II OSK 3043/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. E., K. E. i [...] Sp.j. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 314/15 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót remontowych 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na rzecz M. E., K. E. i [...] Sp.j. solidarnie kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 314/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót remontowych. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w dniach 11 września 2013 r. oraz 10 grudnia 2013 r. przeprowadził czynności kontrolne na ww. nieruchomości, w czasie których stwierdzono, że przy ul. [...] w W. znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, zaś w północno-zachodniej części budynku w poziomie parteru lokal usługowy nr 2H. W lokalu wykonano roboty budowlane: otwór drzwiowy w ścianie wewnętrznej konstrukcyjnej pomiędzy lokalami nr 2H i 5H (o wysokości ok. 2,60 m szerokości ok. 1,20 m). Wewnątrz lokalu nr 2H dokonane aranżacji pomieszczeń. W poziomie posadzki lokalu nr 2H poprzez strop nad garażem wykonano 2 otwory o średnicy 150 mm celem wprowadzenia 2 poziomych przewodów instalacji kanalizacji sanitarnej z lokalu nr 2H i połączenia ich z istniejącymi poziomymi przewodami instalacji kanalizacyjnej w garażu. Na ścianie zewnętrznej budynku w rejonie witryny i drzwi wejściowych do lokalu nr 2 znajduje się 2 zewnętrzne jednostki klimatyzacyjna. Jednostki usytuowane obok siebie na stalowych wspornikach przymocowanych do ściany zewnętrznej budynku za pomocą stalowych śrub. Wysokość usytuowania wspornika od poziomu utwardzonego terenu wynosi ok. 2,60 m i 2,90 m. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 10 grudnia 2013 r. na skutek wykonania otworu "przejściowego" dokonano połączenia istniejącego już lokalu usługowego nr 5H z lokalem usługowym 2H. W dniu 8 listopada 2013 r. inwestor – [...] Sp. [...], złożył ocenę techniczną dotyczącą przeprowadzonych robót budowlanych wraz z oceną stanu wykonaną w październiku 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] – właściciel budynku, złożyła opinię techniczną budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. pod kątem określenia zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi odbioru robót zamontowania przez właściciela lokalu nr 2H klimatyzatorów na elewacji budynku i poprawności wykonania podłączenia instalacji kanalizacji sanitarnej z lokalu nr 2H do pionu instalacji kanalizacji sanitarnej zainstalowanego w pomieszczeniu garażu podziemnego, wykonaną w lipcu 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniami z dnia [...] grudnia 2013 r. dopuścił powyższe opinie jako dowody w sprawie. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej ww. robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] kwietna 2014 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) odmówił nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ocena techniczna wykonana przez mgr inż. J. G. jest wiarygodna i logiczna ale nie zupełna. Jak wynika z treści opinii technicznej autorstwa A. B. sposób montażu klimatyzatorów stanowi źródło niebezpieczeństwa, ponieważ mogą one w każdej chwili odpaść od elewacji budynku. Tego typu elementy powinny być montowane na podstawie projektu konstrukcyjnego konstrukcji wsporczych, w większości na dachach budynków lub też w naturalnych wnękach obiektu, prowadząc przewody wewnętrznymi zamaskowanymi szachtami instalacyjnymi. W dniu 3 lipca 2013 r. do Inspektoratu wpłynęło pismo mgr inż. J. G., jako uzupełnienie oceny technicznej. Wskazano w nim, że opinia z dnia 28 lipca 2013 r. wykonana przez inż. A. B. dotycząca montażu klimatyzatorów przy oknach lokalu nr 2H, została wykonana w momencie kiedy montaż ten nie był zakończony. Tymczasem ocena techniczna przedłożona przez mgr inż. J. G. została wykonana w październiku 2013 r., już po dokonaniu montażu. Z oceny tej wynika, iż roboty modernizacyjne w lokalu nr 2H zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, obowiązującymi przepisami, nie stanowią zagrożenia dla ludzi i mienia. Zdaniem organu pierwszej instancji kontrolowane roboty budowlane wykonane w lokalu 2H, polegające na wykonaniu ścianek działowych kartonowo-gipsowych, modernizacji instalacji elektrycznych, wykonaniu instalacji sanitarnej, montażu 2 sztuk klimatyzatorów, wybiciu otworu drzwiowego pomiędzy lokalami nr 2H i 5H oraz wykonaniu otworu w stropie nad garażem, zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ten fakt również został potwierdzony przez upoważnionego inspektora w trakcie dokonywania czynności kontrolnych w dniach 11 września 2013 r. oraz 10 grudnia 2013 r. Organ wskazał ponadto, że nie ma podstaw prawnych i faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie "zmiany parametrów użytkowych istniejącego obiektu budowlanego" oraz "uwzględnienia w postępowaniu przepisów art. 71 i 71a Prawa budowlanego", ponieważ na skutek wybicia otworu pomiędzy lokalami usługowymi 2H i 5H, a tym samym połączeniu przedmiotowych lokali, nie zmieniły się parametry istniejącego obiektu budowlanego oraz nie uległ zmianie sposób ich użytkowania – są to nadal lokale pełniące funkcję usług. