II OSK 3208/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 162/20 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek M. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 162/20, po rozpoznaniu skargi M. Ś., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r., [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. wydane w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Komendant Główny Policji (dalej: "KGP"), po rozpatrzeniu odwołania M. Ś. (dalej: skarżący), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej: "KSP") z dnia [...] czerwca 2019 r. o cofnięciu, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284, dalej: "u.b.a."), M. Ś. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, ponieważ ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. W uzasadnieniu organ Policji stwierdził, że skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego, gdyż spełnił przesłanki wskazane w u.b.a., w tym m.in. udokumentował prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, dalej: "CEIDG"), z którego wynikało, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "B. - [...]". Wykreślenie indywidualnej działalności skarżącego z rejestru CEIDG w dniu 31 stycznia 2016 r. spowodowało, że ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania skarżącemu pozwolenia na broń, nie spełniania on bowiem przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. - udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Skarżący przedstawił wprawdzie dokument z KRS wskazujący na prowadzenie działalności w zakresie szkoleń strzeleckich w ramach spółki handlowej: "B. [...]", w której jest prezesem zarządu, ale zdaniem KGP dokument ten nie potwierdza spełnienia przez skarżącego warunku z art. 10 ust. 3 pkt 7 zd. 2 u.b.a. Według KGP skarżący otrzymał bowiem w 2015 r. pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego - by szkolić osobiście inne osoby i winien legitymować się prowadzeniem jednoosobowej działalności gospodarczej lub w ramach spółki cywilnej. Tymczasem dokument potwierdzający działalność skarżącego w ramach spółki handlowej - spółki komandytowej i fakt, że spółka ta legitymuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie m.in. szkoleń strzeleckich, a nie skarżący osobiście, wskazują że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Skoro pozwolenie na broń jest prawem podmiotowym ściśle związanym z osobą, na którą je wydano, i jako takie podlega rygorom u.b.a. - to w ocenie KGP - nie można uznać, że powstała spółka komandytowa, w której wspólnikiem jest skarżący, przejęła osobiste uprawnienie skarżącego do prowadzenia działalności w zakresie szkoleń strzeleckich. Nie zmienia tego okoliczność, że skarżący jest wspólnikiem i prezesem zarządu ww. Spółki. Skarżący nie spełnia obecnie warunku ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.Ś. wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP i KSP i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z powodu naruszeń prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję KGP z dnia [...] listopada 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję KSP z dnia [...] czerwca 2019 r., uznając że skarga M. Ś. ma uzasadnione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji podzielił stanowisko zawarte w skardze, że w kontekście okoliczności faktycznych sprawy, wynikających z akt administracyjnych, doszło do wyrażenia przez KGP i KSP błędnych ocen z uwagi na stwierdzenie, że skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w celach szkoleniowych. Doprowadziło to jednak nie tyle do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., lecz do naruszenia art. 80 k.p.a., w kontekście nieprawidłowej wykładni art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. W ocenie Sądu organy obu instancji błędnie przede wszystkim przyjęły, że obecnie prowadzona przez spółkę handlową "B. [...]." - następcę prawnego "B. [...]." działalność gospodarcza, której uczestnikiem jest skarżący, nie spełnia warunku, o którym mowa w ww. przepisie art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Z treści art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wynika, że osoba, która ubiega się o wydanie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych powinna spełniać dwie przesłanki: 1) posiadać uprawnienia określone w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz, 2) posiadać udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Sąd I instancji wyjaśnił, że jakkolwiek organy obu instancji nie kwestionowały wystąpienia pierwszej z przesłanek wskazanych w ww. przepisie, to należało przyjąć, że w obecnie obowiązującym porządku prawnym odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1468 ze zm., dalej: "u.s."). Sportem w rozumieniu tej