowisko organów administracji, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że usytuowanie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nie generuje takich ograniczeń związanych z ewentualną zabudową działki skarżących studnią, które powodowałby objęcie ich działki obszarem oddziaływania inwestycji. Podanie o wznowienie wniosły podmioty niebędące stroną, zatem podjęcie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. było w pełni uzasadnione i usprawiedliwiało oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, albowiem zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wniosek uczestników postępowania o zasądzenie na ich rzecz kosztów zastępstwa procesowego jest niezasadny, albowiem w razie oddalenia skargi kasacyjnej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje od skarżącego kasacyjnie tylko organowi albo skarżącemu przed sądem pierwszej instancji w zależności od tego, czy skargą kasacyjną zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający czy uwzględniający skargę (art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).