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie od decyzji PINB dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2014 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy zastosował się do wskazań i zaleceń zawartych w poprzednim rozstrzygnięciu organu drugiej instancji, decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Ustalił, że opinia techniczne wykonana została przez inż. A. B. w dniu 28 lipca 2013 r., kiedy montaż klimatyzatorów nie był jeszcze zakończony. Opinia mgr inż. J. G. została natomiast wykonana w październiku 2013 r., czyli już po zakończeniu montażu. Organ powiatowy prawidłowo wziął pod uwagę jako dowód bardziej wartościowy dla postępowania opinię techniczną mgr inż. J. G., gdyż ta opinia została wykonana po zakończeniu wszystkich robót budowlanych i w związku z tym (łącznie z jej uzupełnieniem) jest bardziej kompletna w stosunku do opinii inż. A. B. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 314/15 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie przeanalizował zakresu ustalonych robót pod kątem tego czy inwestor miał obowiązek uzyskania na nie decyzji pozwolenia na budowę, bądź miał obowiązek dokonania ich zgłoszenia. Dopiero taka analiza pozwalałaby na ocenę tego czy inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej, czy też nie. W przypadku ustalenia braku ww. obowiązków inwestora rola organu nadzoru budowlanego nie polega na przeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego, a li tylko wiązałaby się ze zbadaniem prawidłowości wykonanych robót pod względem zgodności z przepisami prawa i braku zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Obowiązkiem organu było odniesienie się do obu opinii złożonych w sprawie. Wyczerpująca analiza obu prezentowanych tam stanowisk, co do prawidłowości wykonanych robót w świetle przepisów prawa, powinna być podstawą dla uzasadnienia stanowiska przyjętego przez organ. Szczególnej uwagi organu w powyższym zakresie wymagają te roboty budowlane, które dotyczyły elementów konstrukcji budynku. Jak chodzi o instalowanie klimatyzatorów to nie wymagały ani zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w wersji obowiązującej na datę inwestycji: roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 28 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 29–31, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, art. 30 ust. 1 pkt 2 nie wymienia tych robót jako podlegających obowiązkowi zgłoszenia. Co prawda w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) przewidziano, "że zgłoszenia wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, jednakże tylko wtedy, gdy ich wysokość wynosi ponad 3 m. W tym kontekście Sąd wskazał, że nawet w przypadku braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, inwestor nadal związany jest zasadami kształtowania zabudowy terenu zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest zatem zbadanie, czy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz czy w świetle jego ustaleń dopuszczalne jest instalowanie klimatyzatorów na elewacji budynku od strony ulic. Ponadto, instalacja takich urządzeń powinna być zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ocena w tym zakresie musi zostać przeprowadzona przez pryzmat właściwych przepisów oraz poparta właściwym uzasadnieniem, nie może ono ograniczać się do tezy – roboty są wykonane zgodnie z przepisami. Nawet tak brzmiący wniosek opinii musi być, jak każdy inny dowód, omówiony w uzasadnieniu, w taki sposób żeby strony znały przyczyny, dla których organ uznał za zasadne przyjęcie go. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika inwestorów o odrzucenie skargi Sąd wskazał, że katalog czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu zawarty w art. 22 ustawy o własności lokali jest otwarty przy czym jedynie do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym, czynności polegające na reprezentowaniu przed organami administracyjnymi i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie są czynnościami zwykłego zarządu. W ocenie Sądu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd, ma legitymację sądowo skargową w niniejszej sprawie. Reprezentuje na zewnątrz ogół współwłaścicieli lokali w sprawie związanej z ochroną rzeczy wspólnej. Taką bowiem sprawą jest niniejsza dotycząca wspólnych części budynku, ścian nośnych, elewacji. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 października 2015 r. wnieśli [...] Sp. j. [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu sporządzenia przez organ niewłaściwego uzasadnienia decyzji w przedmiocie nakazu wykonania robót remontowych przy braku naruszenia przez organ wydający decyzję przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji na uchyleniu decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. w sytuacji braku ku temu podstaw; 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niesłusznym uznaniu, iż organy administracji budowlanej nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, podczas gdy z analizy materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych prowadzonego postępowania wynika, iż organy przeprowadziły szereg dowodów i czynności, w tym przeprowadziły dwukrotnie czynności kontrolne na nieruchomości, w czasie których stwierdzono, iż roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami oraz nie stanowią zagrożenia ludzi i mienia, a sama decyzja została poddana dwukrotnej kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, w czasie których została poddana wnikliwej analizie i ocenie pod kątem jej zgodności z prawem; 3. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu na podstawie lektury uzasadnienia decyzji organu, że ten nie przeanalizował zakresu ustalonych robót pod kątem tego czy inwestor miał obowiązek uzyskania na nie decyzji pozwolenia na budowę bądź miał obowiązek dokonania ich zgłoszenia, podczas gdy już z samej treści decyzji wynika – dodatkowo mając na uwadze zakres wykonanych czynności dowodowych, w tym przede wszystkim dwukrotnie przeprowadzonych na nieruchomości przez upoważnionych przedstawicieli organu czynności kontrolnych – że wykonane prace nie wymagają uzyskania decyzji pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, co uzasadnia ograniczenie zakresu prowadzonego postępowania do zbadania prawidłowości wykonanych robót pod względem zgodności z przepisami prawa i braku zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, i braku odniesienia do tego w uzasadnieniu wydanej decyzji; 4. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż organ przeprowadził w toku prowadzonego postępowania dowodowego dowód z opinii biegłych oraz obowiązany jest do odniesienia się do obu opinii złożonych w sprawie, podczas gdy organ dopuścił jedynie dowód z dokumentu w postaci opinii inż. J. G. i inż. A. B. oraz należycie odniósł się do obu z ww. dokumentów, wskazując jednoznacznie, który z nich uznał za wiarygodny oraz któremu odmówił wiarygodności oraz z jakich powodów, czym sprostał obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 107 § 3 k.p.a.; 5. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niesłusznym przyjęciu instalacji klimatyzatorów na elewacji budynku od strony ulic a w ślad za tym przyjęcie konieczności zbadania czy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz czy w świetle jego ustaleń dopuszczalne jest instalowanie klimatyzatorów na elewacji budynku od strony ulic, podczas gdy klimatyzatory na nieruchomości w lokalu usługowym nr 2H w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. zostały zainstalowane od strony wewnętrznej posesji (nie od strony ulicy) i w związku z tym w żaden sposób nie oddziałują na nieruchomości przyuliczne, co uzasadnia zaniechanie przez organ zbadania, czy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz czy w świetle jego ustaleń dopuszczalne jest instalowanie klimatyzatorów na elewacji budynku od strony ulic; 6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż czynność złożenia przez Wspólnotę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz udział w postępowaniu sądowo administracyjnym w sprawie jednego ze swoich członków jest czynnością zwykłego zarządu, na której podjęcie zarząd nie jest zobligowany uzyskać zgody w postaci uchwały właścicieli lokali w myśl art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, podczas gdy ww. czynności należą do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, a zatem dla skuteczności podejmowanych przez Wspólnotę czynności wymagane jest uzyskanie zgody w postaci uchwały właścicieli lokali, co skutkowało niesłusznym przyjęciem, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. ma przymiot strony postępowania i wynikające ze statusu bycia stroną uprawnienia. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, biorąc pod uwagę zarzuty zamieszczone w pkt 1–5, które odnoszą się do kwestii podniesionych przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 pkt 1 Pr.bud., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Z tym ostatnim stwierdzeniem co do zasady należy się zgodzić, jednak pod warunkiem, że zostały naruszone w rzeczywistości wcześniej wskazane przepisy, czego jednak nie wykazano w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na co trafnie zwraca się uwagę w skardze kasacyjnej. W okolicznościach tej sprawy trudno przyjąć pogląd zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji, że nie podjęto niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrano i nie rozpatrzono całego zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Ocenie takiej zaprzeczają przedstawione akta sprawy. Należy zauważyć, że w sprawie tej przeprowadzano dwukrotnie postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy art. 51 Pr.bud., co z racji tej wyklucza już, iż w tym przypadku można mówić o samowoli budowlanej, jak twierdzi Wspólnota Mieszkaniowa [...], nie kwestionując jednocześnie podstawy prawnej wydanej decyzji. W sprawie tej organy wydające decyzje dysponowały dwoma opiniami specjalistycznymi, wykonanymi przez osoby posiadające odpowiednie (nie kwestionowane przez stronę przeciwną) uprawnienia budowlane, poza tym dwukrotnie przeprowadziły organy nadzoru budowlanego czynności kontrolne (oględziny) wykonanych robót budowlanych. Wszystkie te dowody zostały opisane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, które zostały sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniach decyzji, które podlegały kontroli sądowej, organy wyraźnie wskazały, że za bardziej wiarygodną uznały opinię sporządzoną przez mgr inż. J. G. na zlecenie inwestorów i ona stanowiła główny dowód w sprawie, jako że została opracowana po zakończeniu robót budowlanych (października 2013 r.), w przeciwieństwie do opinii inż. A. B., która była przygotowana w lipcu 2013 r., przed zakończeniem robót budowlanych. Data sporządzenia poszczególnych opinii w tym przypadku, mogła mieć decydujące znaczenie dla organów wydających decyzje, tym bardziej że ocenę wykonanych robót budowlanych i wnioski zawarte w późniejszej opinii potwierdził organ nadzoru budowlanego po dokonaniu kolejnej kontroli w dniu 10 grudnia 2013 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przepisów, w oparciu o które prowadzono postępowanie administracyjne, jednoznacznie wynika, że wykonane roboty budowlane związane z połączeniem i adaptacją lokali usługowych nr 2H i 5H, nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Nie jest więc prawdą, że ustaleń w tym zakresie nie dokonały organy, jak można by wnioskować z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdyż wynika to z decyzji wydanych w tej sprawie. Jeżeli by było wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie to należałoby prowadzić postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy art. 48 lub art. 49b Pr.bud. Zresztą w odniesieniu do instalowania klimatyzatorów sam Sąd w zaskarżonym wyroku stwierdza, że nie wymagały one zgłoszenia ani tym bardziej pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, jak podnosi się w skardze kasacyjnej (pkt 5), iż owe klimatyzatory zostały umieszczone na ścianie budynku od strony wewnętrznej posesji, a nie od strony ulicy, faktu tego nie zaprzecza się również w odpowiedzi na skargę udzielonej przez Wspólnotę Mieszkaniową. Wątpliwym więc zarzutem podniesionym przez Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji jest to, że organy nie zbadały zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy można takie klimatyzatory instalować. Jest to zarzut podniesiony przez Sąd, bez jakichkolwiek przesłanek wynikających z materiałów sprawy. Wspólnota Mieszkaniowa [...] na żadnym etapie postępowania nie podnosiła też tego, że na tym terenie obowiązuje plan miejscowy, który zakazuje instalowania klimatyzatorów na ścianach budynków i to od strony wewnętrznej (nie od strony ulicy, przy której stoi budynek). Wątpliwość Sądu co do zgodności z planem miejscowym, podniesiona w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do możliwości instalowania klimatyzatorów na ścianie budynku nie znajduje głębszego uzasadnienia w okoliczności tej sprawy. Trudno więc przyjąć