II OSK 3303/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. II SA/Po 215/17 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...]grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: wniosek oddalić.

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. II SA/Po 215/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Wraz ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku M.S. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegających na wybudowaniu przez inwestora budynku mieszkalnego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego inwestorowi w oparciu o zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustanowiona została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny. Udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że wnioskodawca obowiązany jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może spowodować następstwa, o tych mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wobec tego wystarczające powołanie się na to, że decyzja o warunkach zabudowy ma określone znaczenie prawne w toku postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy niewątpliwie tworzy uprawnienie inwestora do ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę, a następnie stanowi jeden z warunków uzyskania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie można więc co do zasady wykluczyć sytuacji, w której przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy mogą zaistnieć. Sama potencjalna możliwość wystąpienia przez inwestora do właściwego organu o pozwolenie na budowę nie jest równoważna wystąpieniu przesłanek spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2017 r., II OSK 2824/17). W orzecznictwie podkreśla się, że istotne znaczenie w takim przypadku ma okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym praw strony w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. Skarżąca we wniosku nie wykazała ponadto, że prowadzenie przez inwestora procesu inwestycyjno-budowlanego powoduje jakiekolwiek, a tym bardziej nieodwracalne, niekorzystne dla niej skutki w wymiarze określonym w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.