II OSK 3142/14

Dnia 20 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Klubu [...] z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1335/13 w sprawie ze skargi Klubu [...] z siedzibą w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1335/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Klubu [...] w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2013 r. [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowy Oddział w [...] (dalej zwany inwestorem) zwrócił się do Burmistrza W. (dalej zwanego organem I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Konserwacji rzeki [...] w km [...]". Do wniosku załączył Kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której jednoznacznie wskazano, że przedsięwzięcie dotyczy bieżącej konserwacji rzeki [...] na odcinku położonym poniżej jazu w K. i polega na odmuleniu dna rzeki i wybraniu rumoszu na długości 1,8 km. Inwestor zaliczył przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.); dalej zwanego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Przed podjęciem decyzji w tej sprawie organ I instancji wystąpił o wydanie opinii w sprawie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska P. Państwowy Powiatowy Sanitarny odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny opinią z dnia 28 lutego 2013r, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. umorzył postępowanie w sprawie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji umorzył postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że planowane przez inwestora prace, będą polegały na odmuleniu dna rzeki, wybraniu rumoszu i mułu na długości 1,8 km na głębokość 25 cm przy szerokości koryta 5 m, przy czym spadek podłużny dna wynosi obecnie niecałe 1‰, a po wykonaniu odmulenia planowany jest spadek 1,35‰. Podał, że w okresie niskich stanów wody po sezonie wegetacyjnym (wrzesień-listopad) lub zimą przy małym przepływie, wykonane zostanie odmulenie dna rzeki koparką hydrauliczną o pojemności łyżki 0,4 m3 z długim wysięgnikiem jadąc wzdłuż górnej krawędzi skarpy; wybrany namuł składowany będzie pasem wzdłuż górnej krawędzi skarpy i tak odłożona na brzegu warstwa namułu z biegiem czasu obcieka z nadmiaru wody a po znacznym obeschnięciu namuły zostają rozplantowane i z czasem porosną rodzimą roślinnością. Wskazał, że realizacja przedsięwzięcia ma na celu ułatwienie odpływu wód powodziowych corocznych w okresie wiosennych wezbrań i po intensywnych opadach atmosferycznych. Ocenił, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że dla tego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Przyjął, że rzeka [...], będąca ciekiem naturalnym, nie zalicza się do urządzeń melioracji podstawowych i szczegółowych o których mowa w art. 71 i 73 ustawy Prawo wodne, a prowadzone prace nie będą służyć polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu jej uprawy czy ochronie użytków rolnych przed powodziami. Skonstatował, że tych prac nie można uznać za prace polegające na melioracji, przez którą, w świetle art. 70 Prawa wodnego, rozumie się regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwiania jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. W tej sytuacji organ I instancji uznał, iż wydanie decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S. podnosząc, iż odmulanie powinno odbywać się przy użyciu koparki hydraulicznej gąsienicowej jadącej po dnie rzek odkładającej urobek na obydwu stronach brzegu, nie zaś koparki hydraulicznej o poj. łyżki 0,4 m3 z długim wysięgnikiem jadącej wzdłuż górnej krawędzi skarpy. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 r. "Klub [...]" z siedzibą w Ś. występując do organu odwoławczego podniósł, iż przedsięwzięcie, pomimo określenia go jako konserwacja, w istocie jest regulacją rzeki, albowiem zakłada zmianę spadku podłużnego rzeki z 1 ‰ do 1,35‰ i zmianę relacji miedzy przepływami, a stanami wód. Ocenił więc, że przedsięwzięcie to powinno zaliczać się do kategorii "prace kanalizacyjne i przeciwpowodziowe", o których mowa w zał. II dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia bez przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko stanowi naruszenie zobowiązań Polski do zapewnienia prowspólnotowej interpretacji prawa krajowego. Wskazał także na konieczność oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wyjaśnił, że Klub [...] skierował do organu I instancji wniosek o dopuszczenie do postępowania ale postępowanie było już zakończone przed jego wpłynięciem. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Klub [...] w Ś. został dopuszczony do udziału w postępowaniu odwoławczym w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło ustalenia i ocenę organu I instancji, iż planowane przedsięwzięcie, którego celem jest ułatwienie odpływu wód powodziowych corocznych w okresie wiosennych wezbrań i po intensywnych opadach atmosferycznych, nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wyjaśniło, iż w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia zidentyfikowano starorzecze okresowe zalewane wezbranymi wodami powodziowymi porośnięte przez łęg olszowy z drzewostanem świerkowym wewnątrz starorzecza, zlokalizowane ok. 0.5 km poniżej jazu w K. Podało, że istotne znaczenie dla tego siedliska ma coroczne zasilanie wodami powodziowymi rzeki [...], a po zmianie spadku dna rzeki różnica stanu wody wyniesie 7 cm i to zapewni możliwość zasilania starorzecza corocznie w wodę. Według Kolegium organ I instancji słusznie ocenił, iż planowane przedsięwzięcie nie stanowi melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, inne niż melioracje łąk, pastwisk lub nieużytków. Podało, że w myśl art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne, melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwiania jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Zauważyło, że rzeka [...], będąca ciekiem naturalnym, nie zalicza się ani do urządzeń melioracji podstawowych ani szczegółowych (art. 71 i 73 ustawy Prawo wodne), a prowadzone prace nie będą służyć polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu i uprawy czy ochronie użytków rolnych przed powodziami. Skonstatowało, że prace te nie są więc przedsięwzięciem podpadającym pod § 3 ust. 1 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Dodało, że w świetle art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jedynie realizacja przedsięwzięcia, mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Przyjęło, że skoro w badanej sprawie wymogu takiego nie przewidziano, wszczęte w tej sprawie postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a umorzyć. Odnosząc się do uwag podniesionych przez Klub [...], Kolegium stwierdziło, że aby zasady określone w dyrektywie europejskiej mogły wywołać skutki na poziomie obywatela danego państwa, prawodawca krajowy musi przyjąć akt dokonujący jej transpozycji do prawa krajowego, a więc dostosować prawo krajowe pod względem wymogów określonych w dyrektywie. Oceniło, że takim aktem prawnym w Polsce jest rozporządzenie powołane na wstępie, stanowiące podstawę do rozstrzygania, które przedsięwzięcia wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Dodało, że wprowadzenie do krajowego systemu prawnego tego rozporządzenia obowiązującego od dnia 15 listopada 2010 r., miało na celu wdrożenie przepisów prawa wspólnotowego, a przede wszystkim uwzględnienie zarzutów Komisji Europejski podniesionych w ramach postępowania w sprawie o naruszenie przepisów dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych na niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "Klub [...]" z siedzibą w Ś. (dalej zwany skarżącym) podniósł, że planowane przedsięwzięcie, wbrew stanowisku organów obu instancji, wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Wywiódł, że przedsięwzięcie to, mimo nazwania go "konserwacją" rzeki, spełnia kryteria kwalifikujące je jako "regulacja". Zauważył, że przedsięwzięcie zakłada zmianę spadku podłużnego rzeki (z 1 do 1,35‰) i zmianę relacji między przepływami a stanami wód - nie może więc być określane jako "konserwacja", która mogłaby polegać co najwyżej na utrzymywaniu aktualnych spadków i przepływów. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył fragment wytycznych wydanych przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z których wynika, iż regulowanie wód, w tym kształtowanie przekroju podłużnego i porzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego uznać należy za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oceniło, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi także przedsięwzięcia o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącego konserwacji i regulacji wód dla celów żeglugowych. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2014 r. inwestor wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, przeprowadzone prace nie miały na celu zmiany przekroju poprzecznego, podłużnego oraz zmiany układu poziomego koryta rzeki. Podniósł, iż naturalny spadek rzeki wynosił 1,47‰ ,lecz w wyniku okresowych wezbrań wody doszło do zamulenia i spłycenia fragmentów rzeki. Podał, że sporne prace konserwacyjne miały doprowadzić do uzyskania spadku 1,35‰ na objętym konserwacją odcinki rzeki, a zakres robót nie obejmował odmulenia większego niż 30 cm. bez ingerencji w przekrój poprzeczny, podłużny oraz układ poziomego koryta rzeki. Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zgodził się z organami obu instancji, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust 1 pkt 88 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Podał, że z opisu planowanego przedsięwzięcia nie wynika, aby jego celem były melioracje wodne, przez które, zgodnie z art. 70 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, należy rozumieć regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Dodał, ż rzeka [...] nie stanowi też urządzenia melioracji wodnych, o których mowa w art. 72 i 73 ustawy Prawo wodne, gdyż jest ciekiem naturalnym. Sąd I instancji ocenił także, że planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za inwestycję określoną w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., gdyż z opisu tego przedsięwzięcia nie wynika, aby jego celem była regulacja wód rzeki, umożliwiająca wykorzystania jej dla celów żeglugowych, ani też aby miały powstać jakiekolwiek urządzenia przeciwpowodziowe. Skonstatował, że skoro brak jest obowiązku uzyskania dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, to zaistniała przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w wyniku błędnej oceny, że planowana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko, podczas gdy przedstawione przez inwestora parametry przedsięwzięcia powinny prowadzić do uznania, że jest ono regulacją wód; 2) prawa materialnego, to jest § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że regulacja wód, o której mowa w tym przepisie, ma umożliwiać wykorzystanie tych wód do celów żeglugowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia pojęcia regulacji wód nie ma związku z kwestią żeglugi i powinna być dokonana w oparciu o definicję zawartą w art. 67 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przez Sąd powołanego przepisu rozporządzenia. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że zarówno Kolegium, jak i Sąd I instancji nie odniosły się w swoich orzeczeniach do stanowiska skarżącego, że planowana inwestycja pomimo przyjętej nazwy "konserwacja" powinna być uznana za regulację wód. Stwierdził, że Kolegium mimo prawidłowego ustalenia, że celem prac jest ułatwienie odpływu wód powodziowych (a więc są. to prace przeciwpowodziowe), dokonało błędnej oceny dowodów kwalifikując tak scharakteryzowane prace jako konserwację rzeki a nie regulację wód. Zauważył, że planowane przedsięwzięcie zakłada zmianę spadku podłużnego rzeki (z 1 do 1,35‰) i zmianę relacji między przepływami a stanami wód - nie może więc być określane jako "konserwacja", która mogłaby polegać co najwyżej na utrzymywaniu aktualnych spadków i przepływów. Podał, że zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne, regulacja wód polega na podejmowaniu przedsięwzięć dotyczących kształtowania przekroju podłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego, w celu zapewnienia poprawy warunków korzystania z wód i ochrony przeciwpowodziowej. Ocenił, że działania opisane w decyzji Kolegium wpisują się w pojęcie regulacji wód, albowiem właśnie zakładają zmianę przekroju podłużnego i poprzecznego rzeki (pogłębienie koryta oraz zmiana spadków, zmiana poziomu wód i położenia dna); nie można ich zatem uznać jedynie za działania konserwacyjne. Skonstatował, że ocena dokonana w tym zakresie przez Kolegium jest dowolna i nieprawidłowa, a Sąd I instancji oddalając skargę nie dostrzegł tego uchybienia Kolegium, czym naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego skarżący ocenił, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni, zawartego w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., pojęcia "regulacja wód". Stwierdził, że błąd ten wyniknął zapewne z pomylenia pojęcia "regulacji wód" z pojęciem "kanalizacji", gdyż oba te przedsięwzięcia są wymienione w tym przepisie i należą do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym to właśnie kanalizacja jest rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające jej wykorzystanie do celów żeglugowych, a nie' regulacja wód. Podał, że pojęcie regulacji wód jest zdefiniowane w art. 67 ustawy Prawo wodne, w świetle którego, celem regulacji wód jest poprawa warunków korzystania z wód i ochrona przeciwpowodziowa. Wywiódł, że regulacja wód nie służy zatem nigdy umożliwieniu uprawiania żeglugi ale zupełnie innym celom - poprawie warunków korzystania z wód i ochronie przeciwpowodziowej. Dodał, że zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy Prawo wodne, regulacja wód polega na podejmowaniu przedsięwzięć dotyczących kształtowania przekroju podłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego. Wskazał, że w szczególności są to wszelkie działania przeciwpowodziowe, które wykraczają poza prace mające na celu utrzymanie wód. W ocenie skarżącego, prawidłowa wykładania pojęcia "regulacji wód" z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. powinna korespondować z wykładnią art. 67 ustawy Prawo wodne; pojęcia te powinny być rozumiane tak samo na gruncie obu aktów prawnych, za czym przemawia również wykładania systemowa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej. Ocenił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, z treści § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie wynika, aby kwestia umożliwienia wykorzystania wód do celów żeglugowych dotyczyła wyłączenie pojęcia "kanalizacji", a przyjęcie takiej interpretacji wypaczałoby intencje ustawodawcy w tym zakresie. Za bezsporną uznał kwestię, że rzeka [...] nie