ustawy są wszelkie formy aktywności fizycznej, a zatem również strzelectwo (art. 2 ust. 1). Na podstawie art. 41 ust. 1 u.s. uprawnienia do prowadzenia szkoleń może posiadać wyłącznie trener lub instruktor sportu. Osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia strzeleckie musi zatem wykazać się uprawnieniami trenera lub instruktora sportu. Osoba ta powinna mieć też w dalszym ciągu udokumentowaną w sposób należyty i zgodny ze wskazanymi w skardze przepisami k.s.h. zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich. Ustawodawca w treści art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. nie wskazał w sposób wyraźny w jakiej formie organizacyjnej ma być prowadzona działalność gospodarcza, lecz odwołał się w sposób ogólny do "udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich" i uznał, że ubiegający się o pozwolenie na broń powinien posiadać jednocześnie uprawnienia określone w odrębnych przepisach o charakterze strzeleckim. Skoro zatem skarżący - na co w sposób wyraźny wskazują znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty: wypisy z KRS, dokumenty z GUS, wydruki z CEIDG - w dalszym ciągu kontynuuje działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich, która była podstawą do uzyskania pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, Sąd przyjął, że - wbrew stanowisku organów - skarżący spełnia obie przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. W konsekwencji, w ocenie Sądu I instancji, bezpodstawne było uznanie przez KGP i KSP w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, że należało wobec skarżącego zastosować art. 18 ust. 4 u.b.a. w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. To nie forma prowadzonej i zarejestrowanej przez skarżącego, zgodnie z odrębnymi przepisami, działalności gospodarczej, lecz rodzaj działalności gospodarczej - w zakresie szkoleń strzeleckich - którą może w dalszym ciągu osobiście prowadzić wyłącznie skarżący, ma decydujące znaczenie w sprawie, z uwagi na posiadanie przez skarżącego stosownych uprawnień do prowadzenia tych szkoleń na mocy art. 41 ust. 1 i 3 u.s. Sąd podkreślił także, iż w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów przedłożonych przez skarżącego i analizowanych przez organ odwoławczy, wbrew stanowisku KGP, wykazano następstwo prawne i kontynuowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich przez nowopowstałą z udziałem skarżącego spółkę komandytową, która kontynuuje działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącego w spółce cywilnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 4 u.b.a. przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzją KSP z dnia [...] kwietnia 2015 r. osobie fizycznej tj. skarżącemu M. Ś. - wówczas wspólnikowi spółki cywilnej, pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. oraz w zw. z art. 553 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm., dalej: k.s.h. - przepisu, który wprawdzie nie został przez Sąd wymieniony w uzasadnieniu wyroku, ale zaprezentowana w uzasadnieniu argumentacja wskazuje, iż Sąd oparł się również i na jego treści) przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej pod nazwą: "B. [...]" - spółka komandytowa pod firmą: "B. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa" pozostaje w wyniku kontynuacji podmiotem decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. KSP przyznającej osobie fizycznej tj. skarżącemu M. Ś. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. oraz w zw. z art. 553 § 2 k.s.h. (przepisu, który wprawdzie nie został przez Sąd wymieniony w uzasadnieniu wyroku, ale zaprezentowana w uzasadnieniu argumentacja wskazuje, iż Sąd oparł się również i na jego treści) - przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że spółka komandytowa powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej może pozostawać podmiotem pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, podczas gdy wymienione pozwolenie zostało wydane osobie fizycznej M. Ś., a nie tej spółce; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. - przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że w przypadku uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych przez osobę fizyczną, pozwolenie to z uwagi na ścisłe związanie uprawnień z niego wynikających z osobą, której zostało ono wydane i niemajątkowy charakter tego pozwolenia, nie może być przedmiotem wkładu (wniesienia) do spółki komandytowej, a co za tym idzie stanowić majątku wspólnego wspólników spółki; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. w zw. z art. 553 § 2 k.s.h. (przepisu, który wprawdzie nie został przez Sąd wymieniony w uzasadnieniu wyroku, ale zaprezentowana w uzasadnieniu argumentacja wskazuje, iż Sąd oparł się również i na treści