II OSK 326/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...]1 w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1486/23 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...]2 w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...]1 w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 września 2023 r. nr SKO.ZP/415/337/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1486/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...]2 w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...]1 w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: Kolegium, SKO) z 4 września 2023 r. nr SKO.ZP/415/337/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddalił skargi. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 7 sierpnia 2020 r. (wpływ do organu) S. K. (dalej: inwestor) wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego dwusegmentowego – zamieszkania zbiorowego (...) z garażem podziemnym, drogą dojazdową oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb: [...], [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb: [...], [...] przy ulicy [...] w K. Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) decyzją z 30 maja 2023 r. nr 239/6730.2/2023 ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa dwóch budynków usługowych - zamieszkania zbiorowego [...] z garażami podziemnymi, drogą dojazdową oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb jw. przy ul. [...] w K." oraz umorzył postępowanie w części odnoszącej się do budowy infrastruktury technicznej na częściach działek nr [...], [...] obręb [...] objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]." Wyjaśniono, że w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, została wykonana ponownie analiza urbanistyczno-architektoniczna, w której wyjaśniono i uzasadniono przyjęte parametry przestrzenne dla planowanej inwestycji. Na podstawie tej analizy ustalono warunki zabudowy dla spornego zamierzenia inwestycyjnego. Ustalono, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977; dalej: u.p.z.p.). Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podano, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę urbanistyczno-architektoniczną w grudniu 2022 r. i zdaniem Kolegium odpowiada ona wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Kolegium w sposób prawidłowy wyznaczono obszar analizowany. Wskazano, że w obszarze analizowanym występuje: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, w tym z wbudowanymi usługami, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne, obiekty infrastruktury technicznej. Wobec powyższego Kolegium uznało, że planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie dwóch budynków usługowych - zamieszkania zbiorowego [...] z garażami podziemnymi, drogą dojazdową oraz zagospodarowaniem terenu będzie kontynuowało funkcję usługowo/mieszkaniową występującą w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję o warunkach zabudowy. Planowane zamierzenie nie narusza istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego i stanowi kontynuację funkcji, cech i parametrów zabudowy tam istniejącej. WSA w Krakowie we wskazanym na wstępie wyroku nie uwzględnił skargi. Wskazano, że analiza akt sprawy prowadzi do konkluzji, że odnośnie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego, spełnione są przesłanki, o jakich stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Również sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna daje podstawy do wyrażenia oceny, że ustalone w decyzji parametry zabudowy są prawidłowe. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego. Szerokość frontu działki inwestycji (szerokość terenu objętego wnioskiem od strony ul. [...], z której odbywa się główny wjazd i wejście na teren inwestycji) ma długość ok. 42,3 m (21,3 m + 22 m). Granice obszaru analizowanego wyznaczono na mapie ewidencyjnej w odległości 126,9 m od granicy terenu objętego wnioskiem, co wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Podano, że sporządzona w sprawie analiza obejmuje oprócz części graficznej - część tekstową omawiającą poszczególne parametry zabudowy z obszaru analizowanego. Autorka analizy sformułowała również wnioski wynikające z analizy, na podstawie których sporządzony został projekt decyzji. Pod względem formalnym analiza spełnia wymogi rozporządzenia. Analiza mogła stanowić też podstawę do ustalenia parametrów nowej zabudowy. Wykazano bowiem, że planowana zabudowa nawiązuje – zgodnie z obowiązującym prawem - do zabudowy istniejącej w rozpatrywanym obszarze. Sąd wojewódzki nie miał wątpliwości co do prawidłowości ustalenia w postępowaniu administracyjnym parametrów inwestycji. Nie naruszają one zasad kształtowania ładu przestrzennego, realizują zasadę dobrego sąsiedztwa i znajdują pełne uzasadnienie w wynikach analizy. W sprawie prawidłowo wyznaczono zarówno wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, szerokość elewacji frontowej. W szczególności odnośnie do wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej, sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe ustalenie dla każdego z budynków nowej zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do górnej krawędzi attyki górnej na 16 m z tolerancją +- 0,5m, jako że planowana zabudowa będzie położona w głębi kwartału zabudowy, w sąsiedztwie budynków posiadających jednolite wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych zbliżone do 16 m. W tej sytuacji WSA w Krakowie za niezrozumiały uznał zarzut skargi złożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...]1, zgodnie