II OSK 3064/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 415/14 w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 415/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku – oddalił skargę. Wyrok ten, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chełmie (dalej też jako "PINB" lub "organ I instancji") decyzją z [...] listopada 2013 r. nakazał I.K. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wymiarach 3,13 x 2,48 m i wysokości do okapu w najniższej części 2,32 m, zlokalizowanej od strony wschodniej budynku mieszkalnego, położonego na działce nr ewid. [...] w miejscowości O. przy ul. [...] 8, gmina Chełm. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 29 kwietnia 2013 r. dokonano oględzin ww. budynku, w wyniku których stwierdzono wykonanie opisanej na wstępie rozbudowy bez wymaganego prawem pozwolenia. Rozbudowana część została na zewnątrz ocieplona. Dach nad nią stanowi przedłużenie połaci dachowej istniejącego budynku mieszkalnego, z którym część ta stanowi funkcjonalną całość. Zlokalizowano tam pomieszczenie gospodarcze. Z oświadczenia inwestora wynika, że rozbudowa została wykonana w 2004 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji w oparciu o wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Chełm ustalił, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z zapisami tego planu, w związku z czym podjął działania zmierzające do jej zalegalizowania. Ponieważ jednak inwestor nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia PINB z [...] czerwca 2013 r. – mocą którego wstrzymano prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek przedstawienia w terminie do 31 października 2013 r. wymienionych w tym postanowieniu dokumentów – organ I instancji, jak stwierdził, był zobligowany do nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej też jako "LWINB" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania M. i I.K., decyzją z [...] lutego "2013 r." [w rzeczywistości: "2014 r." – co zostało przez organ sprostowane] utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. Zdaniem LWINB, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Skoro bowiem inwestorzy nie dopełnili obowiązku wynikającego z art. 28 Prawa budowlanego, a następnie obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., to PINB zobligowany był do orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowej rozbudowy w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Odnosząc się do wniosku inwestorów o uznanie wykonanych robót za nieistotne odstąpienie od projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrywanie sprawy w trybie odstępstw od pozwolenia na budowę może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy odstąpienie to następuje w trakcie realizacji budowy obiektu budowlanego. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku rozbudowa obiektu nastąpiła po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, co potwierdza porównanie aktualnego stanu z inwentaryzacją powykonawczą budynku z 17 marca 2004 r., dołączoną do zawiadomienia o zakończeniu budowy złożonego w PINB w dniu 31 maja 2004 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną decyzję LWINB wniosła I.K., domagając się jej uchylenia i rozpatrzenia sprawy ponownie przez organ I instancji – a to z powołaniem się na zarzuty naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w czasie oględzin organ I instancji błędnie określił długość dobudowanej części – zamiast 2,48 m powinno być 2,06 m. Ponadto organy nie rozważyły treści art. 29 ust.1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, bowiem dobudowana część jest budynkiem parterowym o powierzchni około 7 m kwadratowych, a więc jest to powierzchnia mniejsza niż przewidziana w ww. przepisie. Skarżąca powinna zatem dokonać zgłoszenia, a jego brak nie jest podstawą do wydania nakazu rozbiórki. W ocenie skarżącej organy naruszyły prawo (a przez to także zasady współżycia społecznego) i nie zebrały wyczerpująco całego materiału dowodowego. Ponadto nie sprecyzowały, jakie czynności skarżąca powinna wykonać w celu spełnienia zobowiązania wynikającego z zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę opisanym na wstępie wyrokiem o sygn. akt II SA/Lu 415/14, WSA w Lublinie stwierdził, że nie może budzić wątpliwości, iż roboty budowlane wykonane przez skarżącą, potwierdzone w protokole oględzin z 29 kwietnia 2013 r. (podpisanym przez skarżącą