II OSK 314/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. i F. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SA/Op 251/12 w sprawie ze skargi J. D. i F. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2011 r. nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 251/12 oddalił skargę J. D. i F. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2011 r., Nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 30 listopada 2011 r. Rada Miejska w Prudniku podjęła uchwałę Nr XVII/283/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Szybowice, części wsi Mieszkowice i części wsi Rudziczka. W dniu 31 stycznia 2012 r. J. D. i F. D. wnieśli do Rady Miejskiej w Prudniku wezwanie do usunięcia naruszeń prawa dokonanych w ww. uchwale, wnosząc "o ich usunięcie i doprowadzenie planu do zgodności z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi, w celu poprawienia sposobu użytkowania gruntów i warunków życia, a nie ich utrudniania". Rada Miejska w Prudniku nie udzieliła odpowiedzi. Skarżący J. D. i F. D. wnieśli w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.), dalej "u.s.g.", skargę na powyższą uchwałę. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że jako właściciele działek nr 1 i 2 położonych w obrębie zaskarżonego aktu prawa miejscowego posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta Prudnika. Podkreślili, że ich interes prawny wynika również z posiadanego przez nich określonego władztwa nad rzeczą cudzą, wynikającego z faktu stałego użytkowania drogi "KDW" stanowiącej dostęp ich posesji do publicznej drogi powiatowej [...], położonej na działce nr 3. W ocenie skarżących zaskarżona uchwała poprzez zwężenie wewnętrznej drogi dojazdowej "KDW", ograniczyła im wjazd i wyjazd z należącej do nich działki nr 1. Podnieśli, że uchwaloną zmianą zagospodarowania części działki nr 4, po zasypaniu cieku wodnego potoku [...], która obecnie wraz z terenem działki - drogi nr 5, pełni funkcję drogi wewnętrznej "KDW" i zagospodarowaniem jej razem z działkami rolnymi nr 6, 7, jako teren o podstawowym przeznaczeniu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej "1MN,U", zakłócono istniejący układ komunikacyjny, uwarunkowania i wymagania funkcjonalno-społeczne oraz ład przestrzenny tworzący harmonijną całość, nie tylko w rozumieniu estetycznym, ale i w pogorszeniu się jakości życia mieszkańców użytkowników drogi "KDW". Wywodzili, że nie przestrzegając obowiązkowego określenia zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego naruszono art. 15 ust. 2 pkt 2 w zw. z w art. 2 pkt 1 i 5 i art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwaną dalej "ustawą", "u.p.z.p." Wskazując na naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy zarzucili, że zwężenie drogi wewnętrznej oznaczonej na mapie planu symbolem "KDW", służącej nie tylko im, ale również innym użytkownikom i właścicielom nieruchomości sąsiednich i lokalnej społeczności, spowodowało nadmierne utrudnienia uniemożliwiające im wjazd i wyjazd z ich posesji, zabudowanej na działce nr 1, na drogę "KDW", prowadzącą do publicznej drogi powiatowej [...], położonej na działce nr 3. Przy okazji podnieśli, że działka nr 3 użytkowana jako droga, w części graficznej planu oznaczona została symbolem "KDD", co w ich ocenie nie jest zgodne z zapisem w jego części tekstowej w § 13 jako "KDZ". Odnosząc się do działki nr 4 powstałej po zasypanym naturalnym cieku wodnym koryta potoku [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, skarżący podnieśli, iż w wyniku uchwalenia planu zmianie uległ jej dotychczasowy sposób użytkowania, z drogi wewnętrznej dojazdowej "KDW" na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, oznaczony w planie symbolem "1MN,U". W ocenie skarżących powyższa zmiana przeznaczenia działki nr 4 dokonana została na rzecz terenów działek rolnych oznaczonych nr 6 i 7. Według skarżących dokonana zmiana sposobu użytkowania działki nr 4 naruszyła obecny układ komunikacyjny, infrastrukturę i obszar przestrzeni publicznej. Skarżący zauważyli także, iż powyższe stoi w sprzeczności z zawartym w części tekstowej planu § 13, z którego wynika, że drogę wewnętrzną "KDW"", należy pozostawić w takim stanie w jakim obecnie występuje, co według nich oznacza pozostawienie na tej działce jej dotychczasowej funkcji, a więc drogi. Powyższe z kolei stanowi o naruszeniu przez organ przepisu z art. 1 ust. 2 pkt 1, 7, 9 i 10 ustawy. Skarżący dowodzili także, że wykonanie nowej drogi wewnętrznej "KDW" na części ich działek nr 1, 2, pomimo iż na działce nr 5 istnieje już droga, stanowi o naruszeniu ich prawa własności przysługującego im na mocy art. 1 ust. 2 pkt 7 zapisanego w art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy. Nadto organy nie mając uzyskanej ich zgody na przebieg tej drogi wewnętrznej, która nie jest drogą