jest rzeką żeglowną i że prace będące przedmiotem przedsięwzięcia nie mają żądnego związku z żeglugą. Przyjął także, że wykonane prace nie wyczerpały znamion "regulacji koryt cieków naturalnych", wymienionych w przepisie art. 67 ust. 2 ustawy Prawo wodne, polegających na podejmowaniu przedsięwzięć, których zakres wykracza poza działania związane z utrzymaniem wód. Wskazał, że prace, które zostały wykonane są typowymi pracami konserwacyjnymi, które nie zmieniają reżimu rzeki, ponieważ o przepływie wód nie decyduje spadek dna a spadek lustra wody wyznaczony poprzez stałe budowle jazu w K. w km [...] i K. w km [...] wynoszącym 1,47%0 na odcinku [...] km. Podał, że zakres robót konserwacyjnych obejmował tylko odcinek [...] km usunięcia namułu warstwą do 30 cm bez ingerencji w przekrój poprzeczny koryta, w przekrój podłużny i układ poziomy cieku. Wyjaśnił, że namuł na tym odcinku w czasie spływu wód roztopowych powodował tworzenie się zatorów śryżowych i lodowych (lody prądowe), które blokowały swobodny spływ wód wielkich, powodując. znaczne spiętrzenie wód. Dodał, że zjawisko to stanowiło niebezpieczeństwo dla terenów położonych poniżej, a w szczególności dla miejscowości W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. Sądowi I instancji zarzucono bowiem naruszenie zarówno prawa materialnego, to jest § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., jak i przepisów postępowania, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 80 i 107 § 3 k.p.a. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku. Chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Skarżący upatruje bowiem naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 80 i 107 § 3 k.p.a., w błędnej ocenie, że planowana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko, podczas gdy przedstawione przez inwestora parametry przedsięwzięcia powinny prowadzić do uznania, że jest ono regulacją wód. Podkreślenia wymaga, że błąd subsumpcji, na którego istnienie wskazano w uzasadnieniu tego zarzutu, może uzasadniać postawienie Sądowi I instancji ewentualnego zarzutu naruszenia prawa materialnego a nie przepisów postępowania. Mimo wskazywania przez skarżącego na błąd subsumpcji także w uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, to jest § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., ocenić należy, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku w okolicznościach niniejszej sprawy Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusu wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych. Dokonując wykładni tego przepisu przychylić należy się do poglądu skarżącego, że jedynie termin kanalizacja, wymieniony w tym przepisie, odnosi się do zagospodarowania wód umożliwiających ich wykorzystanie do celów żeglugowych. Za konstatacją taką przemawia użycie w tym przepisie zwrotu "rozumiana jako", który wyraźnie wskazuje, że dalszy człon tego przepisu odnosi się jedynie do terminu "kanalizacja" użytego po spójniku "lub". Gdyby zwrot ten miał odnosić się także do terminu "regulacja wód", wymienionego w omawianym przepisie przed spójnikiem "lub", wówczas jego brzmienie byłoby "rozumiane jako". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nieuprawniony jest pogląd skarżącego, że dekodując interpretacji znaczenia terminu "regulacja wód" z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. należy posłużyć się definicją zawartą w art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo wodne, lecz zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Ponadto zauważyć należy, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. znajdują się regulacje, w których wprost odwołano się do definicji zawartych w ustawie Prawo wodne (zob. § 2 ust. 1 pkt 40, § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret drugie, § 3 ust. 1 pkt 67, § 3 ust. 1 pkt 77 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.). Skoro takiego odwołania nie zawarto w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., to zgodnie z regułami wykładni językowej, dekodując termin "regulacja wód" z tego przepisu, należy nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu tego zwrotu. Zgodnie z definicją słownikową, regulacja polega na podejmowaniu działań w celu nadania lub przywrócenia czemuś prawidłowego przebiegu, funkcjonowania itp. W świetle tej definicji nie sposób przyjąć, aby bieżąca konserwacja rzeki (opisana w karcie informacyjnej planowanego w niniejszej sprawie przedsięwzięcia) była działaniem służącym regulacji wód tej rzeki. Jak wskazał bowiem inwestor w odpowiedzi na skargę kasacyjną prace, które zostały wykonane są typowymi pracami konserwacyjnymi, które nie zmieniają reżimu rzeki. Zadanie nie dotyczyło bowiem zmiany przekroju poprzecznego, ani podłużnego ani też zmiany układu poziomego koryta cieku naturalnego- rzeki [...]. Chodziło tylko o usunięcie osadu naniesionego z prądem wody. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.