II OSK 3098/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 197/20 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r. sygn akt II SA/Op 197/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta Szczytno, na wniosek Energa Operator S.A., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie istniejącej linii kablowej SN 15 kV, na działce nr [...], obręb [...] Miasta Szczytno. Organ wyjaśnił, że inwestycja polegać będzie na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego SN 15 kVtypu 3xXUHAKXS 70 mm2 na nowy kabel typu 3xXRUHAKXS 1 x 240 mm2 oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r. sygn akt II SA/Op 197/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. S. na ww. decyzję Kolegium W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; zwanej dalej: u.p.z.p.). W art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; zwanej dalej: u.g.n. wskazano, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów, urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja objęta wnioskiem obejmuje przebudowę istniejącej linii kablowej SN 15 kV i polegać będzie na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego SN 15 kV typu 3xXUHAKXS 70 mm2 na nowy kabel typu 3xXRUHAKXS 1 x 240 mm2 oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Zamierzenie realizowane będzie na działce nr [...], obręb [...] Miasta Szczytno i wbrew zarzutowi skargi nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej. Nadto budowę czy też przebudowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego. Na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu podnoszony w skardze zarzut niewyjaśnienia, czy inwestycja celu publicznego musi być realizowana na nieruchomości skarżącego skoro przez nią przebiegają już inne liczne linie elektroenergetyczne, czy nie może być zrealizowana na innych sąsiednich nieruchomościach oraz respektowania przez organy wyłącznie samowolnego wyboru jej przebiegu przez inwestora. W sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej. Nie jest też uprawniony do analizowania zasadności określonej przez wnioskodawcę lokalizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa . Także bez znaczenia prawnego dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostaje okoliczność, czy inwestor legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości na której będzie lokalizowana inwestycja. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której w trasie planowanej inwestycji uwzględniono wykorzystanie działki skarżącego nie ogranicza własności tej nieruchomości. Wobec tego brak zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Poza tym planowana inwestycja nie dotyczy realizacji nowego zamierzenia lecz tylko przebudowy istniejącej już linii elektroenergetycznej, która co do zasady na działce Skarżącego już istnieje i w określony sposób ogranicza sposób użytkowania tego terenu. Zatem sama przebudowa linii nie skutkuje powstaniem dla skarżącego nowych, dotychczas nie występujących ograniczeń, chyba że w okresie prowadzenia samych prac budowlanych. Ta jednak okoliczność nie może być przedmiotem oceny na etapie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy planistycznej i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie zobligowany jest wydać decyzję pozytywną. W skardze kasacyjnej S. S. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 54 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i nierozważenie sposobu ochrony prawa własności skarżącego, w szczególności poprzez realizację przedmiotowej inwestycji na nieruchomościach sąsiadujących z nieruchomością skarżącego, będących własnością Skarbu Państwa i Gminy Szczytno; - art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności ograniczające możliwość korzystania z nieruchomości będącej własnością skarżącego kasacyjnie, 2. przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji przeprowadzenia przez organy postępowania administracyjnego z uchybieniem podstawowych reguł postępowania dowodowego, tj. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i pominięciu okoliczności, że w pobliżu inwestycji znajdują się nieruchomości należące do Gminy Szczytno, na których zamierzona inwestycja może zostać przeprowadzona z pominięciem nieruchomości skarżącego. - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 11 i 80 k.p.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób uniemożliwiający poznanie motywów rozstrzygnięcia i kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych, w szczególności brak wyjaśnienia, dlaczego Sąd uznał te zarzuty za niezasadne oraz niepodjęcie rozważań nad podstawą prawną rozstrzygnięcia w aspekcie konieczności szczegółowego, rzeczywistego interesu społecznego, który mógłby uzasadniać uwzględnienie skargi, w wyniku czego wydany wyrok jest wadliwy. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa przejawiający się uznaniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego, co skutkowało wydaniem decyzji o uzgodnieniu lokalizacji celu publicznego podczas gdy w ocenie skarżącego w sprawie winna zostać wydana decyzja w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji celu publicznego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu I i II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że w sytuacji, gdy cel ten nie może zostać zrealizowany bez uszczerbku dla praw i interesów skarżącego, na nieruchomości należącej do Skarbu Państwa czy gminy, konieczne jest co najmniej rozważenie odstąpienia od jego realizacji na nieruchomościach prywatnych. WSA w Olsztynie nie poczynił takich rozważań, podobnie jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze,pominął fakt, że obok nieruchomości skarżącego kasacyjnie położone są nieruchomości o charakterze publicznym, mogące służyć realizacji zamierzonego celu. Inwestycja w dalszym ciągu będzie ciężarem dla przedmiotowej nieruchomości oraz będzie ograniczać możliwości jej wykorzystania przez skarżącego w przyszłości, w tym pozbawi go szansy na jej ewentualną zabudowę. Przedmiotowa inwestycja nie spełnia kryteriów pozwalających zakwalifikować ją jako inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Tylko łączne spełnienie dwóch przesłanek wskazanych w tym przepisie może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi powalające zaliczyć je do inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie organy niemalże automatycznie założyły, że planowana inwestycja spełnia ustawowe przesłanki pozwalające na jej zakwalifikowanie jako inwestycji celu publicznego. Nie można natomiast a prori przyjmować takowego założenia. Na inwestorze każdorazowo spoczywa obowiązek wykazania, a nie jedynie oświadczenia, że planowane zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego i nie stanowi zaspokojenia potrzeb interesu prywatnego. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego. Tymczasem okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie realizowane miało być w celu innym niż interes inwestora. Pamiętać przy tym trzeba, że inwestycją celu publicznego może być natomiast tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji jednoznacznie określonego celu publicznego, nie zaś takie, które ma jedynie sprzyjać osiągnięciu takiego celu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniemożliwia stronie poznanie motywów rozstrzygnięcia i kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz faktu uznania tych zarzutów za niezasadne oraz niepodjęcie rozważań nad podstawą prawną rozstrzygnięcia w aspekcie konieczności szczegółowego rzeczywistego interesu społecznego, który mógłby uzasadniać uwzględnienie skargi. Obowiązkiem organów było podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania. W przedmiotowej sprawie zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji, nie podjęły się wyjaśnienia wątpliwości dotyczących charakteru przedmiotowej inwestycji. Inwestor był kilkukrotnie wzywany do wskazania podstawy kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. Przedstawiciel inwestora, kilkukrotnie wskazywał, to na zasięg lokalny i ponadlokalny, to na wyłącznie lokalny inwestycji, jednak w obliczu wątpliwości, nawet samego przedstawiciela inwestora, organy, ani w dalszej kolejności Sąd nie rozwiały tych wątpliwości, np. wzywając inwestora lub jego przedstawiciela do wykazania deklarowanego zasięgu. Podobne wątpliwości winien posiadać organ wydający zaskarżoną decyzję. Organy administracji w ogóle nie przedstawił analizy planowanej inwestycji pod kątem urzeczywistnienia potrzeb określonych wspólnot. Nie wiadomo komu w zasadzie będzie służyła inwestycja, czy będzie miała znaczenie dla części mieszkańców gminy, czy dla ogółu mieszkańców gminy, czy dla mieszkańców powiatu, czy też dla powiatu sąsiedniego, a może będzie służyła interesom tylko jednego odbiorcy energii albo też wyłącznie interesom inwestora. Nie ustalono zatem czy inwestycja będzie spełniała jakiekolwiek cele publiczne, przyjmując tę okoliczność niejako z urzędu. Sąd również zaniechał zbadania tej okoliczności przyjmując, że inwestycja będzie miała znaczenie lokalne. Co więcej Sąd I instancji pominął zarzuty skarżącego dotyczące sprzeczności decyzji z przepisami prawa unijnego, prawa budowlanego czy naruszenia dóbr osobistych i zasad współżycia społecznego i nie podjął z nimi w zasadzi żadnej polemiki. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wskazany w ramach tej podstawy kasacyjnej przepis reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z jego treści wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnej Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Natomiast inna ocena okoliczności wskazywanych w skardze, nie może stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. mającego polegać na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji pominięcia przez organy administracji okoliczności, że w pobliżu inwestycji znajdują się nieruchomości należące do Gminy Szczytno, na których zamierzona inwestycja może zostać przeprowadzona z pominięciem nieruchomości skarżącego. Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny uwzględnia skargę w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć zatem miejsce w sytuacji, gdy sądowa kontrola wykaże naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Z kolei z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a następnie wyjaśnić podstaw wydanego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy administracji publicznej uchybiły wskazanym przepisom postępowania bowiem nie uwzględniły okoliczności, że w okolicy działki na której realizowana ma być inwestycja znajdują się nieruchomości należące do Gminy Szczytno, na których zamierzona inwestycja może zostać przeprowadzona z pominięciem nieruchomości skarżącego. Argumentacja ta nie jest jednak zasadna. Organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu, a tym samym ocena organów i sądu administracyjnego polega na zbadaniu zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił inwestor. Organ w toku postępowania administracyjnego dokonuje sprawdzenia czy wniosek spełnia przewidziane prawem wymagania i dotyczy inwestycji celu publicznego. Organ nie może modyfikować wniosku złożonego przez inwestora. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny, nie przewidziany obowiązującymi w tym zakresie przepisami (por. wyroki NSA z dnia 6 marca 2019 r., II OSK 376/17 oraz z dnia 19 stycznia 2021 r., II OSK 2515/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa przejawiający się uznaniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego. Wskazane przepisy k.p.a. statuują zasady: zaufania do władzy publicznej, informowania stron oraz przekonywania. Sąd I instancji trafnie ocenił, że w zaskarżonej decyzji przedstawiono argumentację przemawiającą za wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że inwestycja polegać będzie na przebudowie istniejącej już linii elektroenergetycznej, mieści się w katalogu inwestycji celu publicznego wskazanych w art. 6 u.g.n. oraz ma znaczenie co najmniej lokalne. Organ wskazał także, że lokalizacji inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Zasadnie przy tym Sąd I instancji stwierdził, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ administracji jest zobowiązany uwzględnić wniosek i wydać decyzję pozytywną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do przyjęcia, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 54 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP. Dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane, aby wnioskodawca legitymował się prawem do nieruchomości, na której przeprowadzana jest realizacja określonego przedsięwzięcia. Uprawnienie inwestora do nieruchomości bada się dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego, a więc wówczas gdy wystąpi o pozwolenie na budowę. W rezultacie ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym może następować tylko w takim zakresie jaki wynika z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., przy uwzględnieniu przepisów ogólnych art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Art. 1 ust. 1 u.p.z.p. wymienia szereg przesłanek, które winny być wzięte pod rozwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uszeregowując je w dziewięciu równorzędnych punktach. Nie można więc prawu własności w tej sytuacji nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę (por. wyroki NSA z 13 grudnia 2006 r., II OSK 1487/06 oraz z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 374/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie jednak w toku postępowania niezbędna jest ocena, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich (wyrok NSA z 26 sierpnia 2015 r., II OSK 1577/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny takiej dokonał Sąd I instancji trafnie wskazując, że planowana inwestycja nie dotyczy realizacji nowego zamierzenia lecz tylko przebudowy istniejącej już linii elektroenergetycznej, która co do zasady na działce skarżącego już istnieje i w określony sposób ogranicza sposób użytkowania tego terenu. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że sama przebudowa linii nie skutkuje powstaniem dla skarżącego nowych, dotychczas nie występujących ograniczeń. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.