publiczną, dopuściły się przekroczenia władztwa planistycznego z art. 3 ust. 1 ustawy. Nie zgodzili się także ze zmianą przeznaczenia działek rolnych nr 8 i 9 oraz częścią działki nr 4 na tereny łęgowe oznaczone w planie symbolem "Zł", na których zakazuje się lokalizacji obiektów kubaturowych oraz zmiany sposobu użytkowania. Zdaniem skarżących projekt planu miejscowego wraz z listą nie uwzględnionych uwag nie został, w myśl § 12 ust. 2 Statutu Gminy Prudnik, przedstawiony Radzie Miasta w Prudniku z siedmiodniowym wyprzedzeniem, a bezpośrednio na posiedzeniu Rady Miasta podczas głosowania. Z tego powodu radni nie mieli określonego czasu i możliwości spokojnego i dogłębnego dokonania analizy wniesionych uwag do planu. Uchwałę zatem podjęto z naruszeniem § 22 ust. 3, 4 i 5 Statutu Miasta i Gminy Prudnik, w związku z art. 17 pkt 14 ustawy, poprzez nieskierowanie projektu planu miejscowego wraz z listą uwag nieuwzględnionych do stałych komisji powołanych przez radę, w celu ich zaopiniowania. W konsekwencji wywodzili, że sporządzono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez uwzględnienia wniesionych przez nich uwag i wniosków do sporządzonego projektu planu. Załączony do projektu planu załącznik Nr 5 stanowi bowiem przeinterpretowanie wniesionych przez nich do planu uwag i wniosków. Istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu było także według nich sporządzenie planu miejscowego w skali 1:2000 zamiast w skali 1:1000. Jednocześnie zaznaczyli, że podkład mapowy, jakim jest nieaktualna mapa zasadnicza, użyty do wykonania rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonany został w skali 1:1000, w sytuacji gdy nie zachodziła potrzeba jej zmiany bez szczególnego i bezwzględnego uzasadnienia. Skarżący wskazali także na toczący się przed Sądem Rejonowym w Prudniku, proces sądowy w sprawie o rozgraniczenie drogi - działki nr 5 "KDW" z działkami sąsiednimi, a także unieważnienie decyzją SKO w Opolu położenia granicy działki nr 10 i działki nr 8 z działką nr 5, zarzucili wykorzystanie przez organ nieaktualnej, nieważnej i nie wiążącej mapy zasadniczej w części objętej skargą. Powyższe stanowi natomiast naruszenie przepisów prawa z art. 16 ust. 1 w związku z § 5 rozporządzenia. Gmina Prudnik w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych. Analizując wskazywane przez skarżących J. i F. D. ograniczenie dostępu do ich działki nr 1, przez niewłączenie do pasa drogowego oznaczonego nr 5 części działki nr 4, stanowiącej zasypany dawny potok [...] organ wskazał, iż w planie pas drogowy pozostał w niezmienionej formie, tzn. tak, jak jest określony na podkładzie mapowym. Wyjaśnił, że teren zasypanego potoku [...] na części działki nr 4 został włączony do terenu "1MN,U" ze względu na konieczność odsunięcia krawędzi drogi od istniejącej zabudowy na działce nr 6. Powyższe miało na celu zachowanie odpowiedniej odległości zabudowy od granicy działki zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Szerokość natomiast istniejącej drogi "KDW" na działce nr 5 nie odbiega od standardów na terenie wsi [...]. Plan pozostawił szerokość pasa drogowego w niezmienionej postaci 6 m, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji stwierdził, że nie nastąpiło naruszenie prawa własności skarżących, a przyjęte planem zagospodarowanie nie utrudnia dojazdu skarżących do ich działki nr 1. Wskazując na funkcjonalne włączenie części działki nr 4 dawnego potoku [...] do działek nr 6 i 7 organ odnotował, że zostało ono podyktowane adaptacją istniejącego zagospodarowania. Zasypany rów przebiega bowiem przez środek prywatnej posesji, dzieląc ją i uniemożliwiając racjonalne korzystanie z niej. W ocenie organu funkcjonalne włączenie tego fragmentu rowu do terenu oznaczonego "1MN,U" pozwoli w przyszłości właścicielowi działek nr 7 i 6 na zakup tego fragmentu rowu jeżeli nie będzie zastrzeżeń natury technicznej i prawnej ze strony właściciela. Organ zauważył także konieczność odsunięcia krawędzi drogi od istniejącej zabudowy na działce nr 6, a tym samym podniesienia bezpieczeństwa użytkowników tej posesji. W ten sposób stworzono minimalną 2-3 m odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni. Organ nie zgodził się z tym, że poprzez włączenie części rowu do terenów usługowych "1MN,U" doszło do naruszenia obszaru przestrzeni publicznej i przepisów materialno-prawnych. Argumentował, iż w ramach terenów usługowych "1MN,U" dopuszcza się obiekty i urządzenia towarzyszące funkcji podstawowej terenu oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 6 ust. 3 pkt 11 planu miejscowego), stąd funkcja rowu melioracyjnego pozostała nienaruszona. Nadto wywodził, że zapisy planu nie naruszają struktury właścicielskiej i podziału geodezyjnego, bowiem nie wpisano obligatoryjnego scalenia gruntów na tym terenie. Decyzje natomiast