II OSK 3242/14

Dnia 4 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 210/14 w sprawie ze skargi D. S. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. S. na rzecz Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 210/14 oddalił skargę D. S. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2013 r., w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], znak [...], nakazał D. S. rozbiórkę wiaty nr VIII, usytuowanej na nieruchomości położonej w K. przy ul. D. (działka nr [...]). Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. kontroli organ I instancji ustalił, że rozbiórka obiektu (wiata nr VIII) nie została wykonana, zatem upomnieniem z dnia 30 lipca 2013 r. wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku. Następnie w dniu [...] sierpnia 2013 r. sporządził tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał, na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2, 3, 4 w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), postanowienie znak: [...], którym nałożył na D. S. grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki wskazanej na wstępie wiaty. Jednocześnie zobowiązał D. S. do wpłacenia kwoty 68 zł tytułem kosztów za wydanie tego postanowienia. Zażalenie na to postanowienie wniósł D. S., zarzucając organowi błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że wiata nie została rozebrana i obowiązek nie został wykonany oraz wskazanie, że powyższa wiata znajduje się na działce nr [...], podczas gdy wiata ta nigdy nie znajdowała się na tej działce, lecz na innych działkach. Wiata nr VIII, której dotyczyło postanowienie organu I instancji, została rozebrana, a wiaty ujawnione w wyniku kontroli były przeznaczone na sąsiednią działkę nr [...], jednak nie mogły się tam znaleźć tymczasowo z powodu konieczności utwardzenia terenu. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że wysokość grzywny jest nieadekwatna do wartości wiaty. Po rozpatrzeniu tego zażalenia Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekł o nałożeniu na D. S. grzywny w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Jako podstawę tego orzeczenia wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 i art. 119 § 1 oraz art. 121 § 2, 3 i 4 u.p.e.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., na mocy art. 136 k.p.a. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach nakazał organowi I instancji przeprowadzenie kontroli w celu sprawdzenia czy wiata nr VIII została rozebrana. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. wykazano, że nastąpiła jedynie częściowa rozbiórka. W związku z tym organ wskazał, że stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a. wierzyciel w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W opinii Wojewódzkiego Inspektora, słusznie zatem organ I instancji orzekł o nałożeniu grzywny na skarżącego, gdyż nie wykonał on obowiązku rozebrania wiaty nr VIII, co potwierdza protokół kontroli z dnia [...] października 2013 r. i dokumentacja fotograficzna. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że spełnione zostały wynikające z ustawy (m.in. z art. 15 § 1 i art. 26 u.p.e.a.) wymogi dotyczące wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wysokości grzywny organ odwoławczy wskazał, że została wzięta pod uwagę sytuacja strony, zakres nałożonych na nią obowiązków oraz konieczność zapewnienia efektywnej egzekucji. Organ wziął również pod uwagę kwestię długotrwałego niewykonywania obowiązku, charakter naruszenia oraz jednorazowość grzywny. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. S., wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zawarte zostały zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art.10, art.15, art. 79, art. 81, art. 85 i art. 136 k.p.a. W jej uzasadnieniu skarżący, przywołując treść art. 10 i art. 81 k.p.a. podniósł, że w postępowaniu przed organami obu instancji nie był informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, przez co nie mógł przeanalizować całości dokumentacji (w tym protokołu z kontroli z dnia [...] października 2013 r.) i zwrócić uwagi na jeszcze inne okoliczności, które mogły ujawnić się właśnie po przeprowadzeniu tej kontroli. Skarżący wskazał także, że nie został zawiadomiony o terminie oględzin na 7 dni przed dokonywaną czynnością, czym uchybiono treści art. 70 k.p.a. Ponownie zwrócił uwagę, że wiata nr VIII nie znajdowała się na działce nr [...], lecz na działce nr [...]