aby była to jedna z okoliczności stanowiących główną przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji powrót do postępowania administracyjnego, które toczy się od 2013 r. po raz kolejny. Wszelkie wątpliwości związane z prawidłowością wydanych decyzji powinny mieć racjonalne uzasadnienie, oparte na faktach i przepisach prawnych, w tym przypadku jednak brak takich. Sporne klimatyzatory w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane należy zakwalifikować jako urządzenia budowlane, czyli jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Pr.bud.), nie ma więc żadnych racjonalnych przesłanek wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też z ustawy – Prawo budowlane, aby domniemać, że zabronione jest instalowanie takich urządzeń na ścianie budynku (nie od strony ulicy), jeżeli to nie jest budynek podlegający ochronie zabytków. Organy administracji publicznej podobnie jak sądy administracyjne powinny podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a., art. 7 p.p.s.a.), co chyba w niniejszej sprawie nie zostało wzięte pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji. Należy zauważyć, że Wspólnota Mieszkaniowa [...], podobnie jak Sąd pierwszej instancji, odwołuje się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednak nigdzie nie wskazuje się konkretnego przepisu tego rozporządzenia, który miałby być naruszony w tej sprawie. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy, Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., uchwałą swoją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] podjęta na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, udzieliła zgody na połączenie lokali usługowych nr 2H i 5H w budynku przy ul. [...] w W. (k. 29). Trudno więc zrozumieć dlaczego Wspólnota Mieszkaniowa po rozpoczęciu robót budowlanych związanych z połączeniem tych lokali przez inwestorów twierdzi, że jest to samowola budowlana, tym bardziej że w piśmie Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 sierpnia 2013 r. (k. 29) poinformowano Wspólnotę, iż montaż klimatyzatora na elewacji budynku nie wymaga zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę, a uzyskania pozwolenia na budowę wymagają jedynie roboty budowlane naruszające konstrukcję budynku. Powyższe pismo Urzędu Miasta St. Warszawy powinno jednocześnie stanowić wyjaśnienie wątpliwości Sądu pierwszej instancji co do zgodności z planem miejscowym montażu klimatyzatorów na ścianie budynku, gdyż to Gmina jest najbardziej kompetentną jednostką samorządu terytorialnego w zakresie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W powyżej omawianym piśmie Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 sierpnia 2013 r. nie wspomniano jednak, że montaż klimatyzatorów na ścianie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., może być niezgodny z planem miejscowym. W końcu należy też zauważyć, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., kwestionując zaskarżoną decyzję, nie kwestionuje przepisów w oparciu o które została wydana ta decyzja, nie precyzuje też jakie rozstrzygniecie na podstawie art. 51 Pr.bud. powinno być przez organ podjęte, co wskazuje na to, że jedynym celem tego postępowania jest to aby się ono toczyło, czego nie można zaakceptować mając na uwadze wcześniej powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Celem postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organy nadzoru budowlanego było sprawdzenie czy wykonane roboty budowlane nie naruszają przepisów prawa oraz nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2014 r. roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W związku z powyższym nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jak stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. Powyższe rozważania wskazują na zasadność zarzutów skargi kasacyjnej zamieszczonych w pkt 1–5, czego nie można powiedzieć o zarzucie zamieszczonym w pkt III, dotyczącym naruszenia art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, przez błędną jego wykładnię. Kwestię legitymacji procesowej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. w tej sprawie, prawidłowo rozstrzygnął Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 10–11). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, gdyż wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i udział Wspólnoty Mieszkaniowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do czynności zwykłego zarządu, co nie wymagało uzyskania zgody właścicieli lokali i podjęcia stosownej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.