co do dalszych losów zagospodarowania terenu działek nr 7 i 6 oraz nr 4 podejmą ich właściciele, którym plan w najmniejszy sposób nie ograniczył praw. Podnosząc, że na części działek nr 1; 2, stanowiących własność J. i F. D., nr 10 stanowiących własność E. i W. N. zaprojektowano drogę "KDW" organ wyjaśnił, iż droga ta usytuowana jest na działce gminnej zgodnie z jej przebiegiem na podkładzie mapowym, co w najmniejszy sposób nie narusza władztwa planistycznego gminy. Organ skonstatował także, że projektowana droga "KDW" została poszerzona kosztem terenu "Zł", a nie opisywanych działek skarżących. Jako bezzasadny został oceniony przez organ zarzut naruszenia zasad sporządzenia planu w skali 1:2000. Organ podając treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 16 ustawy wskazał, iż sporządzony plan został dla obszaru o znacznej powierzchni, tj. dla 1564 ha w stosunku do którego dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2 000. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 2 i § 22 ust. 3, 4 i 5 Statutu Gminy Prudnik, w związku z art. 17 pkt 14 ustawy organ stwierdził, że radni otrzymali projekt uchwały z zachowaniem terminu określonego w § 12 ust. 2 Statutu, jednakże bez listy wniesionych do projektu planu uwag, nieuwzględnionych przez burmistrza, którą to listę otrzymali na sesji w dniu 30 listopada 2011 r. Dowodził, iż na tej sesji zastępca naczelnika Wydziału Mienia Gminy i Gospodarki Przestrzennej szczegółowo omawiał każdą uwagę, która była następnie przedmiotem odrębnego głosowania przez radnych, którzy taką wolę procedowania wyrazili. Wyjaśnił, że radni w drodze głosowania nie wyrazili zgody na przesunięcie rozpatrzenia uchwały na następnej sesji. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, że lista uwag została dostarczona radnym przed głosowaniem nad uchwałą, a radni w głosowaniu, większością głosów odrzucili wniosek o przesunięcie terminu rozpatrzenia projektu uchwały, także zarzut naruszenia § 12 ust. 2 i § 22 ust. 3, 4 i 5 Statutu Gminy Prudnik w związku z art. 17 pkt 14 ustawy, w ocenie organu uznany został za chybiony. W tym stanie rozstrzygnięcie o rozpatrzeniu uwag wymagane art. 20 ustawy, stanowi wedle oceny organu załącznik nr 5 do uchwały. Zarzut wykorzystania przy sporządzaniu planu nieaktualnej, nieważnej mapy zasadniczej w części objętej skargą z powodu toczącego się postępowania sądowego dotyczącego rozgraniczenia, jest również zdaniem organu nietrafny. Toczące się postępowanie sądowe w sprawie o rozgraniczenie nie przesądza o aktualności mapy zasadniczej wykorzystanej do sporządzenia planu. Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy plany sporządza się na kopiach urzędowych map zasadniczych czy map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a właśnie na takich mapach plan został sporządzony. Za chybiony organ uznał opisany w skardze zarzut naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. W ocenie rady organy gminy dysponując uprawnieniami do ustalania przeznaczenia terenów, zwanymi "władztwem planistycznym", mają prawo do podejmowania w tej mierze własnych rozstrzygnięć zgodnie z obowiązującym prawem. Prawo własności określone w art. 140 k.c., którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, nie jest prawem bezwzględnym i z mocy art. 64 ust. 3 Konstytucji może być ograniczone w drodze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty prawa własności. Reasumując organ stwierdził, że zaskarżona uchwała swymi postanowieniami nie narusza prawa własności nieruchomości należących do skarżących. Pismem procesowym z dnia 26 września 2012 r. J. i F. D. odnosząc się do odpowiedzi organu podtrzymali wszystkie zarzuty, uwagi i spostrzeżenia zawarte w skardze na przedmiotową uchwałę Rady Gminy. Pismem z dnia 17 października 2012 r. skarżący w uzupełnieniu do skargi dołączyli pismo Starosty Prudnickiego nr IP.II - 7320 - 8/ 2010 z dnia 8 lipca 2010 r., przedstawiające aktualny stan prawny nieruchomości nr 11 i nr 4 oraz czynności związane z przygotowaniem ich do sprzedaży. Na rozprawie w dniu 16 października 2012 r., skarżąca J. D. podtrzymała skargę i zarzuciła, że Rada Gminy nie dołączyła do akt właściwych dokumentów obrazujących przebieg potoku. Oświadczyła, że przed sądem cywilnym nadal trwa postępowanie w sprawie rozgraniczenia, w której biegły potwierdził, że mapa która dysponował organ była nieaktualna. W uzupełnieniu oświadczenia złożonego na rozprawie sądowej w dniu 16 października 2012 r., skarżący podnieśli, że zastosowana przez organ planistyczny skala mapy planu 1:2000 powiększa kilkakrotnie szerokość drogi nr 12 "KDD" w porównaniu z podkładem mapowym w skali 1:1000 wykorzystanym do sporządzenia mapy planu. Porównując obie mapy wzrokowo wydaje się, że są one takie same, jednakże ich parametry są odmienne. Nadto, zarzucając naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu argumentowali, że organ nie poinformował ich o jakimkolwiek powiększaniu szerokości dróg położonych na działkach nr: 12, 5, które nie są drogami publicznymi, kosztem ich działek, tj. nr: 2, 13, 10, ani też nie uzyskał na powyższe ich zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie rozważenia wymagało to, czy rada gminy – jak twierdzą skarżący - dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności, wskazywanych przez skarżących, a koncentrujących się na twierdzeniu, że poprzez uchwalenie przedmiotowego planu doszło do ograniczenia i uniemożliwienia wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących oznaczonej jako działka nr 1, naruszenia zasad ochrony kształtowania ładu przestrzennego, zakłócenia dotychczas istniejącego układu komunikacyjnego, uwarunkowań i wymagań funkcjonalno-społecznych oraz istniejącego ładu przestrzennego, tworzącego harmonijną całość, a w konsekwencji do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa własności skarżących. Sąd zaznaczył, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy uwzględni się treść art. 6 u.p.z.p. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości położonej na działce nr 1 należącej do skarżących, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. W skardze skarżący podnosili, iż ograniczenie wykonywania prawa własności dostępu do ich działki nr 1 nastąpiło wskutek niewłączenia do bezpośrednio sąsiadującego z ich działką pasa drogowego oznaczonego nr 5 w planie "KDW", części działki nr 4, stanowiącej zasypany dawny potok [...]. W ocenie skarżących, w związku z dotychczasowym korzystaniem z tego terenu jako drogi, teren ten powinien był być przeznaczony w planie jako droga, a nie jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 1MN,U (przy działkach nr 6 i 7), czy jako teren zieleni łęgowej (przy działkach 8, 9). Zawężenie drogi położonej na działce nr 5, oznaczonej na mapie planu symbolem "KDW", o teren działki nr 4 ogranicza, zdaniem skarżących, wjazd i wyjazd z ich działki nr 2. Sąd wyjaśnił, iż działka nr 4 stanowi własność Skarbu Państwa i nie sąsiaduje w żaden sposób bezpośrednio z działką nr 2, a teren nią objęty zarówno w studium jak i w planie nie został przeznaczony pod drogę wewnętrzną. Podjęcie zakwestionowanej uchwały nie mogło zatem spowodować zmiany przeznaczenia tej działki z drogi wewnętrznej dojazdowej, którą nigdy zgodnie z obowiązującym prawem na terenie gminy Prudnik nie była. Innymi słowy nie można przypisać działce nr 4, jak chcą tego skarżący, funkcji drogi, która zgodnie z prawem nigdy przeznaczenia takiego nie posiadała. Fakt natomiast korzystania z działki nr 4 przez skarżących i okolicznych mieszkańców jak z drogi był bezprawny. A skoro tak, to przyjęcie zakwestionowanego planu nie mogło naruszyć także dotychczasowego prawnie obowiązującego na terenie gminy, a nie umownego, układu komunikacyjnego infrastruktury i obszaru przestrzeni publicznej. W konsekwencji nie został naruszony § 13 pkt 1 projektowanego planu, zgodnie z którym, plan utrzymuje istniejący podstawowy układ dróg (ulic) publicznych. Sąd wskazał, że szerokość drogi na działce nr 5 oznaczonej na planie symbolem "KDW" w stosunku do działki nr 1 nie uległa zwężeniu, a jej obszar i układ w wyniku przyjęcia zakwestionowanego planu pozostał niezmieniony. Sąd zaznaczył, iż istniejąca na niej szerokość drogi 6 metrów nie odbiega od standardów zachowanych we wsi [...] i jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 nr 75 poz. 690). Rysunek graficzny wskazuje, że drogi dojazdowe tworzą jasną i funkcjonalną sieć, a zwłaszcza nie można twierdzić, że poprzez ich wprowadzenie w przyjętym kształcie doszło do naruszenia ładu przestrzennego. Ponadto treść zaskarżonego planu koresponduje z ustaleniami planu miejscowego w terenach sąsiednich. Słusznie zatem wskazał organ planistyczny w odpowiedzi na skargę, iż przyjęte planem niezmienione zagospodarowanie przestrzenne działki nr 5 oznaczonej w planie symbolem "KDW" nie utrudni i nie uniemożliwi dojazdu i wyjazdu z położonej na działce nr 1 posesji skarżących. Podobnie wypowiedzieć należy się co do przeznaczenia działek nr: 7 i 6 oraz 8 i 9. Zwrócić bowiem należy uwagę, że właścicielami tych działek nie są skarżący, a działki te bezpośrednio nie sąsiadują z ich nieruchomością. Wprowadzone na terenie działek nr 8 i 9 przeznaczenie o symbolu "Zł" - tereny zieleni łęgowej, czy na terenie działek nr 7 i 6 przeznaczenie o symbolu 1 MN,U - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z terenami usług nie pozbawia ich możliwości wykorzystywania swojej nieruchomości w sposób dotychczasowy i nie ogranicza sposobu wykonywania przysługującego im prawa własności, a więc przyjęte zapisy planu nie zmieniają ich sytuacji prawnej. Sąd podkreślił, że skarżący