. Błędne oznaczenie działki w postanowieniu powoduje zatem jego niewykonalność. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2013 r. uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, a w toku postępowania administracyjnego organy nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Sąd wskazał, że skarżący oparł skargę na zarzucie, iż błędne są ustalenia organów, że wiata nr VIII nie została rozebrana. Zarzut tego typu, zdaniem Sądu, powinien być podnoszony na etapie postępowania przed organem, a nie w postępowaniu odwoławczym, Sąd bowiem nie ma za zadanie badania stanu faktycznego wykonania obowiązku. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W aktach znajdują się potwierdzenia zawiadomienia skarżącego o czynnościach kontrolnych, w których brał czynny udział ([...] czerwca i [...] października 2013 r.). Potwierdzają to sporządzone z tych czynności protokoły, pod którymi widnieje podpis skarżącego. Sąd nie podzielił również argumentacji, iż czynności kontrolne prowadzone przez organ odwoławczy nie dotyczyły prawidłowej wiaty (wiata nr VIII), gdyż kontrola miała na celu jedynie potwierdzenie ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach, odnośnie do tego czy wiata nr VIII została faktycznie rozebrana. Zdaniem Sądu znajdujące się w aktach dokumenty nie budzą wątpliwości, co do której wiaty prowadzone były czynności kontrolne w dniu [...] czerwca 2013 r. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał na niespójność w oświadczeniach skarżącego, który najpierw twierdził, że dokonał pełnej rozbiórki wiaty nr VIII, a znajdujące się na jego działce wiaty dotyczą innego zgłoszenia, natomiast po kontroli z dnia [...] października 2014 r., która wykazała pozostawione części konstrukcji wiaty nr VIII (6 słupów), skarżący twierdził, iż nie stanowią one obiektu budowlanego. Po dokonaniu rozbiórki wiaty skarżący powinien zgodnie z pouczeniem niezwłocznie powiadomić Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach i tym samym umożliwić organowi kontrolę tego faktu. Sąd I instancji uznał natomiast za zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., jednak uznał, że skarżący nie wykazał aby naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie Sąd wypowiedział się w kwestii naruszenia art. 79 k.p.a., gdyż w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia skarżącemu zawiadomienia z dnia [...] października 2013 r. o oględzinach mających miejsce w dniu [...] października 2013 r. W opinii Sądu, zarzut ten byłby skuteczny tylko w przypadku gdyby stronie nie zapewniono ustawowego terminu do przygotowania się do czynnego udziału w zaplanowanych czynnościach. Tymczasem skarżący brał udział w oględzinach z dnia [...] października 2013 r. Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że nie było powodów do uznania, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem. Z całokształtu dokumentacji wynika, że w dacie wydania postanowienia o nałożeniu grzywny wiata nr VIII stała, zatem zasadnie organ wydał w sprawie rozstrzygnięcie. Od powyższego wyroku D. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, względnie zmianę orzeczenia poprzez uwzględnienie skargi w całości oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż obiekt obecnie istniejący jest obiektem nielegalnym, a zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego organ przyjął zgłoszenie robót budowlanych; - nie uznanie, że nastąpiło naruszenie przez organy I i II instancji art. 7 oraz 85 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie dowodów i ustalenie, że nie wykonano obowiązku w postaci rozebrania obiektu w całości oraz nie uznanie, że organy niewłaściwie ustaliły miejsce położenia obiektu który miał podlegać rozbiórce. Decyzja w przedmiocie rozebrania wiaty na działce nr [...] jest niewłaściwa, ponieważ na wskazanej w decyzji działce nie znajdują się żadne obiekty; - błędne zastosowanie art. 121 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że istnieją przesłanki do nałożenia grzywny, gdy przesłanki te nie zostały spełnione; - błędne uznanie, że naruszenie art. 10 oraz art. 81 k.p.a. nie miało wpływu na wydane decyzje przez organy I i II instancji; - błędne uznanie, iż naruszenie art. 79 k.p.a., poprzez