II OSK 3013/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi G. D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2296/14 oddalającym skargę kasacyjną G. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 658/13 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2296/14 oddalił skargę kasacyjną G. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 658/13 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie samowoli budowlanej. Pismem z dnia 20 października 2015 r. (sprostowanym pismem z dnia 2 listopada 2015 r.) G. D. wniósł osobiście sporządzoną skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wydanym w sprawie II SA/Go 658/13. Skarga ta została oparta na podstawie z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zdaniem skarżącego w związku z prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Świebodzinie sygn. akt [...] i Sądu Okręgowego w Zielonej Górze sygn. akt [...] nastąpiła nowa sytuacja wypełniająca normę ww. przepisu. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Go 823/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził swą niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie zakończonej przed Sądem pierwszej instancji wyrokiem II SA/Go 658/13 wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2015 r. II OSK 2296/14, co stosownie do normy art. 275 P.p.s.a., uzasadnia właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pismach z dnia 2 stycznia 2016 r. i 5 stycznia 2016 r. – z tej ostatniej daty skarżący przedłożył dwa pisma (wpływ do NSA w dniu 8 stycznia 2016 r.) zatytułowanych "nowe zarzuty wznowieniowe dotyczące sprawy II OSK 2296/14" skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie. W pierwszym z pism skarżący powołał się na nową sytuację związaną z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 527/15. Natomiast w jednym z pism z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący zażądał "nie zawężania definicji samowoli budowlanej przy rozpatrywaniu sprawy". Zaś w drugim skarżący wskazał na wadliwość stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w sprawie II OSK 2296/14. Kolejne pisma skarżącego wpłynęły do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 11 stycznia 2016 r. i w dniu 12 stycznia 2016 r. (prezentata). W ich treści skarżący zawarł – jak wskazuje – nowe zarzuty mające uzasadniać wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego z art. 273 § 2 P.p.s.a. Powyższe pisma zostały sporządzone przez skarżącego osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 275 P.p.s.a. "o wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie". W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania dotyczyła postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wydanym w sprawie II SA/Go 658/13. W związku z tym, że skarga ta została oparta na innej podstawie niż z powodu przyczyn nieważności – skarżący oparł wniesioną skargę na podstawie z art. 273 § 2 P.p.s.a., a w sprawie na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji orzekał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015r. sygn. akt II OSK 2296/14, to konieczne było rozpoznanie przedmiotowej skargi o wznowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie zaś do normy art. 276 P.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy działu VII nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175. Odesłanie to oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej również rzecznik patentowy (art. 175 § 1 i 3 P.p.s.a.). Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego przepisu wynika zatem, że co do zasady skarga o wznowienie postępowania powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, pod rygorem jej odrzucenia. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania, który powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i 276 P.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 1121, Teza 6 do art. 276 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została sporządzona osobiście przez skarżącego. Nie spełnia ona zatem kryterium określonego w art. 175 P.p.s.a. w zw. z art. 276 tej ustawy, bowiem nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a skarżący nie wykazał, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 276 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.