z którym nie polega na prawdzie przyjęcie przez organ, że sporna inwestycja mieści się w parametrach i cechach zabudowy i zagospodarowania terenu działek sąsiednich, bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie nie znajdują się budynki jedenastokondygnacyjne, a dopiero w dalszym sąsiedztwie i nie jest to reguła a wyjątek, co nie zostało ujawnione w tej analizie. Wyjaśniono, że w analizie wzięto pod uwagę fakt, że w wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się również budynki znacznie wyższe niż planowana inwestycja. Jednak przy formułowaniu wyników analizy nie te wartości były decydujące. Dalej, sąd wojewódzki podzielił ocenę organów, zgodnie z którą zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie dwóch budynków usługowych - zamieszkania zbiorowego, [...] z garażami podziemnymi, drogą dojazdową oraz zagospodarowaniem terenu - będzie kontynuowało funkcję usługowo/mieszkaniową występującą w obszarze analizowanym, co jest wystarczające dla stwierdzenia przesłanki kontynuacji funkcji. W ocenie sądu pierwszej instancji, nie ulega wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie tylko nie pozostaje w sprzeczności z reprezentowaną w obszarze analizowanym funkcją mieszkaniową oraz usługową, lecz wręcz wpisuje się w funkcję sąsiedztwa. Podniesiono, że wbrew argumentacji skarg w żaden sposób nie da się stwierdzić, że funkcja zamieszkania zbiorowego [(...)] jest sprzeczna z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i funkcją usługową. Wręcz przeciwnie, zamieszkanie zbiorowe stanowi naturalne, urbanistyczne uzupełnienie takiego właśnie zagospodarowania sąsiedztwa. W kwestii nieprzeprowadzenia wymaganych uzgodnień – WSA w Krakowie zwrócił uwagę, że uzyskanie wymaganych uzgodnień z Wojewodą Małopolskim, Marszałkiem Województwa Małopolskiego oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego nastąpiło, gdyż pismami z 9 marca 2023 r. (doręczonymi tego samego dnia - k. 671-675) Prezydent zwrócił się do wymienionych organów o uzgodnienie spornego zamierzenia inwestycyjnego. Prezydent prawidłowo przyjął, mając na uwadze treść art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p., że wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienia należało uznać za dokonane. Sąd wojewódzki stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a przy tym został poddany wnikliwej i przekonującej ocenie organów. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...]1 w K. (dalej: skarżąca kasacyjnie), zaskarżając go w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), to jest art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji podczas gdy na żadnej działce znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji nie ma budynków jedenastopiętrowych, a przepis jasno mówi o "sąsiedniej działce". Paramenty inwestycji w stosunku do bezpośrednio sąsiadujących budynków nie są więc spójne, a warunek kontynuacji nie został spełniony; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest art. 53 ust. 4 pkt 2) i 9) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez WSA w Krakowie faktu, iż organy I i II instancji przeprowadziły niepełną i nieaktualną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, co polegało między innymi na oparciu się przez nie na nieaktualnych opiniach z lat 2019 i 2020 - na 5 lat przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. WSA w Krakowie zupełnie nie odniósł się do tej kwestii, zupełnie pomijając aspekt nieaktualności wydanych opinii, co w sposób bezpośredni przełożyło się na nieprawidłowość wniosków wydanej opinii, a tym samym doszło do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., jako, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez nie odniesienie się przez WSA w Krakowie do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą, w tym zarzutów niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wykorzystania nieaktualnych opinii w decyzjach wydanych przez organy obu instancji; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jako że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, iż zachodzą przesłanki do oddalenia skargi, podczas gdy wykazane zostało w skardze, iż postępowanie i wydane przez organy decyzje obarczone były wadami, które prowadziły do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego w sprawie, a dokonana przez organy ocena była dowolna. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego za wszystkie instancje, według norm prawem przepisanych oraz oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy. Przy ustaleniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, organy prawidłowo nawiązały do zabudowy występującej na działkach położonych najbliżej terenu inwestycji, tj. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...]