i jej małżonka) – a polegające na dobudowie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego dodatkowego pomieszczenia wraz z zadaszeniem o wymiarach 3,13 x 2,48 m – wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w sprawie zaistniał stan faktyczny wyczerpujący hipotezę normy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. "Nr 153, poz. 1118 ze zm."; dalej w skrócie "pr.bud."). W takim przypadku organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zastosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji – orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, wzniesionego bez pozwolenia na budowę – gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, przy czym, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Dalej Sąd wskazał, że organ, kierując się treścią art. 48 ust. 2 pr.bud., stwierdził zgodność samowolnie postawionego budynku z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na obszarze gminy i ustalił, że budowa nie narusza przepisów, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanych. Takie ustalenia pozwoliły na wstrzymanie, postanowieniem, prowadzenia robót budowlanych i zobowiązanie inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Jednakże w sytuacji, w której inwestor nie składa wymaganych dokumentów, przepis ust. 4 art. 48 pr.bud. zobowiązuje organ do wydania nakazu rozbiórki. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów administracji, iż zaskarżona decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana zgodnie z prawem. Podkreślił, że art. 48 pr.bud. ma charakter restytucyjny, a nie represyjny (karzący z nawiązką ponad to, co zostało wybudowane z naruszeniem prawa). Istotą jego jest wyłącznie przywrócenie obiektu do poprzedniego stanu. Oznacza to, iż organ nakazuje rozbiórkę jedynie w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżąca dokonała rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez dobudowanie pomieszczenia gospodarczego, które połączone jest z istniejącym budynkiem otworem drzwiowym, zaś dach nad tą częścią stanowi przedłużenie połaci dachowej istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem stanowi z tym budynkiem funkcjonalną całość. W tych okolicznościach nie można uznać – jak domaga się tego skarżąca – że dobudowane pomieszczenie gospodarcze jest faktycznie budynkiem gospodarczym, którego powierzchnia nie przekracza 35 m2, a zatem jego budowa wymagała jedynie zgłoszenia. Dalej zauważył, że rozbudowa nastąpiła już po zawiadomieniu organów o zakończeniu budowy domu, co potwierdza porównanie aktualnego stanu z inwentaryzacją powykonawczą dołączoną do zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wymiary tej rozbudowy ustalone zostały podczas oględzin, w których uczestniczyła skarżąca i jej mąż, którzy nie kwestionowali dokonanych pomiarów, o czym świadczy ich podpis na protokole oględzin bez uwag. Odnosząc się zaś do zarzutu braku sprecyzowania czynności, jakie skarżąca powinna wykonać w celu spełnienia obowiązków wynikających z zaskarżonych decyzji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że obowiązki te zostały jasno sprecyzowane: z decyzji organu I instancji wyraźnie wynika, iż nakazano skarżącej rozbiórkę części budynku ze wskazaniem wymiarów tej części, określono też, że rozbudowana część usytuowana jest od strony wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego, oraz wskazano miejsce położenia budynku. W skardze kasacyjnej I.K., zastępowana przez adw. D.P., wniosła o: uchylenie ww. wyroku WSA w Lublinie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania; wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji LWINB; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa świadczonego w ramach prawa pomocy, a także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1 i 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. – poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, iż decyzja nakazująca rozbiórkę była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały, z uwagi na wskazanie w decyzji przedmiotu rozbiórki w sposób nieprecyzyjny i nazbyt ogólny, bez jednoczesnego określenia, na czym polegać ma obowiązek przywrócenia rozbudowanego budynku do stanu poprzedniego. Zdaniem autora skargi, prawidłowo wykonując kontrolę rozstrzygnięcia organu administracji, WSA obowiązany był skargę uwzględnić i stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji, b) art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 