nie mogą skutecznie wywodzić naruszenia własnego interesu prawnego z dokonanej przez Radę zmiany przeznaczenia terenu, na którym znajdują się nieruchomości nie będące ich własnością, tym bardziej w sytuacji, gdy wprowadzone przeznaczenie pozostaje bez bezpośredniego wpływu na dotychczasowe zagospodarowanie i wykorzystanie ich nieruchomości. Samo kwestionowanie rozwiązań przyjętych przez Radę w planie, które nie są zgodne z oczekiwaniami właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie wystarczy do uznania, że interes ten został naruszony. Sąd wskazał, że istnienie związku między zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną sytuacją prawną skarżących musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia ich konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodzi. Skarżący nie mogą skutecznie wywodzić naruszenia własnego interesu prawnego z dokonanej przez Radę zmiany przeznaczenia terenu, na którym znajdują się nieruchomości nie będące ich własnością, tym bardziej w sytuacji, gdy wprowadzone przeznaczenie pozostaje bez bezpośredniego wpływu na dotychczasowe zagospodarowanie i wykorzystanie ich nieruchomości. W konsekwencji Sąd stwierdził, że kwestionowane przez skarżących ustalenia w żaden sposób nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania nieruchomością skarżących zgodnie z przysługującym im prawem własności. Sąd zwrócił uwagę, że w postanowieniach planu odnośnie nieruchomości skarżących nie dokonano zmiany przeznaczenia terenu i jest to nadal teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 1MN,U. Tym samym uznać trzeba, że kwestionowane przeznaczenie terenu, przyjęte w zaskarżonym planie nie ingeruje bezpośrednio w prawo własności skarżących i nie narusza uwarunkowań związanych z dotychczasowym przeznaczeniem i zagospodarowaniem ich nieruchomości. Nadto skarżący w stosunku do działki nr 1 mają zapewniony taki sam dostęp do drogi oznaczonej w planie symbolem "KDW", położonej na działce nr 5, jaki mieli zanim wprowadzone zostały zakwestionowane zapisy planu. W efekcie mogą rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, a zatem nie doszło do naruszenia istoty prawa własności poprzez wskazywane przez skarżących ustalenia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2011 r., Nr XVII/283/2011. W ocenie Sądu niezasadnie skarżący zarzucają także organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne, W-wa 2002, s. 86 in.), mającą umocowanie w przepisie art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem, chociaż oczywiście przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jeżeli jest uzasadnione interesem publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia. Skarżący podnoszą, że przy sporządzaniu zaskarżonego aktu nie uwzględniono ich zgody na przebieg drogi wewnętrznej "KDW". Analiza ustaleń planu dotyczących drogi "KDW" wykazała, iż droga ta usytuowana została w całości na działce nr 5, której właścicielem pozostaje Gmina Prudnik, a swym zakresem nie obejmuje ona działek skarżących nr 2 ani 1. Organ planistyczny nie musiał zatem zabiegać o zgodę skarżących na tak zaprojektowany przebieg drogi wewnętrznej, bez udziału działek nr 2 i 1, na których obowiązuje inne przeznaczenie oznaczone symbolem "1MN,U". Powyższe wskazuje, iż droga "KDW" nie została poszerzona kosztem działek skarżących, zatem nieuprawnione są twierdzenia skarżących odnoszące się do nadużycia władztwa planistycznego gminy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad sporządzenia planu poprzez sporządzenie planu w skali 1 : 2000 zamiast w skali 1 : 1000 Sąd zwrócił uwagę, iż zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 16 u.p.z.p., w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. Ani ustawa, ani rozporządzenie nie definiuje pojęcia obszaru o znacznej powierzchni. Opracowanie planistyczne obejmuje cały zurbanizowany obszar wsi Szybowice, tj. prawie 6 km długości oraz parku wiatrowego położonego na terenie trzech wsi: Szybowice, Rudziczka i Mieszkowice. Jest to obszar o powierzchni łącznie 1564 ha, co w ocenie Sądu stanowi obszar o znacznej powierzchni. Stąd przyjęta w planie skala 1: 2000 została uznana za prawidłową i tym samym za taką, która nie narusza zasad sporządzenia planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto Sąd zgodził się z organem planistycznym, iż wielkość planszy rysunku planu sporządzonego w skali 1: 1000 miałaby wielkość niezmiernie utrudniającą korzystanie z takiego dokumentu. W ocenie Sądu, w wyniku przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło również do naruszenia § 12 ust. 2 i § 22 ust. 3, 4 i 5 Statutu Gminy Prudnik w związku z art. 17 pkt 13 i 14 u.p.z.p. Zdaniem skarżących, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z listą nieuwzględnionych uwag nie został przedstawiony Radzie