niezawiadomienie o terminie oględzin strony na 7 dni przed dokonywaną czynnością, nie miało znaczenia dla rozpoznania sprawy i wpływu na przygotowanie skarżącego do oględzin, skoro brał on w nich udział; - błędne uznanie, iż nie nastąpiło naruszenie przez organy I i II instancji art. 136, art. 15 oraz art. 8 k.p.a., poprzez zlecenie przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości organowi I instancji, zamiast uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organ I instancji w tym przypadku był zainteresowany wygraniem sprawy i dlatego przeprowadzenie postępowania dowodowego przez podmiot mający interes co do rozstrzygnięcia sporu (tj. utrzymaniem jego decyzji w mocy) budzi olbrzymie wątpliwości co do bezstronności przeprowadzenia postępowania tj. zachowania obiektywizmu; - naruszenie art. 7 i art. 85 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie dowodu z oględzin i ustalenie, że wiata nr VIII została rozebrana jedynie w części, to jest zostało zdjęte pokrycie zadaszenia z plandeki oraz częściowo folia z obudowy. W opinii skarżącego kasacyjnie, w takim przypadku same słupy, na których wiata była zlokalizowana nie są żadnym obiektem budowlanym i należy uznać, że obowiązek został wykonany w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że mimo uznania niektórych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał uchylenia decyzji administracyjnych. W jego ocenie niezwykle istotne było naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. czyli obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tego obowiązku zdaniem skarżącego organy zaniechały. Ponadto zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczną należy uznać za udowodnioną tylko jeżeli strona miała możliwość zapoznać się z przeprowadzonymi dowodami. Co do zarzutu naruszenia art. 79 k.p.a. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, że skoro uczestniczył w oględzinach, to sam brak powiadomienia o terminie ich przeprowadzenia nie mógł zaważyć na rozstrzygnięciu sprawy. Zawiadomienie ma za zadanie, w opinii skarżącego, przygotowanie się strony w ten sposób aby oględziny mogły być przeprowadzone prawidłowo. W sytuacji "zaskoczenia" strony kontrolą zostaje w istotny sposób naruszona zasada równości stron w prowadzonym postępowaniu. W ocenie skarżącego, również przeprowadzenie postępowania dowodowego uzupełniającego przez organ I instancji na zlecenie organu II instancji narusza zasady postępowania administracyjnego, ponieważ organ, który de facto jest przeciwnikiem skarżącego w sprawie, uzupełnia materiał dowodowy mający zaważyć na rozstrzygnięciu postępowania odwoławczego. Czynność tego typu prowadzi do podejrzenia, iż w postępowaniu dowodowym doszło do naruszenia zasady bezstronności. Ponadto zdaniem skarżącego nie można mówić o nie wykonaniu obowiązku rozbiórki obiektu (wiaty nr VIII) w przypadku kiedy organ dokonujący kontroli ustalił, iż na działce znajduję się jedynie pozostałość konstrukcji - 6 słupów, które nie stanowią obiektu budowlanego, zatem ich obecność nie może świadczyć o tym, iż obowiązek nałożony na skarżącego nie został wykonany. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych, to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia szeregu przepisów, w tym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bez wskazania, które zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego, a które dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te sprowadzają się do twierdzenia, że wynikający z ostatecznej decyzji obowiązek dokonania rozbiórki wiaty nr VIII został wykonany. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak, że obowiązek ten nie został zrealizowany. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż obiekt obecnie istniejący jest obiektem nielegalnym, a zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego organ przyjął zgłoszenie robót budowlanych, to podkreślić trzeba, że nawet jeżeli istnieje obiekt objęty zgłoszeniem, to fakt ten jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, która dotyczy wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty nr VIII, a nie obiektu objętego zgłoszeniem. Odnosząc się do zarzutu, iż Sąd I instancji wadliwie nie uznał, że nastąpiło naruszenie przez organy I i II instancji art. 7 oraz 85 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie dowodów i ustalenie, że nie wykonano obowiązku w postaci rozebrania obiektu w całości oraz że organy niewłaściwie ustaliły miejsce położenia obiektu, który miał podlegać rozbiórce, a nadto, iż decyzja w przedmiocie rozebrania wiaty na działce nr [...] jest niewłaściwa, ponieważ na wskazanej w decyzji działce nie znajdują się żadne obiekty, stwierdzić należy, że nie jest ona zasadny. Przeczą bowiem temu przeprowadzone w sprawie oględziny. Gdyby obiekt objęty nakazem rozbiórki nie istniał, to przeprowadzona kontrola nie wykazałaby jego obecności. Zauważyć wypada, że w dalszej części skargi kasacyjnej skarżący w istocie potwierdza, że przedmiotowa wiata w części nadal istnieje. W odniesieniu do zarzutów błędnego uznania, że naruszenie art. 10 oraz art. 81 k.p.a. nie miało wpływu na wydane decyzje przez organy I i II instancji oraz że naruszenie art. 79 k.p.a., poprzez niezawiadomienie o terminie oględzin strony na 7 dni przed dokonywaną czynnością, nie miało znaczenia dla rozpoznania sprawy i wpływu na przygotowanie skarżącego do oględzin, skoro brał on w nich udział, zaznaczyć trzeba, że w sytuacji, gdy istota sprawy sprowadzała się do tego, czy przedmiotowy obiekt został rozebrany czy nie, "przygotowanie się" skarżącego do oględzin polegać mogłoby na dokonaniu całkowitej rozbiórki obiektu. Obowiązek ten jednak skarżący powinien wykonać znacznie wcześniej niż na etapie, którego dotyczą zarzuty. Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że ewentualne naruszenie przez organ administracyjny wyżej wskazanych przepisów proceduralnych nie mogło mieć znaczenia dla wyniku sprawy. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut błędnego uznania przez Sąd Wojewódzki, że nie nastąpiło naruszenie przez organy I i II instancji art. 136, art. 15 oraz art. 8 k.p.a. poprzez zlecenie przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości organowi I instancji, zamiast uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, "Organ I instancji w tym przypadku był zainteresowany wygraniem sprawy i dlatego przeprowadzenie postępowania dowodowego przez podmiot mający interes co do rozstrzygnięcia sporu (tj. utrzymaniem jego decyzji w mocy) budzi olbrzymie wątpliwości co do bezstronności przeprowadzenia postępowania tj. do zachowania obiektywizmu". To, czy obiekt podlegający rozbiórce został rozebrany czy też nadal istnieje, jest okolicznością faktyczną niezależną od intencji organu. Gdyby skarżący obiekt ten rozebrał, to niewątpliwie organ nie stwierdziłby jego istnienia. Jak już wyżej podkreślono, jeżeli dany obiekt w rzeczywistości istnieje, to jest to fakt niezależny od czyichkolwiek intencji. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 85 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie dowodu z oględzin i ustalenie, że wiata nr VIII została rozebrana jedynie w części, to jest zostało zdjęte pokrycie zadaszenia z plandeki oraz częściowo folia z obudowy. W opinii skarżącego kasacyjnie, w takim przypadku same słupy, na których wiata była zlokalizowana nie są żadnym obiektem budowlanym i należy uznać, że obowiązek został wykonany w całości. Powyższe stanowisko skarżącego kasacyjnie jest oczywiście błędne. Skoro bowiem podaje on, że zostały "same słupy, na których wiata była zlokalizowana", to tym samym jednoznacznie przyznaje, że obowiązek rozbiórki przedmiotowej wiaty nie został wykonany w całości, a jedynie w części. Rozebranie danego obiektu w całości oznacza, że nie pozostała żadna jego część. W tej sytuacji, wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie, w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, niezbędne do nałożenia w postępowaniu egzekucyjnym grzywny w celu przymuszenia. Ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę wiaty nr VIII nie została bowiem wykonana. Skarżący kasacyjnie nie sprecyzował co prawda, które jednostki redakcyjne tego artykułu miały zostać naruszone, dlatego bliższe ustosunkowanie się do tego zarzutu nie jest możliwe. Istotne jest jednak, że ostateczna i wykonalna decyzja nie została dobrowolnie wykonana przez zobowiązanego. Zarzut błędnego zastosowania tego unormowania ustawowego nie jest więc również uzasadniony. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły w realiach rozpatrywanej sprawy usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.