1 i 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 pr.bud. – polegające na oddaleniu skargi wobec niedostrzeżenia, iż organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza: – przyjęły niewłaściwe wymiary wybudowanej części obiektu (wobec jednoznacznego ich zakwestionowania w odwołaniu i skardze, i braku dowodów weryfikujących te twierdzenia i potwierdzających wersję organów i wymiary wskazane w protokole oględzin, na które powołuje się WSA), a ponadto: – nie ustaliły, czy możliwe jest dokonanie rozbiórki części budynku bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego wykonanej zgodnie z prawem; – nie wskazały dowodów potwierdzających tezę przyjętą przez organy administracji, a następnie przez WSA, iż wybudowana część obiektu oraz istniejąca stanowią funkcjonalną całość – a tym samym konieczność stosowania jako podstawy rozstrzygnięcia art. 48 ust. 2 pr.bud., zamiast art. 29 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – na co wskazywano zarówno w odwołaniu, jak i skardze; c) art. 141 ust. 4 p.p.s.a. – polegające na sporządzeniu uzasadnienia nie odpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie, a w szczególności braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, w efekcie: 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pr.bud. – poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Postanowieniem z 23 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 415/14, WSA w Lublinie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 3064/15, Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 05 września 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i wywody skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim chybiony okazał się zarzut dotyczący niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Od razu godzi się zauważyć, że w tym zakresie stanowisko autora skargi kasacyjnej jawi się jako wewnętrznie sprzeczne. Z jednej bowiem strony zarzuca on, że organy nie ustaliły, czy możliwe jest dokonanie rozbiórki dobudowanej części budynku bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części tego obiektu wykonanej zgodnie z prawem – zakładając tym samym istnienie ścisłego, nie tylko funkcjonalnego, ale wręcz fizycznego powiązania pomiędzy obu częściami (pierwotnie istniejącą oraz dobudowaną). Z drugiej zaś strony zmierza do podważenia zasadności stanowiska organów administracji i Sądu pierwszej instancji, iż obie te części budynku są ze sobą funkcjonalnie powiązane, a więc że doszło do rozbudowy budynku o przedmiotowe pomieszczenie gospodarcze, a nie do wybudowania odrębnego budynku gospodarczego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 . - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 . poz. 1409, z późn. zm.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone stanowisko organów administracji i Sądu pierwszej instancji jest w pełni uzasadnione. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, istnienie funkcjonalnego powiązania ("połączenia") pomiędzy budynkiem mieszkalnym w jego pierwotnym kształcie, a dobudowanym doń pomieszczeniem gospodarczym objętym nakazem rozbiórki zostało jednoznacznie stwierdzone w trakcie oględzin nieruchomości skarżącej przeprowadzonych w dniu 29 kwietnia 2013 ., co znalazło expressis verbis swoje odzwierciedlenie w treści protokołu z tych oględzin, podpisanym bez zastrzeżeń m.in. przez skarżącą i jej męża. Fakt wzajemnego powiązania ("połączenia") obu części budynku – acz nie w sposób, który uniemożliwiałby rozbiórkę części dobudowanej – wynika także niedwuznacznie z opisu sposobu przeprowadzenia inkryminowanej rozbudowy, zamieszczonego przez skarżącą w odwołaniu, w którym wskazano m.in., że owo pomieszczenie gospodarcze powstało w szczególności poprzez powiększenie ("wydłużenie") dachu budynku celem zadaszenia "powiększonej opaski betonowej" i stopniowe "obudowywanie" tak uzyskanego wycinka przestrzeni. Zarazem z ww. opisu wynika, iż do tej rozbudowy doszło bez istotnej ingerencji w substancję budynku w jego pierwotnym kształcie. A zatem już z tego względu jako oczywiście bezpodstawne jawią się wątpliwości strony skarżącej – podniesione, co wypada podkreślić, dopiero na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej – czy możliwe będzie wykonanie nakazanej rozbiórki pomieszczenia gospodarczego "bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego wykonanej zgodnie z prawem". W świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy jest bowiem jasne, że rozbudowa ta miała charakter w pełni odwracalny. Jako bezzasadny należy ocenić także zarzut niewykonalności decyzji rozbiórkowej, umotywowany rzekomo nieprecyzyjnym i nazbyt ogólnikowym określeniem przedmiotu rozbiórki. Godzi się zauważyć, że wymagany stopień szczegółowości opisu przedmiotu nakazywanej rozbiórki, zapewniający jej rzeczywistą wykonalność, stanowi w każdym przypadku pochodną stopnia złożoności tego przedmiotu (obiektu budowlanego). W analizowanej sprawie mieliśmy zaś do czynienia z obiektem raczej nieskomplikowanym – stosunkowo niewielkim pomieszczeniem gospodarczym, o regularnym kształcie, dobudowanym samowolnie do pierwotnej, legalnie wzniesionej bryły budynku mieszkalnego. W tych okolicznościach określenie przedmiotu rozbiórki (tj. dobudowanego pomieszczenia) poprzez podanie jego podstawowych trzech wymiarów (długości, szerokości i wysokości) oraz lokalizacji ("od strony wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego") – jak uczyniono to w kontrolowanej decyzji rozbiórkowej – jawi się jako wystarczająco precyzyjne, pozwalające na bezbłędną identyfikację przedmiotu rozbiórki oraz jej wykonanie. Tym bardziej, że – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie powinno nastręczać istotnych trudności ustalenie "stanu poprzedniego" (wzmiankowanego w zaskarżonym wyroku), do którego należy powrócić w wykonaniu nakazanej rozbiórki. Ów stan jest bowiem wyznaczony treścią udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego budynku mieszkalnego oraz inwentaryzacji powykonawczej tego budynku, sporządzonej w związku ze zgłoszeniem zakończenia jego budowy. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut przyjęcia przez organy niewłaściwych wymiarów dobudowanej części budynku (a ściślej: jednego z jej wymiarów – długości – określonej w decyzjach organów na "2,48 m", zaś w odwołaniu i skardze na "2,06 m"). Po pierwsze, zarzut ten jest całkowicie gołosłowny, jako że zarzucany błąd w pomiarze nie został przez skarżącą poparty jakimikolwiek dowodami. Tymczasem wymiary podane w decyzji rozbiórkowej zostały ustalone w toku oględzin i utrwalone w ich protokole, podpisanym bez zastrzeżeń m.in. przez skarżącą i jej męża. Po drugie, nawet gdyby zarzucany przez skarżącą błąd pomiaru faktycznie wystąpił, to i tak nie mógłby on mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Wskazanie w decyzji rozbiórkowej wymiarów pomieszczenia gospodarczego służyło bowiem jedynie zidentyfikowaniu przedmiotu rozbiórki, a nie określeniu jej szczegółowego zakresu. W związku z tym ewentualne nieścisłości pomiaru nie mogły zaważyć na wyniku sprawy. W sprawie tej pozostaje bowiem jasne, którego z pomieszczeń budynku dotyczy nakaz rozbiórki – niezależnie od tego, czy jeden z wymiarów tego pomieszczenia, kwestionowany przez skarżącą, został w decyzji podany prawidłowo czy z nieznacznym (ok. 40 cm) błędem. Na uwzględnienie nie zasługuje także ostatni z zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej – zarzut naruszenia art. 141 "ust. 4" [powinno być: "§ 4"] p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie, a w szczególności brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych skardze – już z tego względu że nie został on w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób umotywowany. W szczególności nie wskazano, do jakich to konkretnie zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji się nie odniósł. Poza tym należy zauważyć, że w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie wszystkie te wymagane prawem elementy zawiera. W efekcie brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, które miało polegać na niewłaściwym, w stanie faktycznym sprawy, zastosowaniu art. 48 ust. 1 pr.bud. Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organów administracji, iż do zakwestionowanej rozbudowy budynku o pomieszczenie gospodarcze doszło bez wymaganego pozwolenia na budowę. A skoro inwestor nie skorzystał z możliwości zalegalizowania popełnionej samowoli budowlanej, to w takim przypadku, zgodnie z art. 48 ust. 4 pr.bud., organy były zobligowane do zastosowania art. 48 ust. 1 pr.bud. i nakazania rozbiórki samowolnie dobudowanego pomieszczenia. Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania miedzy stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–art. 261 p.p.s.a.