Miejskiej w Prudniku z zachowaniem siedmiodniowego wyprzedzenia, a Rada zapoznała się z nimi dopiero podczas głosowania na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2011 r., wskutek czego radni nie mieli możliwości do dogłębnego ich ocenienia i przeprowadzenia ich analizy, a w konsekwencji do skierowania projektu planu wraz z uwagami do stałych komisji. Tego rodzaju naruszenie, nawet jeśli przyjąć, że miało ono miejsce, nie ma w ocenie Sądu charakteru istotnego, skutkującego nieważnością uchwały. Należy przy tym jednak zauważyć, że w kontrolowanej sprawie nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, by uwagi do projektu planu nie zostały przez Radę Miejską rozpatrzone i właściwie ocenione, zwłaszcza, że do kontrolowanej uchwały w sprawie planu został dołączony załącznik nr 5 "Rozstrzygnięcie o rozpatrzeniu uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Szybowice, części wsi Mieszkowice i części wsi Rudziczka". Sąd dodał, że załącznik ten stanowi dokument, przedstawiający m.in. dokładny wykaz uwag, ich treść i podjęte rozstrzygnięcia, z których wynika, że nie uwzględniono żadnej z uwag, której nie uwzględnił uprzednio Burmistrz Miasta. W takim więc stanie faktycznym trudno uznać, by Rada nie dokonała analizy i oceny zgłoszonych do projektu planu uwag. Jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1893/09 "rozstrzygnięcie rady co do nieuwzględnionych uwag ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwag, zaś rada gminy ma swobodę co do zakresu oceny tych uwag". Sąd nie stwierdził także, aby załącznik nr 5 skarżonej uchwały był niezgodny z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. W kontekście dwukrotnego wniesienia przez skarżących uwag do projektu planu, w tym częściowego przyjęcia przez Burmistrza Prudnika uwag wniesionych po raz pierwszy pismem z dnia 14 września 2011 r., nieuzasadnione jest twierdzenie skarżących, iż sporządzając projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Burmistrz Prudnika nie wziął ich w ogóle pod uwagę. Rozpatrzenie uwag nie oznacza bowiem tylko ich całościowego uwzględnienia, ale może wiązać się z ich odrzuceniem, co nie skutkuje jednak tym, że nie były one w ogóle brane przez organ pod uwagę. O dwukrotnym rozpatrzeniu przez Burmistrza Prudnika wniesionych przez skarżących uwag świadczy ich dwukrotne rozstrzygnięcie przez organ, co znajduje swoje potwierdzenie w zgromadzonym przez organ materiale. Sąd uznał również, że toczące się postępowanie sądowe w sprawie o rozgraniczenie nie przesądza o aktualności mapy zasadniczej wykorzystanej do sporządzenia planu. Także zarzut wykorzystania przy sporządzaniu planu nieaktualnej, nieważnej mapy zasadniczej w części objętej skargą pozostaje zdaniem Sądu nietrafny. Zgodnie z art. 16 u.p.z.p. plany sporządza się na kopiach urzędowych map zasadniczych czy map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a skoro na takich mapach zakwestionowany plan został sporządzony, nie można uznać, iż został on sporządzony z wykorzystaniem nieaktualnej mapy zasadniczej. Nadto tego rodzaju naruszenie, nawet jeśli przyjąć, że miało ono miejsce, nie ma charakteru istotnego (nie zaważyło na funkcji terenu objętego mapą), skutkującego nieważnością uchwały. Sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej stanowi naruszenie wymagań wynikających z przepisu rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Rozporządzenie to określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu. Naruszenie tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu. Nie zaistniała zatem żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy, której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1481/06 - http. www.nsa.gov.pl). Z powyższych względów skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. D. i F. D., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. Naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 21, 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą pominięciem przez Radę Miejską w Prudniku, jako organu podejmującego skarżoną uchwałę, obowiązku uwzględniania w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego nakazu przestrzegania prawa własności, przysługującego właścicielom będących przedmiotem planowanego zagospodarowania, a ściśle wiążącego się z działką nr 2 położoną w [...]; 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą pominięciem przez Radę Miejską w Prudniku, jako organu podejmującego skarżoną uchwałę, obowiązku uwzględniania w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego nakazu przestrzegania prawa własności, w tym prawa do odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, przysługującego właścicielom będących przedmiotem planowanego zagospodarowania, a ściśle wiążącego się z działką nr 1 położoną w [...]; 3) art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 21, 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą pominięciem przez Radę Miejską w Prudniku, jako organu podejmującego skarżoną uchwałę, obowiązku uwzględniania w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego nakazu przestrzegania interesu publicznego przysługującego lokalnej społeczności, w tym właścicielom działki 1, a ściśle wiążącego się z przeznaczeniem działki nr 4 położonej w [...]; 4) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. 