tego przepisu) - przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spółka komandytowa jako podmiot powstały z przekształcenia spółki cywilnej stała się z mocy prawa również i podmiotem pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, a pozwolenie na broń palną jako akt wydawany przez organy administracji stanowi przedmiot obrotu i może zostać wniesione przez osobę fizyczną jako aport do spółki komandytowej; 6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. w zw. z art. 41 ust. 1 i ust. 3 u.s. - przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, iż posiadanie przez skarżącego M. Ś. uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, które może w dalszym ciągu prowadzić wyłącznie skarżący, może być kontynuowane przez nowopowstałą, z udziałem skarżącego, spółkę komandytową "B. [...] [...] spółka komandytowa"; 7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji KSP z dnia [...] czerwca 2019 r. pomimo zaistnienia istotnego naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że jest dopuszczalna zmiana podmiotu decyzji administracyjnej w przypadku przejścia uprawnień (pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych) uzyskanych przez M. Ś. - wspólnika spółki cywilnej - na spółkę komandytową. Z uwagi na powyższe zarzuty, Komendant Główny Policji wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; 3) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W myśl przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a., który stanowił podstawę udzielenia w 2015 r. pozwolenia na broń palną skarżącemu M. Ś. - właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, za którą w szczególności uważa się: posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Stosownie natomiast do przepisu art. 18 ust. 4 u.b.a., który był podstawą wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji - właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. W sprawie niniejszej przedmiot sporu stanowi dalsze spełnianie przez skarżącego przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Nie jest natomiast kwestionowane, że skarżący posiada nadal odpowiednie uprawnienia do samego prowadzenia szkoleń tego rodzaju jako instruktor sportu - strzelectwo sportowe (art. 41 ust. 1 i 3 u.s.). Na wstępie wypada zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle stosowania wyżej wymienionych przepisów funkcjonuje pogląd, że choć prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw obywatelskich, gdyż jest ono ściśle reglamentowane, to decyzja w sprawie wydania pozwolenia na broń ma charakter związanej. Wykazanie istnienia okoliczności uzasadniających wydanie takiego pozwolenia, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, powinno więc, co do zasady, skutkować wydaniem decyzji pozytywnej. Niemniej jednak organy Policji dysponują w tych sprawach dość szerokim zakresem tzw. luzu decyzyjnego związanego z ocennym charakterem przesłanek wydania tego pozwolenia (np. ważna przyczyna, ponadprzeciętne zagrożenie życia itp.). W gestii organów Policji pozostaje zatem każdorazowo ocena, czy w okolicznościach konkretnej sprawy wydanie pozwolenia na broń jest rzeczywiście usprawiedliwione (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05; z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1532/09; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1748/10; z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2294/10 - publ. w CBOSA). Z kolei decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 4 u.b.a., jest natomiast wydawana w ramach uznania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 903/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2045/07 - publ. w CBOSA). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14 - "Uznaniowość nie oznacza dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia [...] do szablonowego stosowania prawa w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. Powyższa regulacja nakłada na organy Policji obowiązek każdorazowego badania, czy w dacie rozstrzygania danej sprawy zmieniły się okoliczności faktyczne danego przypadku. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie ww. przepisu [art. 18 ust. 4 u.b.a.], powinien zatem ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela" (publ. w CBOSA). W niniejszej sprawie, jak już wyżej zauważono, podaną przez organy Policji przyczyną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych, na podstawie art. 18 ust. 4 u.b.a., było ustanie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do jego wydania, czyli brak dalszego spełniania przesłanki określonej w art. 10 ust. 3 pkt 7 zd. 2 u.b.a. w postaci udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Według organów Policji spowodowane to było zmianą formy organizacyjno-prawnej w jakiej skarżący – M. Ś. prowadził dotychczas działalność w zakresie szkoleń strzeleckich: ze spółki cywilnej na spółkę komandytową. W ocenie tych organów skarżący powinien nadal szkolić osobiście inne osoby w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej lub spółki cywilnej. Takie stanowisko jednak należało tymczasem uznać za nieusprawiedliwione, a tym samym podzielić pogląd Sądu I instancji wyrażony w zaskarżonym wyroku, że w kontekście okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy ocena organów Policji co do zaprzestania przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich była błędna, gdyż stanowiła wynik nieprawidłowej wykładni art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. oraz naruszenia art. 80 k.p.a. Przeprowadzona na potrzeby tej sprawy przez organy Policji interpretacja przepisu art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. w zw. z art. 18 ust. 4 u.b.a. miała charakter zawężający, co słusznie zauważył Sąd, a jej rezultat wydaje się być także nadmiernie restrykcyjny - zwłaszcza w odniesieniu do zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W szczególności trafnie bowiem wskazał Sąd I instancji, że ustawodawca w treści przepisu art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. nie sprecyzował formy w jakiej powinna być prowadzona działalność gospodarcza w zakresie szkoleń strzeleckich jako przesłanka wydania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Należy też zgodzić się z tym Sądem, że w sprawie niniejszej organy Policji błędnie przyjęły, że udokumentowana przez skarżącego działalność szkoleniowa prowadzona przez niego obecnie w formie spółki komandytowej nie spełnia warunku z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Odnosząc się do argumentu skargi kasacyjnej co do konieczności osobistego prowadzenia szkoleń strzeleckich trzeba zaś zwrócić uwagę, że działalność w formie spółki komandytowej - rodzaju spółki osobowej nie wyklucza z góry możliwości osobistego prowadzenia tych szkoleń przez wspólnika takiej spółki, tym bardziej jeszcze, że M. Ś. podnosił w swojej skardze, iż w praktyce w Spółce "B. [...] s.k." prowadzi działalność samodzielnie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, to nie forma prowadzonej przez skarżącego działalności ma decydujące znaczenie, lecz jej przedmiot, czyli szkolenia strzeleckie, do których osobistego prowadzenia jest uprawniony wyłącznie skarżący. W takich okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało zatem stwierdzić, że ocena zgromadzonego w niej materiału dowodowego przez organy Policji nosi w istocie znamiona arbitralnej i dowolnej, co narusza zasadę swobodnej oceny dowodów sformułowaną w art. 80 k.p.a. Organy Policji nie wykazały w sposób przekonujący, że sytuacja faktyczna skarżącego uzasadniała cofnięcie posiadanego przez niego pozwolenia na broń do celów szkoleniowych na podstawie art. 18 ust. 4 u.b.a., a tym samym przekroczyły granice uznania administracyjnego, na którym oparto konstrukcję tego przepisu. W takiej sytuacji podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. okazały się pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Za całkowicie chybiony trzeba także uznać zarzut naruszenia art. 553 § 2 k.s.h., który stanowi, że przekształcona spółka pozostaje podmiotem wcześniej udzielonych zezwoleń, koncesji i ulg. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował, nawet w sposób dorozumiany, tego przepisu prawa handlowego. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby Sąd kwestionował oczywistą zasadę, że pozwolenie na broń jest wydawane dla osoby fizycznej, a tym bardziej jeszcze, aby Sąd ten twierdził, iż spółka komandytowa skarżącego powstała z przekształcenia spółki cywilnej pozostaje podmiotem decyzji pozwalającej na broń, w rozumieniu art. 553 § 2 k.s.h., wydanej dla skarżącego w 2015 r. Sądu I instancji podkreślił natomiast, że skarżący kontynuuje prowadzoną przez siebie działalność szkoleniową w nowopowstałej z jego udziałem spółce komandytowej. Nie mogły również odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jak bowiem zauważył Sąd I instancji, przyjęcie błędnej oceny co do tego, że skarżący zaprzestał działalności w zakresie szkoleń strzeleckich było nie tyle wynikiem naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., lecz uchybienia przepisowi art. 80 k.p.a., czyli niewłaściwej oceny materiału dowodowego w kontekście nieprawidłowej wykładni art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek M. Ś. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż złożona przez jego pełnomocnika odpowiedź na skargę kasacyjną została, na podstawie przepisu art. 66 § 1 i 3 p.p.s.a., zwrócona zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.