. Jak wynika z tabeli stanowiącej załącznik do analizy urbanistycznej w/w działki zabudowane są budynkami o wysokości elewacji frontowych do okapu wynoszących ok. 16 m oraz kalenic na wysokościach ok. 18 m nad poziomem terenu. Tym samym, przyjęta w decyzji o warunkach zabudowy wartość parametru na poziomie 16,0 m, z dopuszczeniem tolerancji do +- 0,5 m znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, wyznaczonym w nawiązaniu do najbliższej zabudowy. Ponadto po drugiej stronie terenu inwestycyjnego znajduje się działka nr [...] zabudowana budynkiem o wysokości zróżnicowanej, mianowicie [...] m i 36,2 m. Tym samym zdecydowanie wyższej, niż planowana zabudowa. Jak stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich i ten przepis stanowi relewantną podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kluczowe jest pojęcie "przedłużenia" oraz "działek sąsiednich". Wykładnia językowa zwrotu "przedłużenie" użytego w § 7 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej wysokości zabudowy na działkach sąsiednich. Jako działki sąsiednie natomiast, w rozumieniu tego przepisu, należy uznać działki zabudowane, położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy (vide wyrok NSA z 16 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1660/17 oraz 3 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 1470/24). Takimi działkami są tutaj zabudowane działki znajdujące się na wyżej opisanych nieruchomościach. Należy przy tym podkreślić, że podstawowym modelem wyznaczania wysokości planowanej zabudowy jest nawiązanie do najbliższej terytorialnie zabudowy, dopiero potem sięgnięcie do średniej wysokości wszystkich budynków znajdujących się w analizie. Wynika to z systematyki przepisu § 7 rozporządzenia, który ustala jako zasadę kontynuację wysokości zabudowy na sąsiednich działkach, a dalej kolejno: średnią wysokość występującą w obszarze, ostatecznie – wnioski analizy urbanistycznej. Jednocześnie średnia wysokość do kalenic, do attyk najwyższych oraz do attyk bez dominant występującej w obszarze zabudowy, przewyższa wysokość planowanej zabudowy. Oznacza to, że planowane bryły wpisują się w istniejący stan zagospodarowania, jednoznacznie nawiązując do wysokości sąsiednich bezpośrednio budynków. Tym samym zastrzeżenia skarżącej kasacyjnej jakoby wysokość planowanej zabudowy była zbyt wysoka, są pozbawione podstaw faktycznych oraz prawnych. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2 i 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Rozważania w tym przedmiocie należy poprzedzić ogólną uwagą, że w/w normy dotyczą uzgodnienia projektu, nie zaś jego opiniowania. W niniejszej sprawie nie było konieczności dokonywania uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p.) ponieważ teren inwestycji znajduje się wprawdzie pod nadzorem archeologicznym, jednak poza terenami wpisanymi do rejestru zabytków oraz poza obszarem wpisanym do gminnej ewidencji zabytków, co wynika z pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 27 października 2020 r. Projekt decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, jeżeli obszar inwestycji objęty jest jedną z form ochrony, o których mowa w art. 7 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także gdy ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków. Tymczasem teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską, implicite - nie wymagał stanowiska tego organu w trybie uzgodnienia. Trudno zatem mówić zarówno o wymogu uzgodnienia, jak również aktualności tego uzgodnienia, skoro nie jest ono wymagane. Jeśli chodzi o uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.) wskazać należy, że nie było ono w niniejszej sprawie wymagane. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, czyli ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. W takiej sytuacji brak jest potrzeby dokonania odrębnego uzgodnienia (por. np. wyrok NSA z 10 września 2024 r. sygn. akt II OSK 1775/23, CBOSA). Organ bowiem prowadzący postępowanie główne w ramach wewnętrznej organizacji swego urzędu uzyskuje informacje, które stanowiłyby przedmiot uzgodnienia. Skoro Prezydent jako zarządca drogi wyraził zgodę na inwestycję, oznacza to, że zbadał jej oddziaływanie na ruch drogowy, który będzie przez nią generowany. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenił samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania decyzji WZ (vide np. wyrok NSA z 9 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 609/12). Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11). Wymóg natomiast podania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oznacza obowiązek takiego sformułowania przez sąd stanowiska prawnego, aby wyrok poddawał się kontroli instancyjnej (por. m.in. wyrok NSA z 11 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 36/16). W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. i odzwierciedla przyjęty przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, tok rozumowania oraz argumentację prawną. Rozważania sądu pierwszej instancji w pełni umożliwiają poznanie powodów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku tym samym poddaje się kontroli instancyjnej. Jedynie fakt pominięcia w rozważaniach sądu wojewódzkiego podniesionej w skardze do sądu pierwszej instancji kwestii nieaktualnych uzgodnień można zakwalifikować jako uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a., ale jak wywiedziono wyżej, pozostaje to bez żadnego wpływu na wynik sprawy. Jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), który ma charakter wynikowy, co oznacza, że określa on jedynie w sposób formalny treść rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. Zastosowanie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, które – nie stanowiąc podstaw do wznowienia postępowania – uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej (decyzji lub postanowienia). Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. Wówczas zastosowanie ma art. 151 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1691/21). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu, wobec czego sąd wojewódzki słusznie zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi kasacyjnej należało ocenić jako nieusprawiedliwione i wobec tego skarga ta została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.