2003.164.1587 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, iż spełnione zostały przesłanki warunkujące "wyjątkową" dopuszczalność sporządzenia mapy planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:2000, gdy normatywnie określona jako dopuszczalna jest skala 1:1000, co tym samym stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a nadto sporządzenie planu w oparciu o nieaktualne mapy geodezyjne. 5) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasad oraz istotne naruszenie trybu sporządzenia planu w postaci wykonania części graficznej planu w sposób istotnie odbiegający od rzeczywistego i prawnego usytuowania drogi 5 - KDD i KDW - w efekcie czego nastąpiła błędna ocena stanu faktycznego sprawy. 6) § 12 Statutu Gminy Prudnik poprzez przyjęcie, iż skarżona uchwała została podjęta zgodnie z zasadami procedowania wynikającymi ze Statutu. II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez: 1. pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia motywów zajętego w skarżonym orzeczeniu stanowiska odnośnie nie dopatrzenia się ograniczenia prawa własności skarżącym w zakresie działki 2, w sytuacji jednoznacznego przyznania przez organ faktu poszerzenia drogi KDD kosztem działki 2 w tej sytuacji uznania zarzutów skarżących za niezasadnych; 2. brak szczegółowego wyjaśnienia stanowiska w zakresie uznania jedynie na podstawie powierzchni obszaru objętego planem, iż zaszedł szczególnie uzasadniony przypadek do zastosowania skali 1:2000 zamiast 1:1000; 3. brak własnych ustaleń Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego przez ten Sąd za podstawę rozstrzygnięcia, 4. niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności pominięcie faktu, że nastąpiło poszerzenie drogi KDD kosztem działki 2 oraz 5. pominięcie załączonego materiału dowodowego w postaci wyrysu z ewidencji gruntów, dowodu z mapy ewidencyjnej określającej prawne granice działki 5 stanowiącej granice drogi KDD oraz drogi KDW oraz jej rzeczywistą szerokość; 6. pominięcie załączonego materiału dowodowego w postaci materiału fotograficznego obrazującego faktyczną szerokość spornego odcinka drogi i oparcie się w tej kwestii jedynie na twierdzeniach organu; 7. brak wyjaśnienia w uzasadnieniu stanowiska w zakresie uznania za niezasadny zarzutu naruszenia zasad podejmowania uchwał przez Radę Miejską w Prudniku w myśl postanowień Statutu Gminy Prudnik. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2011r., Nr XVII/283/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Szybowice, części wsi Mieszkowice i części wsi Rudziczka; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżących od Gminy Prudnik kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz kosztów postępowania przed WSA w Opolu. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Gmina Prudnik, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że strona musi wskazać, w czym upatruje naruszenia przez uchwałę jej interesu prawnego lub uprawnienia. W skardze skarżący podnosili, że ograniczenie wykonywania prawa własności należącej do nich działki nr 1 nastąpiło wskutek zmiany przeznaczenia w planie części działki nr 4, przylegającej do działki nr 5 stanowiącej drogę KDW. W ocenie skarżących, w związku z dotychczasowym korzystaniem z działki nr 4 jako drogi, teren ten powinien był być przeznaczony w planie jako droga. Zwężenie drogi położonej na działce nr 5 o teren działki nr 4 ogranicza, zdaniem skarżących, wjazd i wyjazd z ich działki nr 1. W niniejszej sprawie należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że kwestionowane przeznaczenie terenu, przyjęte w zaskarżonym planie nie ingeruje bezpośrednio w prawo własności skarżących i nie narusza uwarunkowań związanych z dotychczasowym przeznaczeniem i zagospodarowaniem ich nieruchomości. Działka nr 4 nigdy nie była przeznaczona pod drogę wewnętrzną, a więc podjęcie zakwestionowanej uchwały nie mogło spowodować zmiany przeznaczenia tej działki z drogi wewnętrznej dojazdowej. Jak wynika z akt sprawy, szerokość drogi KDW na działce nr 5 w stosunku do działki nr 1 nie uległa zwężeniu, a jej obszar i układ w wyniku przyjęcia zakwestionowanego planu pozostał niezmieniony. Działka nr 1 ma zatem zapewniony taki sam dostęp do drogi KDW położonej na działce nr 5, jaki miała zanim wprowadzone zostały zakwestionowane zapisy planu. Natomiast ograniczenie faktycznego korzystania z nieruchomości, której przeznaczenie w planie nie jest zgodne z zapatrywaniem strony nie stanowi naruszenia interesu prawnego. Nie można bowiem dostępu do nieruchomości oceniać przez pryzmat faktycznego korzystania przez właściciela nieruchomości z nieruchomości sąsiednich, które formalnie nie stanowiły drogi. Stwierdzić zatem należy, że na skutek wprowadzenia wskazywanych przez skarżących ustaleń zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia istoty prawa własności. Nie sposób zatem uznać, aby doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez gminę. Ze znajdujących się w aktach sprawy rysunków planu nie wynika również, aby droga KDW została poszerzona kosztem działek skarżących nr 2 ani 1. Droga ta usytuowana została w całości na działce nr 5, a swym zakresem nie obejmuje ona działek skarżących. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie nie pozostają w sprzeczności z rozstrzygnięciem organu w sprawie uwag do projektu m.p.z.p. Należy zwrócić bowiem uwagę, że Gmina zaplanowała drogę publiczną KDD usytuowaną na działce nr 12, przebiegającej wzdłuż działki nr 2. Wyznaczenie tej drogi nie spowodowało naruszenia południowej granicy działki nr 2. Poszerzenie drogi KDD na działkę nr 2 nastąpiło od strony zachodniej tej działki, a nie od strony południowej, od drogi na działce 5. W załączniku Nr 5 do zaskarżonej uchwały został rozpatrzony właśnie ten aspekt drogi KDD na działce 12. Skarżący w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie kwestionowali poszerzenia drogi KDD na działce 12, ich zarzuty odnosiły się jedynie do drogi wewnętrznej KDW usytuowanej na działce 5, dlatego nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu, że nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu wyroku. Wobec powyższego, za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w pkt I.1-3 skargi kasacyjnej. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut zawarty w pkt I.4 skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. W myśl natomiast § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1587), w przypadku sporządzenia projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. Mając na względzie powyższe uregulowania uznać należy, że sporządzenie mapy w skali 1:2000, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, zostało dopuszczone z uwagi na obszar o znacznej powierzchni. W niniejszej sprawie plan miejscowy obejmuje obszar o powierzchni ok. 1564 ha, co w ocenie NSA stanowi "obszar o znacznej powierzchni", o którym mowa w ww. przepisie rozporządzenia (por. wyroki NSA: z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1991/12, z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12). Odnosząc się zaś do zarzutu wykorzystania przy sporządzaniu planu nieaktualnej mapy zasadniczej, stwierdzić należy, że również i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Skoro na takich mapach zakwestionowany plan został sporządzony, nie można uznać, że został on sporządzony w wykorzystaniem nieaktualnej mapy zasadniczej. Niezasadny jest także zarzut podniesiony w pkt I.1.6 skargi kasacyjnej. Stosownie do § 12 ust. 2 Statutu Gminy Prudnik, zawiadomienie o terminie i miejscu sesji wraz z niezbędnymi materiałami związanymi z przedmiotem sesji dostarcza się radnym co najmniej na 7 dni przed ustalonym terminem rozpoczęcia obrad. Jak wynika z wyciągu pkt. 7 z protokołu Nr XVII/2011 z sesji Rady Miejskiej w Prudniku odbytej w dniu 30 listopada 2011 r., radni otrzymali listę wniesionych uwag do projektu planu, nieuwzględnionych przez burmistrza, na tej sesji, nie został zatem zachowany 7-dniowy termin określony w § 12 ust. 2 Statutu. Należy jednak zwrócić uwagę, że Zastępca Naczelnika Wydziału Mienia Gminy i Gospodarki Przestrzennej omówił na sesji wniesione uwagi, a następnie odbyło się głosowanie nad każdą z uwag odrębnie. Radni w drodze głosowania nie wyrazili zgody na przesunięcie rozpatrzenia uchwały na następnej sesji. Biorąc zatem pod uwagę, że lista uwag została dostarczona radnym przed głosowaniem nad uchwałą, każda uwaga została omówiona i była następnie przedmiotem odrębnego głosowania, nie można uznać, by Rada nie dokonała analizy i oceny zgłoszonych do projektu planu uwag. Do zaskarżonej uchwały został dołączony załącznik nr 5 "Rozstrzygnięcie o rozpatrzeniu uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Szybowice, części wsi Mieszkowice i części wsi Rudziczka", przedstawiający szczegółowo wniesione uwagi i podjęte rozstrzygnięcia. Wskazane naruszenie procedury przy podejmowaniu uchwały nie może być zatem uznane za naruszenie istotne, skutkujące nieważnością uchwały. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku te wymogi spełnia. Sąd I instancji wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.